II SA/Ke 906/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "D." Transport Osobowy D. K. na uchwałę Rady Gminy Miedziana Góra z dnia 22 lutego 2013 r., nr XXIV/182/13 w przedmiocie określenia przystanków oraz zasad korzystania przez przewoźników z przystanków komunikacyjnych zlokalizowanych na terenie gminy Miedziana Góra postanawia: odrzucić skargę. W dniu 22 lutego 2013 r. Rada Gminy Miedziana Góra podjęła uchwałę nr XXIV/182/13 w sprawie określenia przystanków oraz zasad korzystania przez przewoźników z przystanków komunikacyjnych zlokalizowanych na terenie gminy Miedziana Góra. W dniu 9 marca 2015 r. D. K. wniósł o sprawdzenie zasadności ww. uchwały i wyeliminowanie oraz usunięcie istniejących w niej naruszeń i nieprawidłowości, a także do naprawienia szkody wyrządzonej przez jej zapisy. W odpowiedzi Rada Gminy podjęła w dniu 26 marca 2015 r. uchwałę nr V/31/15, w której nie uwzględniła wezwania z dnia 9 marca 2015 r. Uchwała powyższa została doręczona D. K. w dniu 2 kwietnia 2015 r. W dniu 5 sierpnia 2015 r. D. K. ponownie wniósł o sprawdzenie zasadności uchwały z dnia 22 lutego 2013 r. i wyeliminowanie oraz usunięcie istniejących w niej naruszeń i nieprawidłowości, a także do naprawienia szkody wyrządzonej przez jej zapisy. W odpowiedzi Przewodniczący Rady Gminy poinformował wzywającego, że jego wezwanie w tej sprawie zostało już rozpatrzone uchwałą z dnia 26 marca 2015 r. Pismo z tą informacją D. K. odebrał w dniu 27 sierpnia 2015 r. W dniu 10 września 2015 r. D. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę z dnia 22 lutego 2013 r., w trybie art. 101 Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Miedziana Góra wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3). Stosownie do treści art. 101 ust. 1 Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), dalej "usg", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że wezwanie do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w cyt. przepisie jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do jednej uchwały (zarządzenia) tylko raz. Wezwanie to jest bowiem substytutem środka odwoławczego. Nie jest zatem dopuszczalne wielokrotne występowanie z takim wezwaniem. Przyjęcie poglądu odmiennego prowadziłoby to stanu niepewności prawa miejscowego (por. postanowienia NSA: z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. OSA 2/02; z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. I OSK 417/09; z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 1954/08; z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. I OSK 1002/10). W świetle powyższego, ponieważ skarżący składał dwukrotnie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wezwanie z dnia 5 sierpnia 2015 r., dotyczące tej samej uchwały, zawierające to samo żądanie, jedynie nieco obszerniejsze niż wezwanie z dnia 9 marca 2015 r., nie może zostać uznane za wezwanie w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg i nie wywołuje skutku prawnego w postaci uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.