II SA/Ke 721/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kielce-Wschód w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 1 sierpnia 2012r. znak: SKO.RD-52/3243/150/2012 w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. K., od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] znak: [...] orzekającej o skierowaniu na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B oraz zatrzymaniu prawa jazdy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...], skierowanym do Prezydenta Miasta K. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji wniósł o skierowanie Z. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wskazano, że kierowca ten w okresie od dnia 14 marca 2011r. do dnia 9 lutego 2012r. uzyskał łącznie 27 punktów karnych. Mając na uwadze powyższe organ I instancji orzekł o skierowaniu Z. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem (pkt I) oraz o zatrzymaniu prawa jazdy (pkt 2) – na podstawie m. in. art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W odwołaniu od ww. decyzji strona podkreśliła, że w powołanym okresie dwukrotnie (tj. w dniu 31.05.2011r. i w dniu 22.02.2012r.) odbyła szkolenia zmniejszające liczbę punktów karnych. Organ odwoławczy, orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia i umorzeniu postępowania, powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 885/09, w którym Sąd uznał, że przepis § 8 ust. 6 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002r. nr 236, poz. 1998), zwanego dalej rozporządzeniem, iż nie można odliczyć punktów karnych, mimo przebytego szkolenia w przypadku przekroczenia 24 punktów jest niezgodny z ustawą. Mając na względzie powyższe organ podzielił stanowisko wyrażone w powołanym orzeczeniu, uznając za zasadne niezastosowanie przepisu § 8 ust. 6 w/w rozporządzenia w niniejszej sprawie. W tym zakresie wskazano, że skoro Z. K. odbył w dniu 22 lutego 2012r. szkolenie w celu zmniejszenia liczby punktów karnych, to zgodnie z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy, liczbę posiadanych przez niego punktów w okresie od dnia 14 marca 2011r. do dnia 9 lutego 2012r. (27) należy pomniejszyć o 6 punktów – co w konsekwencji powoduje, że strona ma na swoim koncie jedynie 21 punktów. Tym samym, wobec braku przekroczenia wymaganej liczby punktów karnych w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak było podstaw do skierowania Z. K. na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w oparciu o art. 114 ust. 1 lit. b ustawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł Prokurator Rejonowy Kielce - Wschód w Kielcach, który – domagając się jej uchylenia – zarzucił temu rozstrzygnięciu: - obrazę prawa materialnego - art. 130 ust. 3 ustawy w zw. z § 6 rozporządzenia polegającą na błędnym przyjęciu, że odbycie przez Z. K. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, potwierdzonego zaświadczeniem wystawionym przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł., wywołuje automatycznie skutki określone w § 8 ust. 4 rozporządzenia (zmniejszenie o 6 liczby posiadanych punktów), podczas gdy zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia "odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24"; - obrazę prawa materialnego - art. 130 ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy, polegającą na błędnym przyjęciu, że uczestnictwo w szkoleniu o którym mowa w § 8 ust. 6 rozporządzenia, po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i jego rozpoznanie, wywołuje skutki w postaci zmniejszenia ilości punktów – podczas gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisów prowadzi do wniosku, że zmniejszenie liczby punktów w drodze odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy może nastąpić tylko do czasu przekroczenia liczby 24 punktów; - obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia – tj. art. 6 k.p.a., polegającą na naruszeniu zasady praworządności wyrażonej w tym przepisie, poprzez odmówienie zastosowania obowiązujących przepisów prawa, tj. § 8 ust. 6 rozporządzenia z uwagi na uznanie, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydając to rozporządzenie przekroczył delegację ustawową wynikająca z art. 130 ust. 4 ustawy – podczas gdy zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, którymi są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i akty prawa miejscowego – co oznacza, że organy administracji publicznej mają obowiązek stosowania w ustalonym przez siebie stanie faktycznym obowiązujące aktualnie przepisy wymienione w katalogu zawartym w Konstytucji jako źródła prawa. W uzasadnieniu Prokurator podkreślił, że uprawnienie do usuwania punktów karnych przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia przysługuje jedynie Policji. Czynności te więc nie mogą być dokonane samodzielnie przez organy administracji państwowej, które nie są również upoważnione do kwestionowania prawidłowości wpisów w ewidencji. Końcowo strona skarżąca wskazała, że wyrokiem z dnia 15 marca 2012r. w sprawie o sygn. akt I OSK 413/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Ke 691/10 uchylającego decyzję tego organu wydaną w podobnym stanie faktycznym i prawnym co w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, że Kolegium nie dokonało czynności związanych ze zmianą punktów karnych naliczonych Z. K., a jedynie, będąc związane treścią przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 76 § 3 k.p.a. wzięło pod uwagę skutki wynikające z zaświadczenia o odbyciu szkolenia, mające na celi zmniejszenie liczby punktów karnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – t.j.