II SA/Ke 836/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2013 roku sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, na działce nr 218/3 położonej w J., gm. B., do czasu rozstrzygnięcia postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego przez Wójta Gminy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że wnioskiem z dnia [...] S. W. i A. W. wystąpili do Starostwa Powiatowego o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, położonych na działce nr 218/3 w miejscowości J. Na skutek informacji uzyskanej od sąsiadki tej działki W. K., organ I instancji uzyskał od Wójta Gminy pisemną informację z dnia 8 sierpnia 2012 r. o toczącym się przed tym organem administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym dotyczącym ustaleniu przebiegu granicy pomiędzy położonymi w J., gmina B. działkami Nr 218/3 i 218/2, a działką nr 220. W związku z tym Starosta powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 oraz art. 123 § 1 i 2 kpa, zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę i rozbiórkę, do czasu rozstrzygnięcia wspomnianego postępowania rozgraniczeniowego. Rozpatrując zażalenie S. W. i A. W. na to postanowienie organ II instancji przytoczył treść przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz wyjaśnił, że przewidziany w tym przepisie warunek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego jest spełniony, gdy organ ustali związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym polegający na tym, że zakończenie prowadzenia postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego. Analizując sprawę organ stwierdził, że zgodnie z przedłożonym do zatwierdzenia przez organ architektoniczno-budowlany projektem zagospodarowania działki nr 218/3, jeden z budynków gospodarczych przeznaczonych do rozbiórki usytuowany jest w odległości 30 – 70 cm od granicy z działką nr 220, a budowa projektowanego budynku mieszkalnego ze ścianą z otworami zaplanowane jest w odległości 4 m. od granicy z wymienioną, sąsiednią działką nr 220. Natomiast z pisma sąsiadki W. K. wynika, że spór graniczny pomiędzy działkami nr 220 i 218/3 dotyczy pasa o szerokości 50 cm. Ponieważ więc w myśl § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej rozporządzenie o warunkach technicznych (Dz. U. Nr 75/02 poz. 690), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, ewentualna zmiana przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 218/3 i 220 o pas szerokości 50 cm, spowoduje naruszenie w/w przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia oraz spowoduje, że wydanie pozwolenia na rozbiórkę jednego z budynków gospodarczych na podstawie dokumentów załączonych do w/w wniosku z dnia 8 lutego 2012 r. może okazać się niemożliwe. Z powyższego wynika zdaniem organu, że rozbiórka tego budynku gospodarczego oraz budowa budynku mieszkalnego jest ściśle uzależniona od rozstrzygnięcia jakie podejmie Wójt Gminy odnośnie przebiegu granicy między działkami nr 220 i 218/3 położonymi w miejscowości J., gmina B.. W sprawie występuje więc zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie prowadzonego przez Starostę postępowania administracyjnego. W skardze na to postanowienie S. W. i A. W. wnieśli o jego uchylenie. Wojewodzie zarzucili naruszenie przepisów prawa budowlanego i kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że fakt kwestionowania przez W. K. przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami stron bez poparcia w dokumentach nie może oznaczać, że jest ona wyznaczona błędnie, a wydana dokumentacja zawiera zafałszowane dane. Zwłaszcza, że działka inwestorów została wyodrębniona w trakcie podziału nieruchomości w 2007 r. dokonanego przez Sąd Rejonowy, przez co granice stały się prawne. Ponadto organy orzekające w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę zobowiązane są wydać je na podstawie obowiązujących opracowań geodezyjno-kartograficznych, a wynikający z aktualnej mapy zasadniczej przebieg granicy jest dla nich wiążący. Nie respektując tych dokumentów organ naruszył przepis art. 76 § 1 kpa. Skarżący zarzucili również, że ponieważ planowany budynek odpowiada warunkom technicznym i nie narusza żadnych przepisów prawa budowlanego, przepisów przeciwpożarowych, ani dotyczących ochrony środowiska, w żaden sposób nie będzie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości. W konsekwencji sąsiadka nieruchomości jako posiadająca w sprawie tylko interes faktyczny, a nie prawny, nie ma legitymacji do udziału w sprawie w charakterze strony, czego wadliwie nie dostrzegły organy obu instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] WSA w Kielcach odrzucił skargę S. W. ze względu na nieuzupełnienie przez nią w zakreślonym terminie jej braku formalnego polegającego na nie podpisaniu jej. Na rozprawie w dniu [...] skarżący okazał ostateczną, jak stwierdził, decyzję Wójta Gminy z dnia [...], znak [...] umarzającą na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowanie wszczęte na wniosek W. K. