II SA/Ke 928/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Wojewody z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez T. N. w imieniu spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą na decyzję Starosty z dnia [...] orzekającą w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działki: [...], stanowiącej własność [...] Sp. z o.o. , przez udzielenie Polskim Sieciom Elektroenergetycznym S.A. z siedzibą w Konstancinie-Jeziornej zezwolenia na przeprowadzenie jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 27.06.2016r. T. N., działając w imieniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą , złożył odwołanie od opisanej wyżej decyzji z dnia 7.06.2016r. Tymczasem ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku informacji z Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 24.11.2015r, dział 2) wynika, że w przypadku zarządu wieloosobowego organem uprawnionym do reprezentacji [...] Sp. z o.o. z siedzibą są dwaj członkowie zarządu łącznie lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Uwzględniając powyższe, a w szczególności charakter przysługującego T. N. prawa do reprezentowania Spółki, Wojewoda stwierdził, że wniesione odwołanie jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. T. N. nie może bowiem reprezentować ww. Spółki jako jedyny członek zarządu, natomiast odwołanie byłoby skuteczne wyłącznie w przypadku gdyby zawierało podpisy więcej niż jednego członka zarządu. W konsekwencji organ II instancji zobligowany był stwierdzić niedopuszczalność odwołania wniesionego przez T. N. – na podstawie art. 134 K.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła [...] Sp. z o.o., zarzucając Wojewodzie naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 64 § 2 w zw. z art. 134 K.p.a. poprzez przedwczesne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania złożonego przez T. N., bez wystąpienia w sprawie sytuacji, w której skarżąca nie uzupełniłaby braków formalnych wniesionego odwołania – podczas gdy organ miał obowiązek: I. w pierwszej kolejności wezwać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez podpisanie odwołania przez osoby upoważnione do reprezentacji skarżącej, II. dopiero, w sytuacji braku uzupełnienia ww. braku formalnego w określonym terminie, organ miał prawo stwierdzić niedopuszczalność wniesionego odwołania. W uzasadnieniu Spółka zwróciła uwagę, że brak rozpatrzenia odwołania przez organ mógł wpłynąć na wynik sprawy, ponieważ w przypadku, gdyby odwołanie sporządzone przez T. N. zostało rozpatrzone (na skutek uzupełnienia braków formalnych), organ nie miałby podstaw do uchylenia decyzji Starosty Kieleckiego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a miałby obowiązek stwierdzenia niedopuszczalności ww. odwołania, z uwagi na brak wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji Starosty Kieleckiego, od której złożono odwołanie. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca powołała się na: 1. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.02.2012r. o sygn. akt II OSK 2261/10, w którym Sąd podniósł, że "Zasadą jest w postępowaniu administracyjnym (podobnie jak w postępowaniu sądowoadministracyjnym), że strona, która składa pismo zobowiązana jest je w prawidłowy sposób podpisać (art 63 § 3 K.p.a.), a braki w tym zakresie uniemożliwiają nadanie pismu biegu. Jeżeli pismo nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.)"; 2. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.10.2015r. o sygn. akt II GSK 2041/14, w którym Sąd wskazał, że "Brak dokumentu pełnomocnictwa w aktach sprawy nie uzasadnia pominięcia pełnomocnika bez wezwania go do uzupełnienia braku w trybie art. 64 § 2 w związku z art. 33 § K.p.a.", 3. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14.01.2015r. o sygn. akt II SA/Rz 1109/14, w którym Sąd podniósł, że "Brak dokumentu pełnomocnictwa w aktach sprawy nie uzasadnia pominięcia pełnomocnika bez wezwania go do uzupełnienia braku w trybie art. 64 § 2 w związku z art. 33 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego". Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Na rozprawie sądowej w dniu 22.02.2017r. pełnomocnik skarżącej wniósł o odroczenie rozprawy z uwagi na brak doręczenia odpowiedzi na skargę. Z kolei pełnomocnik organu okazał zwrotne potwierdzenie odbioru doręczenia odpowiedzi na skargę z którego wynika, że odpowiedź na skargę została wysłana 28.10.2016r., a pełnomocnik Spółki otrzymał ją w dniu 21.11.2016r. W konsekwencji Sąd oddalił wniosek o odroczenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody stwierdzające niedopuszczalność odwołania złożonego przez T. N. w imieniu skarżącej Spółki na decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zgodnie z art. 134 K.p.a. – powołanym w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia – organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wskazany przepis nie określa kiedy ma miejsce niedopuszczalność odwołania. W orzecznictwie oraz w doktrynie przyjęto natomiast zgodnie, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 K.p.a. bądź sytuacje, gdy odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 K.p.a. Dopuszczalność odwołania wniesionego przez T. N. działającego w imieniu [...] Sp. z o.o., od decyzji Starosty z dnia [...] musi być rozpatrzona w kontekście zakresu umocowania tej osoby – członka zarządu tej Spółki – do dokonania przedmiotowej czynności. Jak wynika bowiem z art. 33 § 3 K.p.a. strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Z kolei stosownie do art. 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych spośród organów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością tylko zarząd posiada pełną kompetencję do reprezentowania Spółki, przy czym zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków (art. 201 § 1 i 2 K.s.h.). Jak wynika z przedłożonego na etapie postepowania administracyjnego wydruku informacji z Krajowego Rejestru Sądowego w przypadku zarządu wieloosobowego (z jakim mamy do czynienia w przypadku skarżącej Spółki) organem uprawnionym do reprezentacji [...] Sp. z o.o. są dwaj członkowie zarządu łącznie lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem (okoliczności niesporne). Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 1.07.2016r. do siedziby organu wpłynęły dwa odwołania strony: 1. odwołanie z dnia 27.06.2016r., podpisane w imieniu [...] Sp. z o.o. wyłącznie przez jednego członka zarządu – T. N. (K-II-13 – K-II-17). 2. odwołanie z dnia 27.06.2016r., podpisane przez radcę prawnego (K-II-19 – K-II-33) występującego w imieniu [...] Sp. z o.o. na podstawie przedłożonego w załączeniu pełnomocnictwa (K-II-34), udzielonego przez dwóch pozostałych uprawnionych członków zarządu tej Spółki – zgodnie z informacją z Krajowego Rejestru Sądowego (K-II-61). Uwzględniając powyższe okoliczności należy stwierdzić, że w realiach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do zastosowania przez Wojewodę trybu określonego w art. 64 § 2 K.p.a. i wzywania T. N. do usunięcia braków formalnych odwołania poprzez jego podpisanie przez drugiego członka zarządu – skoro w ustawowym terminie odwołanie wniósł prawidłowo umocowany przez dwóch członków zarządu Spółki pełnomocnik - radca prawny. Podniesiony w tym zakresie zarzut skargi nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. Podkreślić przy tym trzeba, że w wyniku złożonego przez pełnomocnika Spółki odwołania Wojewoda decyzją z dnia 26.08.2016r. uchylił decyzję Starosty z dnia 7.06.2016r. wydaną w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (K-II-82). Odnosząc się do powołanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.02.2012r. o sygn. akt II OSK 2261/10, tut. Sąd nie neguje prawidłowości wyrażonego w tym orzeczeniu stanowiska o konieczności zastosowania trybu z art. 63 § 3 K.p.a. w przypadku gdy strona nie podpisała pisma. Mając jednak na uwadze szczególną sytuację jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie - w której Spółka złożyła dwa odwołania (w tym jedno skuteczne) – Sąd uznał, że brak jest podstaw by podzielić argumentację Spółki, że organ winien zastosować art. 64 § 2 K.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że uchylenie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia z powodu naruszenia przepisów postępowania może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania aktu z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia aktu przez sąd (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20.04.2016r., sygn. akt I SA/Gd 296/16). W sprawie niniejszej taka sytuacja nie zachodzi, gdyż organ rozpoznał odwołanie podpisane przez radcę prawnego (K-II-19 – K-II-33) występującego w imieniu [...] Sp. z o.o. na podstawie przedłożonego w załączeniu pełnomocnictwa (K-II-34). W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.