II SA/Ke 797/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Staszowie na uchwałę Rady Miejskiej w Osieku z dnia 17 lutego 2015 r. nr VII/32/15 w przedmiocie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Miasta i Gminy Osiek stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W dniu 17 lutego 2015 r. Rada Miejska w Osieku podjęła uchwałę nr VII/32/15, którą: § 1.1. zatwierdziła taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Miasta i Gminy Osiek ustalając następujące stawki cen: 1) cenę za 1 m³ wody pitnej dla taryfowej grupy nr 1 obejmującej miejscowość Bukowa w wysokości 6,17 złotych brutto; 2) cenę za 1 m³ wody pitnej dla taryfowej grupy nr 2 obejmującej miejscowości Osiek ul. Osiedlowa, Kazimierza Wielkiego, Królowej Jadwigi, Henryka Sienkiewicza, Aleksandra Fredry, Władysława Jagiełły, Wspólna, Ogrodowa, Nowa, Klimontowska, Grabowiec Południowy, Grabowiec Północny, Leśna, Tarnobrzeska, Grobla, Długołękę, Strużki, Szwagrów, Ossalę i Niekurzę w wysokości 6,17 złotych brutto; 3) cenę za odprowadzanie l m ³ ścieków do kanalizacji sanitarnej w wysokości 7,56 złotych brutto; 2. Stawki opłaty abonamentowej wynoszą: 1) dla 1 grupy taryfowej w wysokości 3,24 złotych brutto za miesiąc; 2) dla 2 grupy taryfowej w wysokości 3,24 złotych brutto za miesiąc; 3) za odprowadzanie ścieków w wysokości 1,62 złotych brutto za miesiąc. § 2. zatwierdzone taryfy obowiązują od dnia 1 kwietnia 2015 r. do 31 marca 2016 r. i § 3. wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi Miasta i Gminy w Osieku. Jako podstawę prawną wskazała art. 24 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r., nr 123, poz. 858 ze zmianami), dalej w skrócie ustawa oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zmianami). Skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Prokurator Rejonowy w Staszowie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Skarżący zarzucił istotne naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 24 ust. 1, 2, 3, 5 w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2006 r., Nr 127, poz. 886), dalej rozporządzenie, polegające na podjęciu przez Radę Miejską w Osieku zaskarżonej uchwały na podstawie wniosku nieuprawnionego podmiotu oraz o treści nie przewidzianej w normie prawnej będącej podstawą jej podjęcia. Wskazał, że uchwała nie posiada załączników, a z treści jej uzasadnienia wynika, że Gmina Osiek przedłożyła Burmistrzowi Miasta i Gminy Osiek wniosek o zatwierdzenie taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę na terenie Miasta i Gminy Osiek na okres od 1 kwietnia 2015 r. do 31 marca 2016 r. Zgodnie zatem z art.24 ust.5 ustawy rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem art. 24 ustawy przewiduje następującą procedurę. To Przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne - nie zaś Gmina - w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie, przedstawia wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) wniosek o ich zatwierdzenie. Do wniosku o zatwierdzenie taryf przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne - nie Gmina - dołącza szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan. Następnie Wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia. W końcowym etapie dopiero rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku. Zatem, w opinii Prokuratora, zaskarżona uchwała została podjęta na wniosek nieuprawnionego podmiotu i w oparciu o nieprawidłowe dokumenty, pochodzące od tego podmiotu. Ponadto uchwała zawiera treści nie przewidziane w normie prawnej będącej podstawą jej podjęcia i przez to nie jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami tj. przywołanym w jej treści art. 24 ust. 1 i 5, jak i ust. 2 i 3, w związku z art. 2 pkt 12 ustawy oraz § 4 rozporządzenia. Zgodnie z art. 2 pkt. 12 ustawy taryfa to zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków oraz warunki jej stosowania. Tak