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia przepisów materialnego, to jest art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 130 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą, oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002r. nr 236, poz. 1998) – które miało wpływ na wynik sprawy. W rezultacie przyjętego w powyższym zakresie w zaskarżonej decyzji stanowiska doszło do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. i umorzenia postępowania organu I instancji – co przesądza również o naruszeniu przez Kolegium przepisów postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z wniosku Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia [...] (k. 4 akt administracyjnych) jednoznacznie bowiem wynika, że Z. K. w okresie od dnia 14 marca 2011r. do dnia 9 lutego 2012r. uzyskał łącznie 27 punktów karnych. Z tego też względu ww. pismem wystąpiono do Prezydenta Miasta K. o sprawdzenie kwalifikacji strony do kierowania pojazdami – na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1b ustawy. Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego. Jednocześnie, jak wynika z kolejnego pisma Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego z dnia [...] (k. 24 akt administracyjnych), wobec odbycia przez Z. K. w dniu 31 maja 2011r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy (w wyniku którego następuje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego) odjęto 4 punkty od wykroczenia z dnia 4 października 2010r. oraz 2 punkty od wykroczenia z dnia 14 marca 2011r. Natomiast szkolenie, które strona odbyła w dniu 22 lutego 2012r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego uznał za nieskuteczne, gdyż do przekroczenia liczby 24 punktów doszło już przed jego podjęciem. Opisane powyżej usunięcie punktów znalazło odzwierciedlenie w treści przytoczonego powyżej wniosku, wymieniającego szczegółowo liczbę punktów ostatecznie naliczonych za każde wykroczenie. W tym miejscu podkreślić trzeba, że treść cytowanego na wstępie art. 114 ust. 1 pkt 1 b ustawy, a zwłaszcza użyte w nim sformułowanie "podlega", nie pozostawia żadnych wątpliwości co do obligatoryjnego charakteru poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji przez kierowcę, któremu przypisano 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Oceny takiej nie zmienia fakt, że postępowanie z art. 114 ust. 1 pkt 1b ustawy prowadzone jest na wniosek komendanta wojewódzkiego policji. Organowi temu nie przysługuje bowiem żadna uznaniowość w tym zakresie, gdyż w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów komendant wojewódzki policji zobowiązany jest do złożenia wniosku o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, stanęło na stanowisku, że pomimo przekroczenia przez Z. K. 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego organy obu instancji nie mają obowiązku stosowania art. 114 ust. 1 pkt 1b ustawy w sytuacji, gdy kierujący pojazdem na własny koszt odbędzie szkolenie, określone w art. 130 ust. 3 ustawy. Z takim poglądem nie można się zgodzić. W tym zakresie wskazania wymaga, że celem uregulowania zawartego w art. 114 ust. 1 pkt 1b ustawy jest dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Rozumowanie takie prowadzić musi w konsekwencji do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Temu celowi odpowiada obowiązujące w dacie złożenia ww. wniosku uregulowanie zawarte w § 8 ust. 6 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002r., które stanowi, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Odnotować należy, że co do zasady podobne brzmienie zawiera § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012, poz. 488). Dokonując wykładni przepisów art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 130 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy stwierdzić trzeba, że kierowca – chcąc zachować uprawnienie do kierowania pojazdami po uzyskaniu 24 punktów karnych – nie może uniknąć kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, aby zaś dobrowolne odbycie przez niego szkolenia mogło zmniejszyć ilość uzyskanych przez niego punktów karnych, musi się ono odbyć przed przekroczeniem dopuszczalnej ilości punktów. Przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby de facto, że to od kierowcy byłoby uzależnione, czy właściwy organ ma możliwość wydania decyzji o jakiej mowa w art. 114 ustawy – pomimo, że przepis ten w sposób kategoryczny i jednoznaczny stanowi, że: "Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1". Gdyby ustawodawca przewidział możliwość zwolnienia się kierowcy z obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w takim przypadku, wówczas niewątpliwie przepis ten zawierałby dodatkową regulację o treści: "pod warunkiem, że kierowca nie uczestniczył w szkoleniu o jakim mowa w art. 130 ust. 3", ewentualnie "przepis ten nie ma zastosowania do kierowcy, który po przekroczeniu 24 punktów karnych poddał się szkoleniu, o jakim mowa w art. 130 ust. 3". Skoro jednak ustawa nie zawiera takich uregulowań to, zdaniem Sądu, nie może budzić wątpliwości, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że późniejsze (już po uzyskaniu 24 punktów karnych) uczestniczenie w szkoleniu, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy pozostaje bez wpływu na obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W tym zakresie tut. Sąd w całości podziela stanowisko zaprezentowane zarówno w orzecznictwie – m. in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 2012 r. o sygn. akt: I OSK 413/11, z dnia 20 października 2011r. o sygn. akt I OSK 1812/10, z dnia 22 marca 2011r. o sygn. I OSK 723/10, (orzeczenia dostępne w internetowej bazie danych orzecznictwa NSA), jak i w doktrynie – Ryszard A. Stefański "Prawo o ruchu drogowym. Komentarz", wyd. II, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2005, str. 750; W. Kotowski "Prawo o ruchu drogowym. Komentarz", wyd. 3, ABC a Wolters Kluwer business, Warszawa 2011, str. 1182 – zgodnie z którym przewidziana przepisem art. 130 ust. 3 możliwość zmniejszenia liczby punktów dotyczy tylko tych kierowców, którzy