II SA/Ke 94/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Decyzją z dnia [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] (zwanej dalej Spółką), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego we wznowionym postępowaniu. Powyższe rozstrzygnięcie został wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2016r. Spółka domagała się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] nr 19/2016 z dnia 17 lutego 2016r. znak: SP-II.6733.132.2015.MJ w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017r. organ I instancji wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 i art. 149 § 1 i 2 K.p.a., wskazując na spełnienie formalnych przesłanek do wszczęcia postępowania. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...]z dnia [...], znak:[...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie kontenerowej stacji transformatorowej 15/04kV oraz linii kablowych średniego napięcia 15kV i niskiego napięcia 0,4kV, w ulicach [...] oraz na terenie przyległym do ulic na działkach nr ewid.: [...], w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami: ABCDEFGHIJKLMNOPRSTUWY-A, wydanej na wniosek [...] – z uwagi na brak podstaw do uchylenia tego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b K.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 3 w związku z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r. poz. 1073 z zm.), dalej u.p.z.p., w związku z art. 9h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne poprzez nieuwzględnienie wynikających z przepisów odrębnych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury elektroenergetycznej na obszarze działania operatora Systemu Dystrybucyjnego wyznaczonego decyzją Prezesa Regulacji Energetyki dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ wyjaśnił, że przepisy Prawa energetycznego nie wykluczają możliwości działania innego operatora na tym samym terenie, a organ na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest uprawniony do dokonywania oceny umów, zawartych na podstawie tej ustawy. Przepis art. 9h Prawa energetycznego dotyczy wyznaczania operatora systemu, które następuje w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki – nie zaś organu wydającego decyzje na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ, dokonując ponownej analizy akt, stwierdził że brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu doszło do naruszenia prawa materialnego lub prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Następnie stwierdził, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że brak jest podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. Odwołanie wniosła Spółka, wskazując na naruszenie przepisów: - prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) dalej: u.g.n., - prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz niezastosowanie art. 39 K.p.a., jak również naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji – pomimo istnienia podstawy wznowienia postępowania. Kolegium, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzieliło stanowisko organu I instancji o tym, że Spółce, jako użytkownikowi wieczystemu działki nr [...] w Kielcach, bezpośrednio graniczącej z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym, przysługuje status strony postępowania. Przytaczając przepisy art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 2, art. 2 pkt 5 u.p.z.p. organ odwoławczy stwierdził, że budowa wnioskowanej przez PGE inwestycji stanowi realizację inwestycji celu publicznego. Z tych też względów zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. uznano za niezasadne. W konsekwencji organ I instancji zobligowany był przy prowadzeniu postępowania do zastosowania reguł wynikających z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Z kolei inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Kolegium stwierdziło, że: - organ I instancji, stosownie do dyspozycji art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zawiadomił o wszczęciu postępowania, o zakończeniu postępowania dowodowego, a także o wydaniu decyzji z dnia [...] wszystkie strony w formie obwieszczenia, umieszczonego na terenie inwestycji oraz w Urzędzie Miasta [...], zaś użytkowników wieczystych i właścicieli nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, na piśmie, - Spółka, jako użytkownik wieczysty sąsiedniej działki, prawidłowo została zawiadomiona w drodze obwieszczenia o wszystkich czynnościach w sprawie, w tym o wszczęciu postępowania oraz decyzji kończącej sprawę, - w związku z powyższym zakwestionowaną decyzję organu I instancji uznano za zasadną, a zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. za nietrafny, dodatkowo wyjaśniając, że zgodnie z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Kolegium stwierdziło, że ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek zawierających ww. decyzję z dnia [...] oraz z obwieszczeń wynika, że 12-miesięczny termin, o którym mowa w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. upłynął w dniu 3 marca 2017r. W konsekwencji, nawet gdyby uznać, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji celu publicznego (jak chce tego Spółka), to uchylenie kwestionowanej decyzji ostatecznej z tego powodu jest niemożliwe. Przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p., stanowiący lex specialis w stosunku do regulacji kodeksowych, skraca bowiem okres przedawnienia ustanowiony w art. 146 K.p.a. i z tą zmianą okoliczność ta przenoszona jest do rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 151 § 2 K.p.a. W konsekwencji uchylenie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. staje