zdefiniowaną taryfę tworzą elementy wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Obligatoryjnymi elementami określanymi w taryfie są rodzaje prowadzonej działalności; rodzaj i struktura taryfy; taryfowe grupy odbiorców usług; rodzaje i wysokość cen i stawek opłat; warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe oraz warunki stosowania cen i stawek opłat. Kwestionowana uchwała zatwierdza w § 1 taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Miasta i Gminy Osiek ustalając tym samym następujące stawki cen oraz stawki opłaty abonamentowej, w uzasadnieniu zaś wskazuje się, że zatwierdza taryfy na wniosek Gminy Osiek, który w treści brzmi identycznie i nadto zawiera załączniki. Załączniki te - nawet nie dodane do zaskarżonej uchwały, a funkcjonujące jedynie jako załączniki do wniosku podmiotu nieuprawnionego - przygotowane zostały w formie tabeli i noszą określoną w nich nazwę. W tabelach tych podane zostały wprawdzie grupy taryfowe, ale bez szczegółowego ich określenia, czy nazwania oraz odpowiadające tym grupom ceny i stawki dopłat. Trudno w tak przygotowanych i sformułowanych załącznikach dopatrzyć się cech i elementów taryfy w podanym powyżej znaczeniu. Zatem zastanawiające jest jak znalazły akceptację Burmistrza, a następnie rady gminy, pomijając już fakt nieuprawnionego podmiotu do ich opracowania. Prokurator podniósł, że zaprezentowane w uchwale taryfy faktycznie trudno nie tylko zrozumieć w świetle obowiązujących norm prawa, ale także tak naprawdę trudno w ten sposób zaprezentowane taryfy poddać kontroli i ocenie pod względem ich zgodności z przepisami. Trudno m.in. odpowiedzieć na pytanie jak wyglądają grupy taryfowe odbiorców usług i czy ich wyodrębnienie nastąpiło zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy. Trudno dopatrzyć się innych cech taryfy wymienionych w § 4 cytowanego rozporządzenia. Z orzecznictwa wynika, iż takie wskazane naruszenia należy zaliczyć do kategorii istotnych (wyrok NSA z 10.09.2013 II OSK 1144/13; wyrok WSA w Gliwicach z 21.01.2013 II SA/G1900/12). W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Osieku wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że Gmina Osiek posiada własne wodociągi w siedmiu miejscowościach na terenie Gminy oraz kanalizację sanitarną w miejscowości Osiek. Ponieważ Gmina nie posiada własnego ujęcia wody, zakupuje ją od innych przedsiębiorstw wodociągowych, a następnie dostarcza do gospodarstw domowych. Zatem Gmina prowadzi działalność usługową w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzania ścieków, dlatego powinna być traktowana jak przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy.To oznacza, że Gmina Osiek uprawniona była do określenia taryf na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy i przedłożenia ich Burmistrzowi na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z wnioskiem o zatwierdzenie. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, (m. in. wyrok NSA z 21 lipca 2005 r. OSK 1741/04 oraz wyrok WSA w Krakowie z 19 grudnia 2011 r. II SA/Kr 1634/11). Odnośnie zarzutu, że wniosek o zatwierdzenie taryf wraz z załącznikami nie posiada cech i elementów wymienionych w § 4 rozporządzenia, nie precyzując przy tym, czego konkretnie brakuje organ cytując treść § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uznał, że porównując obowiązujące taryfy z wymaganiami wynikającymi z tego przepisu nie można zgodzić się ze stanowiskiem Prokuratora o braku określonych cech i elementów. Jego zdaniem z taryf oraz innych obowiązujących przepisów wynika bowiem: 1. rodzaj prowadzonej działalności: tj. zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, 2. rodzaj i struktura taryfy: w zakresie zaopatrzenia w wodę jest to taryfa niejednolita i wieloczłonowa - ustalone zostały stawki cen dla poszczególnych grup taryfowych oraz dodatkowo opłata abonamentowa, w zakresie odprowadzania ścieków