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w J., gmina B., oznaczonych jako działki nr 220 i 218/3, ze względu na zawarcie przez strony przed geodetą ugody, o jakiej mowa w art. 31 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, która definitywnie zakończyła pomiędzy stronami spór graniczny. Według złożonego na rozprawie oświadczenia skarżącego, wspomniana ugoda potwierdziła taki przebieg granicy pomiędzy działkami stron, jaki wynika z projektu zagospodarowania działki inwestorów będącego załącznikiem do projektu budowlanego. Pretensje W. K. dotyczące przesunięcia granicy nie zostały uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, częściowo z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku więc, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje do rozstrzygnięcia zagadnienie wstępne, organ administracji obowiązany jest zawiesić postępowanie. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innej kwestii, mającej istotne znaczenie dla tegoż postępowania, stanowiącej wypowiedź co do uprawnienia, obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego lub innych okoliczności mających istotne znaczenie prawne. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne musi być w toku (co jest bezsporne w niniejszym stanie faktycznym), zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jeżeli chodzi o tą ostatnią przesłankę to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem kwestia prowadzenia przez Wójta Gminy w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego nie stanowi rozstrzygnięcia prawnego warunkującego możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku A. W. i S. W. o udzielenie pozwolenia na budowę i rozbiórkę obiektów budowlanych położonych na działce nr 218/3 w miejscowości J., gmina B. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że ujawniony na rozprawie fakt prawdopodobnego zakończenia postępowania rozgraniczeniowego, które stało się przyczyną zaskarżonego zawieszenia postępowania, nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności zaskarżonych aktów według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie ich wydania. W tej dacie natomiast, tj. w dniu 16 października 2012 r. decyzja Wójta Gminy z dnia [...], znak [...] umarzająca postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące nieruchomości położonych w J., gmina B., oznaczonych jako działki nr 220 i 218/3, nie była jeszcze wydana. Odnosząc się do zasadniczej w sprawie kwestii związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej dotyczącej pozwolenia na budowę i rozbiórkę, a sprawą o rozgraniczenie pomiędzy działką, na której planowana jest inwestycja, a działką sąsiednią, należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się dwa przeciwstawne poglądy. Według pierwszego z nich, w razie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego nieruchomości na której ma być realizowana inwestycja - mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. wyrok NSA w Krakowie z dnia z dnia 26 lipca 2001 r., II SA/Kr 1432/98, LEX nr 655424, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2001 r., IV SA 420/99, LEX nr 657315, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 grudnia 2008 r., II SA/Bk 32/08, LEX nr 1045090). Pogląd ten motywowany jest twierdzeniem, że w sytuacji, gdy prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest wykazane niewadliwe, przez co może budzić wątpliwości, a zmiana przebiegu granicy w postępowaniu rozgraniczeniowym spowodowałaby niezachowanie odległości, o których mowa w § 12 rozporządzenia o warunkach technicznych, zwłaszcza, gdy budowa jest projektowana w granicy, do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego nie można wydać pozwolenia na budowę, bowiem nie ma możliwości prawidłowego usytuowania planowanego obiektu budowlanego w stosunku do spornej granicy. Według drugiego poglądu, ewentualny spór o granice działki, na której zaprojektowano obiekt budowlany, nie może mieć wpływu na postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 10 września 2001 r. II SA/Lu 440/00, wyrok NSA z 8 stycznia 2003 r. II SA/Lu 1156/01, Lex Polonica nr 360620, wyrok NSA z 12 marca 2003 r., SA/Bk 1472/02, wyrok WSA w Białymstoku z 22 stycznia 2008 r. II SA/Bk 121/07, wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r. II OSK 2102/10, Lex nr 1125235, wyrok WSA w Lublinie z 12 marca 2013 r., II SA/Lu 77/13). W uzasadnieniu tego stanowiska podniesiono, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie może nastąpić rozstrzygnięcie kwestii rozgraniczenia, bo organy architektoniczno-budowlane nie mają w tym zakresie kompetencji. Ponadto żaden przepis nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę od wyniku postępowania rozgraniczeniowego. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 ustawy, jeśli inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym, w tym złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz mapę zasadniczą z aktualną treścią, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi przy tym na wymóg złożenia jedynie w/w oświadczenia kwestia omawianego zagadnienia wstępnego w ogóle nie występuje. Opowiadając się co do zasady za ostatnio zaprezentowanym poglądem i przedstawioną na jego poparcie motywacją, należy w szczególności zauważyć, że skoro jednym z wymogów wniosku o zatwierdzenie pozwolenia na budowę jest złożenie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jest to w zakresie wykazania takiego prawa wymóg wystarczający, to dopóki takie oświadczenie nie zostanie skutecznie zakwestionowane, korzysta ono z domniemania jego zgodności ze stanem prawnym. W ocenie Sądu zakwestionowanie takiego oświadczenia, a więc obalenie wynikającego z niego domniemania nie może jednak nastąpić poprzez samo twierdzenie strony niepoparte jakimkolwiek dokumentem, decyzją administracyjną, czy orzeczeniem sądu. W sytuacji gdy elementem oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością jest określenie położenia granicy nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, a więc przestrzenny zasięg prawa inwestora do dysponowania tą nieruchomością, do skutecznego zakwestionowania takiego oświadczenia konieczne jest rozstrzygnięcie sporu granicznego w drodze przewidzianej w rozdziale 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Samo wszczęcie postępowania, które może doprowadzić do zmiany przebiegu granicy, (ale wcale nie musi, co widać na przykładzie niniejszej sprawy i ujawnionej w niej na rozprawie przed Sądem decyzji Wójta Gminy umarzającej postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte na wniosek uczestniczki W. K., kwestionującej granicę z działką objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę), nie wystarcza w ocenie Sądu do podważenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przebieg granicy może zmienić bowiem dopiero decyzja administracyjna bądź orzeczenie sądu powszechnego. Ponadto przy często występujących w praktyce sporach sąsiedzkich, wykładnia zaprezentowana przez orzekające w sprawie organy mogłaby prowadzić do paraliżu procesów inwestycyjnych, bądź nawet trwałej rezygnacji przez inwestorów z realizacji inwestycji budowlanych. Z drugiej strony sąsiedzi nieruchomości, na których planowana jest realizacja obiektu budowlanego, nie są pozbawieni możliwości obrony swych interesów w sytuacji doprowadzenia do zmiany przebiegu granicy już po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę, czy nawet po jej zrealizowaniu. W takiej sytuacji bowiem możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w trybie nadzwyczajnym, a następnie doprowadzenie do takich zmian w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, które doprowadzą planowany obiekt do zgodności z przepisami technicznymi, przy uwzględnieniu zmienionego na skutek przesunięcia granicy stanu faktycznego. Postępowanie legalizacyjne, o jakim mowa w art. 50 i 51 Prawa budowlanego pozwala również na doprowadzenie do zgodności z przepisami technicznymi obiektu już wybudowanego. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, nie można jednak uogólniać prezentowanego poglądu i przyjmować, że w każdym przypadku toczące się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące granicy działki, na której ma być realizowana inwestycja wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę, nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie o pozwolenie na budowę (czy też rozbiórkę). Oceny istnienia i charakteru związku pomiędzy wskazanymi postępowaniami pod kątem istnienia przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 98 § 1 pkt 4 kpa należy dokonywać indywidualnie w każdej sprawie. W zależności bowiem od jej okoliczności związek uzasadniający zawieszenie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę może bowiem zachodzić, lub nie. W nawiązaniu do zarzutu skargi trzeba również wyjaśnić, że konieczność dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego zawierającego projekt zagospodarowania działki sporządzony na aktualnej mapie obejmujący między innymi określenie granic działek (art. 33 ust. 2pkt 1, art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), nie oznacza, że organ architektoniczno-budowlany jest związany wyłącznie uwidocznionym na takiej mapie przebiegiem granicy działki. Ponieważ organy administracji mają obowiązek respektowania prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych i ostatecznych decyzji administracyjnych, w razie dokonania w takim trybie zmiany przebiegu granicy działki objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, organ rozpatrujący taki wniosek ma obowiązek taką zmianę uwzględnić mimo tego, że aktualna mapa na której sporządzony został projekt zagospodarowania działki wskazuje inny przebieg granicy działki objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. W takiej sytuacji organ architektoniczno-budowlany może rozważyć potrzebę zawieszenie postępowania do czasu wprowadzenia do ewidencji gruntów zmian przebiegu granicy wynikających z ostatecznej decyzji lub prawomocnego wyroku. Dokonując w niniejszej sprawie oceny istnienia związku przyczynowego pomiędzy postępowaniem rozgraniczeniowym, a postępowaniem o wydanie