się niedopuszczalne, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. W ocenie Kolegium, nie można uchylić zaskarżonej decyzji z dnia [...] i orzec co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o uchyleniu ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] i odmowie ustalenia lokalizacji celu publicznego – jak wnioskuje odwołująca Spółka – z uwagi na treść art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Z tego też względu, zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. uznano za nieuzasadniony, a ponadto w świetle brzmienia przepisu art. 53 ust. 8 u.p.z.p. uregulowania powołane przez odwołującą Spółkę w przedmiotowej sprawie nie mogły znaleźć zastosowania. W toku postępowania Prezydent Miasta [...] nie dopuścił się uchybienia polegającego na pominięciu Spółki, albowiem była ona informowana o czynnościach organu w sprawie poprzez obwieszczenie (zgodnie z regułami art. 53 ust. 1 u.p.z.p.), skutkiem czego nie doszło do naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wniesiona od tego rozstrzygnięcia przez Spółkę skarga została oddalona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 czerwca 2017r. o sygn. akt II SA/Ke 245/17. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniosła Spółka, zarzucając naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt 5 oraz w zw. z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n.) poprzez błędne ustalenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy sporna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest obarczona wadą nieważności, bowiem została wydana dla inwestycji niestanowiącej inwestycji celu publicznego, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a zatem w wyniku wznowienia postępowania decyzja powinna zostać uchylona; 2. art. 53 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 39 oraz art. 49 K.p.a. poprzez uznanie, że upłynął 12-miesięczny termin na uchylenie decyzji od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, podczas gdy nigdy nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, ze względu na okoliczność, że decyzja ta, jako decyzja wydana dla inwestycji nie stanowiącej inwestycji celu publicznego, nie mogła być ogłoszona w drodze obwieszczeń i do chwili obecnej nie została skutecznie doręczona stronom postępowania za pośrednictwem operatora pocztowego, a zatem termin do jej uchylenia nie rozpoczął biegu, - a w konsekwencji naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, 3. z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu zawartego w pkt 2, skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 151 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wobec ustalenia, że decyzja nie może zostać uchylona ze względu na upływ 12 - miesięcznego ustawowego terminu. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 7 maja 2018r. uczestnik [...] wniósł o oddalenie skargi – jako bezzasadnej, podzielając w całości stanowisko Kolegium. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, a w konsekwencji podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego , podjęta we wznowionym postępowaniu, utrzymująca w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie kontenerowej stacji transformatorowej 15/04kV oraz linii kablowych średniego napięcia 15kV i niskiego napięcia 0,4kV na szczegółowo wskazanych działkach w granicach oznaczonych na załączniku graficznym. W związku z tym, że zaskarżona decyzja została wydana we wznowionym postępowaniu zaakcentować należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Stanowi ono odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ratio legis istnienia tej instytucji wynika z faktu, iż po podjęciu decyzji ostatecznej może wyjść na jaw wadliwość postępowania, w którym orzeczenie takie zapadło, albo też mogą pojawić się okoliczności podważające znaczenie przesłanek, na których oparto rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślenia jednak wymaga, że wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Oznacza to, że organ orzekający w tym trybie nadzwyczajnym jest związany podstawą wznowienia i nie może ponownie rozpoznać sprawy w jej całokształcie, jak w postępowaniu zwykłym, wychodząc poza ustawową przesłankę, na podstawie której wznowił postępowanie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017r., sygn. akt III SA/Kr 1576/16). Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia, a winno się zawierać w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2017r., sygn. akt II SA/Bk 236/17). W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego w fazie wstępnej organ dokonuje oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania (w szczególności, czy wniosek dotyczy ostatecznej decyzji, czy został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu i zawiera podanie przesłanki wznowieniowej). W sprawie niniejszej organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] – postanowieniem z dnia 11 lipca 2017r. (k. 307 akt adm.), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 oraz art. 149 § 1 i 2 K.p.a. i wskazując na spełnienie formalnych przesłanek w tym zakresie. Wznowienie postępowania otwarło organowi drogę do ustalenia, w ramach postępowania rozpoznawczego, czy podana przez wnioskodawcę przesłanka wznowieniowa rzeczywiście zaistniała, a także rozstrzygnięcia o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowiło bowiem podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Nadmienić trzeba, że w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym po wydaniu postanowienia o wznowieniu, w