jest to taryfa jednolita i wieloczłonowa - ustalone zostały jednolite stawki cen dla wszystkich grup oraz dodatkowo opłata abonamentowa, 3. taryfowe grupy odbiorców usług: z taryfowych grup 1 i 2 wynika jakich konkretnie odbiorców - miejscowości dotyczą, 4. rodzaje i wysokość cen i stawek opłat: ceny w złotych za 1 m3 wody i 1 m3 ścieków dla poszczególnych grup taryfowych oraz miesięczne stawki opłat abonamentowych, 5. warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe: warunki tych rozliczeń uregulowane są w rozdziale 4 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Osieku z dnia 25 listopada 2003 r. nr XIII/81/2003. Regulamin ten zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy jest aktem prawa miejscowego, a więc obowiązuje powszechnie na terenie Gminy. Z powyższych względów ustalone nim warunki rozliczeń dotyczą taryf z mocy samego prawa, a taryfy nie mogą ich regulować odmiennie. W tych okolicznościach umieszczenie warunków rozliczeń w taryfach byłoby tak naprawdę naruszeniem prawa, bowiem w konsekwencji rada ponownie uchwalałaby przepisy, które już obowiązują, 6. warunki stosowania cen i stawek opłat: zakres świadczonych usług dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców wynika wprost z taryf, natomiast standardy jakościowe obsługi odbiorców usług uregulowane są w rozdziale 6 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który jest aktem prawa miejscowego i obowiązuje powszechnie na terenie Gminy. Nadto organ podniósł, że uzasadnienie uchwały z 17 lutego 2015 r. Nr VII/32/15 oraz jej § 1.1. wskazują jednoznacznie, że Rada Miejska w Osieku zatwierdziła taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na okres od 1.04.2015 r. do 31.03.2016 r., przedłożone Burmistrzowi przez Gminę Osiek. Do treści uchwały wpisane zostały natomiast stawki cen za 1 m3 wody i 1 m3 ścieków dla poszczególnych grup taryfowych. Biorąc powyższe pod uwagę nie ulega wątpliwości, że zatwierdzone taryfy można traktować jako załącznik do uchwały, mimo że jej treść wprost na to nie wskazuje. Uchwały powyższej nie zakwestionował także organ nadzoru - Wojewoda Świętokrzyski. Rada także dodała, że do wniosku o zatwierdzenie taryf nie załączono planu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy, ponieważ Gmina Osiek obecnie nie planuje budowy bądź modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, tak więc zwolniona jest z obowiązku opracowania planu (art. 21 ust. 7 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że jak wynika z pisma przewodniego z 4 sierpnia 2015 r., przy którym została za pośrednictwem organu wniesiona skarga, skarga ta wpłynęła do organu 6 sierpnia 2015 r. (a nadana została dzień wcześniej), tak więc 6 – miesięczny termin do jej wniesienia, wynikający z art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a., został zachowany. W tym miejscu bowiem dodać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych uchwała zatwierdzająca taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków nie stanowi aktu prawa miejscowego (przykładowo wyrok NSA z 24 maja 2007 r. sygn. II OSK 256/07 – Lex nr 1012438, wyrok WSA we Wrocławie z 11 kwietnia 2013 r. sygn. II SA/Wr 764/12 – Lex nr 1330022). Stanowisko to skład orzekający w całości podziela. Zdaniem Sądu taka uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego także wówczas, gdy, tak jak to ma miejsce w tej sprawie, sama gmina występuje jako przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne. Jak bowiem wskazano w odpowiedzi na skargę i co zostało potwierdzone złożoną na rozprawie uchwałą Rady Miejskiej w Osieku nr IX/80/11 z 25 lipca 2011 r., Zakład Gospodarki Komunalnej w Osieku został zlikwidowany z dniem 31 grudnia 2011 r. Stosownie do § 4 tej uchwały ciągłość działalności wykonywanej przez ten zakład, w szczególności realizację zadań w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków zapewnia