pozwolenia na budowę z uwzględnienie powyższych zasad, należało zauważyć co następuje. Z dołączonego do akt sprawy projektu budowlanego przedstawionego przez inwestorów do zatwierdzenia wynika, że planują oni usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego w odległości 4 metrów od spornej granicy z działką nr 220, przy czym ściana projektowanego budynku zwrócona w kierunku spornej granicy jest ścianą z otworami. Ponieważ więc ujawnione w sprawie pretensje sąsiadki nieruchomości inwestorów do przygranicznego pasa gruntu sięgają 50 cm, nawet gdyby doszło do takiej zmiany granicy pomiędzy działkami nr 217/3 i 220, możliwe będzie dostosowanie projektowanego budynku mieszkalnego w pierwotnej lokalizacji, do zgodności z przepisami określającymi usytuowanie budynku na działce względem granicy, na przykład poprzez zlikwidowanie planowanych otworów w zachodniej ścianie tego budynku (§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Należy też zauważyć, że z uwagi na szerokość działki skarżących, na której planują budowę domu mieszkalnego, wynoszącą według projektu zagospodarowania 15,60 m, nie byłoby wykluczone odstępstwo od przewidzianych w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia odległości od granicy, co przewiduje ten sam przepis w ust. 2 pkt 1. Zgodnie bowiem z jego brzmieniem w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Nie można również wykluczyć zastosowania w sprawie przedmiotowego obiektu, dalszych jeszcze wyjątków od odległości od granicy określonej w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, o czym stanowią dalsze przepisy § 12 ust. 2. Powyższe wywody oznaczają w ocenie Sądu, że w okolicznościach sprawy nawet uwzględnienie zastrzeżeń sąsiadki inwestorów co do przebiegu granicy dzielącej ich działki, nie musiało doprowadzić do zmiany usytuowania projektowanego budynku mieszkalnego. Powoduje to, że toczące się w dacie zaskarżonego postanowienia postępowanie rozgraniczeniowe nie stanowiło zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 98 § 1 pkt 4 kpa, względem postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywodu, dotyczącego mającej wynikać z treści § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych niedopuszczalności dokonania planowanej przez inwestorów rozbiórki jednego z budynków gospodarczych położonego w odległości 30 – 70 cm od granicy z działką nr 220, w razie zmiany przebiegu o 50 cm granicy pomiędzy tą działką a działką inwestorów, należy zauważyć, że przepis § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, podobnie jak pozostałe normy zawarte w § 12 - dotyczą sytuowania budynku, a więc budowy, przebudowy, bądź montażu obiektu budowlanego. Nie dotyczą natomiast robót budowlanych polegających na rozbiórce. Dlatego nawet jeżeli okazałoby się, że przeznaczone do rozbiórki budynki gospodarcze znajdują się w granicy między działkami stron, to i tak nie byłoby to przeszkodą do udzielenia pozwolenia na ich rozbiórkę. Dlatego postępowanie rozgraniczeniowe również nie stanowi zagadnienia wstępnego wymagającego zawieszenia postępowania o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę takich budynków. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku interesu prawnego właścicieli sąsiednich działek w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę należy wyjaśnić, że nie jest on zasadny. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę uznaje się jedynie inwestorów oraz właścicieli i użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem tego postępowania. Jeśli chodzi natomiast o obszar oddziaływania obiektu to zgodnie z art. 3 pkt 20 ww. ustawy jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W orzecznictwie przyjmuje się, iż za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określany dla tegoż obiektu w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na jego budowę na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Oznacza to, że właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budowlą aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę muszą wykazać konkretny przepis prawa przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W okolicznościach niniejszej sprawy przepisem takim był § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zwłaszcza w sytuacji, gdyby rzeczywiście doszło do postulowanego przez W. K. przesunięcia przebiegu granicy pomiędzy działkami stron. Dlatego nie można przyjąć, aby W. K. nie miała w sprawie interesu prawnego, a przez to przymiotu strony. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że zawieszając z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, na działce nr 218/3 położonej w J., do czasu rozstrzygnięcia postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego przez Wójta Gminy, organy obu instancji naruszyły przepis art. 98 ust. 1 pkt 4 kpa w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa bowiem wykładnia tego przepisu nie pozwalała w ujawnionych w sprawie okolicznościach na zawieszanie postępowania. Dlatego zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a.