w chwili przystąpienia do szkolenia nie przekroczyli 24 punktów. Za nieprawidłową należy również ocenić dokonaną przez Kolegium odmowę zastosowania w niniejszej sprawie przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia z uzasadnieniem, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekroczył delegację ustawową wynikającą z art. 130 ust. 4 ustawy. W tym zakresie należy uznać za zasadny zarzut skargi o naruszeniu przez organ II instancji zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) polegający na tym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Jak wynika bowiem z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej jednym ze źródeł prawa są rozporządzenia. Natomiast organy administracji – wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – nie są uprawnione do dokonywania oceny zgodności rozporządzeń z Konstytucją – a co za tym idzie – do odmowy zastosowania obowiązującego rozporządzenia. Wskazać przy tym trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o przekroczeniu delegacji ustawowej w § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002r. nie jest jednolity. W wyroku z dnia 22 marca 2011r. o sygn. akt I OSK 723/10 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął bowiem, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002r. w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawy ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami. Takie samo stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010r. o sygn. akt I OSK 275/10 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 29 stycznia 2009r. o sygn. akt II SA/Ol 878/08 (orzeczenia dostępne j.w.). Z kolei w wyroku z dnia 16 grudnia 2010r. o sygn. akt I OSK 275/10 (dostępne j.w.) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że aby prawidłowo ustalić relację pomiędzy ust. 3 i 4 art. 130 ustawy należy uwzględnić art. 124 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy. Wprowadza on obowiązek poddania badaniu psychologicznemu kierowcę, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Zatem zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest bowiem obowiązkowemu badaniu psychologicznemu i nie może skorzystać z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt. Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż wydany akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej. Rozważania zawarte w uzasadnieniach przytoczonych wyroków znajdują w całości zastosowanie w rozpoznawanej sprawie i skład orzekający w pełni je podziela. Za uzasadniony należy także uznać zarzut skargi, wskazujący na brak podstaw do samodzielnego ustalania przez Kolegium ilości punktów, jaka figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Nieistotne są przy tym zawarte w odpowiedzi na skargę twierdzenia, że ustalenia Kolegium zostały poczynione w oparciu o będące dokumentem urzędowym zaświadczenie, jako że wnioski wysnute z tej analizy pozostają w sprzeczności z zapisami zawartymi w przedmiotowej ewidencji. W tym zakresie należy powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt I OSK 413/11 (dostępny internetowej bazie orzeczniczej NSA), w którym wskazano, że stanowisko organu odwoławczego sprowadzające się do tego, że organ ten może sam określać ilość punktów przypisanych kierowcy, z pominięciem zapisów ewidencyjnych prowadzonych przez właściwy organ Policji, opiera się na błędnej wykładni art. 76 § 3 k.p.a. Wyrażone w niniejszej sprawie stanowisko Kolegium – w przeciwieństwie do danych znajdujących się w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego – sprowadza się bowiem do uznania, że liczbę posiadanych przez Z. K. punktów w okresie od dnia 14 marca 2011r. do dnia 9 lutego 2012r. (27) należy pomniejszyć o 6 punktów. Stanowisko Kolegium sprowadza się de facto do kwestionowania danych zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji Z. K. do kierowania pojazdami mechanicznym. Tymczasem zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. możliwa byłaby weryfikacja takiego dokumentu urzędowego jedynie pod względem jego zgodności z zapisami w ewidencji. Ze względu na powyższe za niedopuszczalną należy uznać przeprowadzoną w tym względzie samodzielną ingerencję przez Kolegium – a zatem organ nieuprawniony do prowadzenia tej ewidencji – w treść jej zapisów, przy okazji rozpoznawania sprawy o skierowanie na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Zaznaczyć przy tym trzeba, że wniosek o skierowanie na egzamin sprawdzający zawierał jedynie dane o treści zapisów ewidencyjnych, a w niniejszej sprawie organ II instancji nie przeprowadził żadnego dowodu podważającego prawidłowość tej informacji w postępowaniu administracyjnym. Podsumowując powyższe rozważania zasadnym jest stwierdzenie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy Prezydent Miasta K. miał obowiązek wydania decyzji o skierowaniu Z. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 b ustawy. Na ocenę tego zagadnienia nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu odbycie przez stronę szkolenia w dniu 22 lutego 2012r., jako że miało miejsce po przekroczeniu przez nią w dniu 9 lutego 2012r. liczby 24 punktów uzyskanych w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Co się zaś tyczy szkolenia z dnia 31 maja 2011r. to istotnie wywołało ono skutki, o jakich mowa w art. 130 ust. 3 ustawy (odjęto 4 punkty od wykroczenia z dnia 4 października 2010r. oraz 2 punkty od wykroczenia z dnia 14 marca 2011r.), potwierdzone w ewidencji prowadzonej przez Policję, a więc organ właściwy do usuwania wpisanych w ww. ewidencji punktów karnych w razie odbycia przez kierowcę takiego szkolenia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie uwzględniając zaprezentowane wyżej stanowisko prawne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku uzasadnia art. 152 ustawy p.p.s.a.