Urząd Miasta i Gminy. Organ w odpowiedzi na zarzut skargi, że wniosek o zatwierdzenie taryf został wniesiony przez nieuprawniony do tego podmiot podniósł właśnie tę okoliczność, że na terenie Gminy Osiek to gmina powinna być traktowana jako przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, powołując się przy tym na wyrok NSA z 21 lipca 2005 r. sygn. OSK 1741/04, zgodnie z którym "skoro gmina mogła być traktowana jako przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne w rozumieniu ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków – to była uprawniona do określenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy. Taryfa stanowi bowiem konsekwencję i wykonanie regulaminu. Skoro w regulaminie rady gminy ustalono jako podmiot świadczący usługi w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków z sieci wodociągowej gminy samą gminę, to należy uznać, iż gmina była władna określić taryfy i przedłożyć je do zatwierdzenia, a uchwała rady gminy je zatwierdzająca nie może zostać uznana jako sprzeczna z prawem". Z tezą zaprezentowaną w tym orzeczeniu skład orzekający w całości się zgadza. Zauważyć jednak należy, że stan faktyczny w tej sprawie jest o tyle odmienny, że w przywołanym w odpowiedzi na skargę regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków na obszarze Miasta i Gminy Osiek, zatwierdzonym uchwałą Nr XIII/81/2003 z 25 listopada 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego 2004 r., Nr 2, poz. 24), działalnością w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków zajmuje się przedsiębiorstwo wodno – kanalizacyjne: Zakład Gospodarki Komunalnej w Osieku oraz Przedsiębiorstwo Usługowe "Propol" w Osieku. Z regulaminu nie wynika, aby to gmina była podmiotem świadczącym takie usługi. Podkreślenia wymaga, że regulamin dostarczania wody stanowi akt prawa miejscowego, którego przepisów Gmina Osiek, działając jako przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne powinna przestrzegać. Reasumując, gmina (odpowiednia jednostka urzędu gminy) mogła sporządzić taryfy i złożyć wniosek o ich zatwierdzenie, o ile w regulaminie dostarczania wody przewidziano, że to gmina jest podmiotem świadczącym usługi dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Ponadto okoliczność, że gmina może być traktowana jako przedsiębiorstwo wodociągowo-komunalne w rozumieniu ustawy i to ona jako osoba prawna prowadzi działalność gospodarczą, realizującą zadania własne przy pomocy urzędu gminy jako jej jednostki organizacyjnej, nie zwalnia jej z obowiązku stosowania przepisów dotyczących trybu zatwierdzania taryfy oraz przestrzegania wymogów, jakie taryfy muszą spełniać. Przede wszystkim bowiem zauważyć należy, że tak naprawdę brak jest taryfy o jakiej mowa w § 4 rozporządzenia, a więc dokumentu przedstawionego przez przedsiębiorstwo (w tym przypadku Gminę) Radzie Miejskiej do zatwierdzenia. Okoliczność tę w zasadzie przyznał pełnomocnik organu na rozprawie stwierdzając, że taryfą jest wniosek wraz z uchwałą. We wniosku tym, skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy Osiek przez działającego z upoważnienia tegoż burmistrza Kierownika Referatu Gospodarki Komunalnej wskazano: "Zgodnie z przedstawioną taryfą stawki cen wynoszą: 1. cena za 1 m3 wody pitnej dla taryfowej grupy nr 1 obejmującej miejscowość Bukowa - 6,17 zł z VAT; 2. cena za 1 m3 wody pitnej dla taryfowej grupy nr 2 obejmującej miejscowości: Osiek ul. Osiedlowa, ul. Kazimierza Wielkiego, ul. Królowej Jadwigi, ul. Henryka Sienkiewicza, ul. Aleksandra Fredry, ul. Władysława Jagiełły, ul. Wspólna, ul. Ogrodowa, ul. Nowa, ul. Klimontowska, ul. Grabowiec Południowy, ul. Grabowiec Północny, ul. Leśna, ul. Tarnobrzeska, ul. Grobla, ul. Wspólna, ul. Wolska, Długołękę, Strużki, Szwagrów, Ossala i Niekurza - 6,17 zł z VAT; 3.cena za odprowadzenie 1 m3 ścieków do kanalizacji sanitarnej -7,56 zł z VAT. Stawki opłaty