pierwszej kolejności organ administracji publicznej winien ustalić, czy postępowanie rzeczywiście było dotknięte wadą stanowiąca przesłankę wznowienia. Jeżeli organ stwierdzi – tak jak w niniejszej sprawie – brak występowania w sprawie wady, dotyczącej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zamyka to drogę do dalszego badania sprawy co do jej istoty, obligując organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Dopiero stwierdzenie, że przesłanka wznowienia rzeczywiście zaistniała, otwiera drugi etap postępowania wznowionego, określony w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom autora skargi, decyzja Kolegium jest zgodna z prawem. Co do rażącego naruszenia prawa w zakresie zarzutów objętych skargą zauważyć należy, że są one bezzasadne. Decyzja w zakresie podnoszonych w skardze zarzutów rażącego naruszenia prawa została bowiem objęta kontrolą Samorządowego Kolegium Odwoławczego , które decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wniesiona od tego rozstrzygnięcia przez Spółkę skarga została oddalona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 czerwca 2017r. o sygn. akt II SA/Ke 245/17. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, cyt.: "strona nie może w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej skutecznie wywodzić, że błędne ustalenia faktyczne organu, skutkujące zakwalifikowaniem danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, stanowią rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalił, że przedmiotowa inwestycja ma charakter lokalny i realizuje cele, o których mowa w art. 6 u.g.n. Powołując przepis art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym wskazał, że zaopatrzenie w energię elektryczną należy do zadań własnych gminy związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty. Nadto określając we wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zakres planowanej inwestycji wskazano, iż będzie ona stanowiła "rozbudowę istniejącej sieci elektroenergetycznej związanej z przyłączeniem odbiorców z ul. [...]". Z podniesionych względów stanowisko Kolegium, że inwestycja obejmując swym zasięgiem wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości oraz wycinek obszaru, na którym funkcjonuje już taka infrastruktura nie może stanowić przeszkody do uznania tej inwestycji za inwestycje celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp, w pełni zasługuje na akceptację. Istniejące w sprawie okoliczności i ich kwalifikacja prawna nie pozwalają więc dopatrzyć się żadnej oczywistej sprzeczności z treścią określonego przepisu prawa. Uwagi powyższe należy w równej mierze odnieść do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 56 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. Zarzuty te są bowiem nakierowane na wykazanie, że organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego błędnie zakwalifikował przedmiotową inwestycję jako inwestycję celu publicznego. Świadczy o tym w szczególności zarzut błędnej wykładni w odniesieniu do pojęcia celu publicznego. Sąd nie dopatrzył się również rażącego naruszenia prawa w związku z zarzutem naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. z art. 56 u.p.z.p. w zw. z art. 9h ustawy z dnia 10 kwietnia 199 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.), dalej "u.P.e.". Rozbudowany przepis art. 9h u.P.e. reguluje tryb wyznaczania operatora systemu. Skarżąca nie wskazała konkretnej jednostki redakcyjnej (ustępu, punktu), który jej zdaniem został rażąco naruszony. Przepisy ustawy Prawo energetyczne nie wykluczają zaś możliwości działania innego operatora systemu na tym samym terenie, co zresztą potwierdza udzielona skarżącej koncesja Prezesa URE z dnia 15 września 2011 r. dopuszczająca na spornym obszarze funkcjonowanie sieci dystrybucyjnych innych operatorów. Jeśli chodzi o ewentualną sprzeczność decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z treścią ww. koncesji, wyjaśnić należy, że w trybie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. można domagać się stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie przepisu prawa, nie zaś sprzeczność z treścią innej decyzji administracyjnej, stanowiącej akt konkretyzacji prawa". Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko WSA w powyższym zakresie. Podkreślenia wymaga, że instytucja wznowienia służy badaniu zaistnienia bądź nie ustawowych przesłanek wznowienia – a więc wad proceduralnych – nie zaś enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej – które były przedmiotem rozważań WSA w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 245/17. Nie sposób zaaprobować stanowiska autora skargi, aby Kolegium, a następnie Sąd kontrolował zgodność z prawem decyzji w ramach postępowania nadzwyczajnego, to jest wznowienia – w zakresie przesłanek nieważnościowych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, uregulowane w art. 156 – 158 K.p.a., stanowi bowiem odrębne postępowanie od postępowania wznowieniowego. Ustawodawca wyraźnie rozgraniczył przesłanki nieważnościowe od wznowieniowych, dając temu wyraz poprzez odmienne regulacje w tym zakresie. Postępowań tych nie wolno łączyć, gdyż rządzą się odmiennymi regułami, jak również potencjalnymi skutkami, jakie mogą wywołać decyzje kończące te postępowania. W postępowaniu wznowieniowym badamy ewentualne naruszenie procedury, podczas gdy w procedurze stwierdzenia nieważności – ewentualne naruszenia prawa materialnego. W doktrynie i orzecznictwie sądowym podkreśla się, że decyzja podjęta w postępowaniu wznowieniowym jest jednym – obok postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 -158 K.p.a.) oraz w sprawie zmiany, bądź uchylenia decyzji ostatecznych (art. 154 i 155 K.p.a.) – z trybów weryfikacji decyzji ostatecznych, których założenie zostało przez ustawodawcę oparte na zasadzie niekonkurencyjności. Oznacza to, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenia wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. W judykaturze ukształtował się pogląd – podzielany przez Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – prowadzący do uznania, że okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstawy do żądania stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2001r. o sygn. akt I SA 343/01). Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności. Pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w prowadzonym postępowaniu, powodujące zaistnienie podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie może być uznane za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było obarczone tą wadliwością. Wbrew zarzutom skargi, Kolegium prawidłowo uznało, że nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. obligująca organ do zweryfikowania rozstrzygnięcia sprawy, czyli do uchylenia kwestionowanej przez Spółkę decyzji ostatecznej i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Powyższe wynika ze specyfiki postępowania lokalizacyjnego. Wszczęcie tego postępowania następuje w dacie złożenia przez inwestora kompletnego wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. O wszczęciu postępowania organ zawiadamia na piśmie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Pozostałe strony o wszczęciu niniejszego postępowania zawiadamiane są w drodze obwieszczenia lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej u.p.z.p., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Lektura akt administracyjnych w sprawie niniejszej wskazuje, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, strony postępowania – właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, które znajdują się w liniach rozgraniczających teren inwestycji i granicach jej oddziaływania określonych przez inwestora, byli powiadamiani pisemnie o czynnościach podejmowanych przez organ, przed którym toczyło się postępowanie (por. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 28 grudnia 2015r., oraz z dnia 19 stycznia 2016r. o wglądzie w aktach sprawy). Natomiast pozostałe strony, w tym skarżąca Spółka jako użytkownik wieczysty działki nr [...] bezpośrednio graniczącej z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym, zostały powiadomione o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczeń. Jak wynika z akt sprawy, obwieszczeniami z dnia 28 grudnia 2015r., 19 stycznia 2016r., [...], poinformowano strony odpowiednio o wszczęciu postępowania, zakończeniu postępowania dowodowego, a następnie o wydanej decyzji. Wszystkie obwieszczenia wywieszone zostały na tablicach ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miejskiego opublikowane na stronie internetowej Urzędu Miasta [...] oraz wywieszone w miejscu lokalizacji inwestycji. W tym stanie rzeczy Kolegium prawidłowo uznało, że brak było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Na aprobatę zasługuje również stanowisko Kolegium, w którym dodatkowo, ubocznie Kolegium wyjaśniło, że o ile samo wznowienie postępowania jest możliwe w każdym czasie, to przepisy K.p.a. i u.p.z.p. ustalają okresy przedawnienia do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, zaś okres przedawnienia uchylenia decyzji dotychczasowej we wznowionym postępowaniu w przypadku przyczyn ujętych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wynosi 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia tej decyzji, zgodnie z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Termin ten ma charakter materialnoprawny, a jego upływ stanowi negatywną przesłanką do uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania – wobec czego po jego upływie decyzja ostateczna nie może zostać wzruszona w tym trybie. Przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p. jest w stosunku do przepisów K.p.a. regulacją szczególną mającą pierwszeństwo stosowania i wyłączającą stosowanie art. 146 § 1 K.p.a. – wobec odmiennego regulowania terminu, po upływie którego nie można uchylić decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W kontekście przedstawionych rozważań stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zawierają uzasadnionych podstaw. W realiach rozpoznawanej sprawy organ prawidłowo stwierdził, że skoro nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa obligująca do zweryfikowania rozstrzygnięcia sprawy to, nie było podstaw do uchylenia kwestionowanej przez Spółkę decyzji ostatecznej i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Kolegium trafnie wskazało, że Spółka była prawidłowo zawiadomiona w drodze obwieszczenia o wszystkich czynnościach w rozpoznawanej sprawie, w tym o wszczęciu postępowania oraz decyzji kończącej sprawę (zgodnie z regułami art. 53 ust. 1 u.p.z.p.). W konsekwencji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydent Miasta [...] nie dopuścił się uchybienia, polegającego na pominięciu Spółki jako strony w sprawie. Nie sposób zatem uznać – jak podnosi skarżąca – że postępowanie to zostało obarczone wadą, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Tym samym nieuzasadniony jest zarzut zawarty w pkt. 3 petitum skargi. Z tych też względów Kolegium prawidłowo utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Podsumowując, w ocenie Sądu brak podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.