abonamentowej wynoszą: 1. dla 1 grupy taryfowej w wysokości 3,24 złotych brutto za miesiąc; 2. dla 2 grupy taryfowej w wysokości 3,24 złotych brutto za miesiąc; 3. za odprowadzanie ścieków w wysokości 1,62 złotych brutto za miesiąc". W zasadzie identycznej treści została podjęta zaskarżona uchwała. Słusznie więc zarzuca Prokurator, że o ile uznać, że sam wniosek stanowi taryfę (czy też jak wskazuje pełnomocnik organu wniosek o zatwierdzenie plus uchwała), oba te dokumenty nie zawierają wszystkich elementów, które stosownie do § 4 rozporządzenia powinny zawierać, a więc rodzaju prowadzonej działalności, rodzaju i struktury taryfy, warunków rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe, warunki stosowania cen i stawek opłat, w tym zakres świadczonych usług dla poszczególnych grup odbiorców, standardów jakościowych obsługi odbiorców usług. Stanowisko organu, że gmina nie miała obowiązku zamieszczania w taryfie tych elementów, gdyż jej zdaniem są one określone w regulaminie, jest niczym nieuzasadnione. Ustawodawca nie zastrzegł bowiem, że przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne (a w takim właśnie charakterze występowała gmina) zwolnione jest z zamieszczania w taryfach tych elementów, które są określone w regulaminie. Również merytoryczna ocena zaskarżonej uchwały budzi wątpliwości. Przede wszystkim, o ile jak twierdzi pełnomocnik organu, taryfą jest wniosek i uchwała, to nie wiadomo, w jakim celu w ogóle zostały wyodrębnione dwie grupy taryfowe, skoro wszystkie ceny oraz stawki opłat są identyczne. Sam podział na dwie grupy tylko z uwagi na położenie nieruchomości ( 1 grupa taryfowa – Bukowa, 2 grupa taryfowa – Osiek), jeśli nie wiąże się z nim jakiekolwiek zróżnicowanie w cenach czy też opłatach, niczemu nie służy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 20 ust. 3 ustawy ceny i stawki opłat określone w taryfie są zróżnicowane dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców usług na podstawie udokumentowanych różnic kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Z kolei w myśl § 13 ust. 2 rozporządzenia, taryfowe ceny stawek opłat powinny być kalkulowane i różnicowane w taki sposób, żeby zapewnić między innymi motywowanie odbiorców usług do racjonalnego korzystania z wody i ograniczenia zanieczyszczenia ścieków. Ten wymóg nie został zachowany. Zauważyć zaś należy, że jak wynika z jednego z dokumentów dołączonych do wniosku stosownie do § 19 ust. 3 pkt 4a rozporządzenia, a mianowicie "porównania cen i stawek opłat taryfy obowiązujących w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy", w dokumencie tym zróżnicowano wysokość nowej stawki opłaty abonamentowej pomiędzy Grupą 1 a Grupą 2 odnośnie odbiorców rozliczanych wg przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody: tacy odbiorcy z grupy 1 mieli ponosić opłatę w wysokości 3,24 zł, zaś z grupy 2 w wysokości 6,17 zł. Wniosek o zatwierdzenie taryfy i zaskarżona uchwała już takiego zróżnicowania nie przewidują. Nie wiadomo więc, dlaczego autor wniosku o zatwierdzenie taryfy, a więc i samej taryfy, zrezygnował ze zróżnicowania tych stawek opłat abonamentowych. Odpowiedzi na to pytanie nie zawiera także protokół z sesji, na której zatwierdzono czy też uchwalono taryfę. Rozbieżność między wnioskiem, a dołączonym do niego dokumentem świadczyć może o tym, że Burmistrz niedostatecznie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 24 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia. Mając na uwadze wszystkie opisane wyżej nieprawidłowości stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała w istotny sposób narusza prawo albowiem zatwierdza taryfę, nie spełniającą wymogów art. 20 ust. 2 ustawy oraz § 4 rozporządzenia, zaś do jej podjęcia doszło z naruszeniem procedury określonej w art. 24 ustawy. Dlatego też należało stwierdzić jej nieważność, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a.