II SAB/Ke 22/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi T. N. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Kielcach do rozpatrzenia wniosku T. N. z dnia 24 stycznia 2025 r. w zakresie pkt. 1 lit. a i d oraz pkt. 2, w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Kielcach dopuścił się bezczynności w zakresie opisanym w punkcie I, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Kielcach na rzecz T. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 8 lutego 2025 r. T. N. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Kielcach przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, formułując zarzuty naruszenia: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującym swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu - co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 (dalej jako: "u.d.i.p"), w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że pomimo upływu terminu do udostępnienia żądanej informacji publicznej podmiot zobowiązany jej nie przekazał i uporczywie przedłuża przekazanie prostych informacji. Mianowicie, 24 stycznia 2025r. skarżący złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej, skierowany do ww. organu – na podstawie u.d.i.p. – wniosek o udostępnienie informacji: "1. na temat interwencji podjętej w Kielcach, dnia 8.12.2024 r. ok. godz. 22:35 przez p. policjanta Ł. K.: a) jakie działania wynikające z ustawy o Policji zostały podjęte podczas interwencji, b) imiona i nazwiska oraz stopnie policjantów podejmujących interwencję na skutek zgłoszenia, c) czy interwencja została odnotowana w 1. notatniku służbowym policjanta, 2. systemie elektronicznym. 3. czy sporządzono notatkę służbową, d) w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pkt c, o przekazanie tych wszystkich notatek, 2. jakie nagrody i kary otrzymali policjanci podejmujący interwencję w całej swojej historii służby, włączając w to premie, upomnienia, nagany i inne." Po 14 dniach wnioskodawca otrzymał pismo niezawierające żadnej z żądanych informacji, za wyjątkiem poz. 1.b wniosku (nazwiska i stopnie policjantów). Skarżący zaznaczył, że interwencja, której dotyczył wniosek, została zarejestrowana i upubliczniona przez "ofiary" dokonujących działań policjantów, nie brak opinii, że osoby te zostały bezprawnie i bezpodstawnie przeszukane, a w toku kontroli funkcjonariusze popełnili kilkanaście różnego rodzaju przestępstw i wykroczeń. Skarżący nie przychyla się do tych opinii i nie daje im wiary, dlatego też wniósł o wyjaśnienia dotyczące zarówno tej interwencji, jak i - być może - wzorowej kariery tychże funkcjonariuszy Policji. Jeden z wideoklipów dostępnych w Internecie z nagraniem interwencji ma obecnie niemal 250 tysięcy oficjalnych wyświetleń, a pod nim znajdują się komentarze. Wyjaśnienie okoliczności omawianych zdarzeń niewątpliwie leży w interesie publicznym. Natomiast organ, odmawiając przekazania informacji z notatników służbowych i powołując się na ochronę danych osób legitymowanych, swoją postawą nie ułatwia uzyskania wyjaśnień. Wnioskodawca po raz pierwszy spotkał się z tego typu nieporadnością, do tej pory po prostu zamazywano takie informacje. Na pierwszy wniosek z omyłką w nazwie miesiąca skarżący otrzymał odpowiedź (o urlopie funkcjonariusza) po 12 dniach. Minął kolejny miesiąc, a wnioskodawca nadal niczego się nie dowiedział, przy czym sprawa sądowa potrwa kolejne miesiące. Jeśli chodzi o pytanie nr 2, dotyczące "surowych informacji", to zajrzenie do dwóch teczek nie stanowi, zdaniem strony, przetwarzania informacji opisanego w u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania; 4) nałożenie na organ grzywny w celu przymuszenia do działania; 5) zasądzenie od organu na swoją rzecz "zadośćuczynienia za utracony czas" w wysokości 2.000 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując że: - w przesłanej 24 stycznia 2025 r. odpowiedzi poinformował wnioskującego, że jeden z ww. policjantów miał 8 listopada 2024 r. dzień wolny w służbie – wobec czego wnioskodawca w piśmie z 24 stycznia 2024 r. zmodyfikował żądanie, wskazując jako datę omawianych zdarzeń 8 grudnia 2025 r.; - w odpowiedzi z 6 lutego 2025 r. udzielono informacji, że odnośnie przedmiotowej interwencji prowadzone są czynności wyjaśniające, przesłano również dane funkcjonariuszy w zakresie stopnia, imienia i nazwiska, przy czym w odniesieniu do kolejnych pozycji złożonego wniosku wskazano, że w notatniku służbowym znajdują się dane osobowe legitymowanych podczas interwencji osób - których udostępnienie narusza przepisy art. 47 Konstytucji RP oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych; - w kolejnej pozycji ww. odpowiedzi, odnosząc do danych dotyczących nagród i kar, jakie otrzymali policjanci podejmujący interwencję w całej swojej historii służby, włączając w to premie, upomnienia, nagany i inne, w związku z koniecznością przetworzenia tych danych oraz wykluczenia interesu prywatnego, wezwano wnioskodawcę, aby w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania wskazał powody, dla których ta kwestia jest istotna dla interesu społecznego; - następnie, w związku z koniecznością uzasadnienia interesu publicznego oraz udzielenia odpowiedzi w terminie, wskazano 7 marca 2025 r. jako nowy termin dla realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 24 stycznia 2025 r. Uwzględniając powyższe, zdaniem organu, podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne. Zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto w ocenie organu wnioskowane dane w postaci zapisu w notatniku w trakcie prowadzenia czynności nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p., ponieważ dostęp do nich regulują zapisy innych ustaw, tj. art. 156 § 5 k.p.k. w zw. z art. 38 § 1 k.p.w. – o czym wnioskodawca już został poinformowany. Co się zaś tyczy kwestii nagród i kar, jakie otrzymali policjanci podejmujący interwencję, to wnioskodawcę poinformowano, że te dane stanowią informację przetworzoną, wymagającą wyznaczenia pracownika, który przygotuje żądane dane – w związku z czym wezwano stronę do wskazania ważnego interesu społecznego w terminie 14 dni od otrzymania pisemnej odpowiedzi (czego skarżący nie uczynił) i wyznaczono nowy termin odpowiedzi na wniosek - na 7 marca 2025 r., w którym to dniu odpowiedź została przesłana stronie. Zdaniem organu prawo do informacji publicznej nie jest prawem absolutnym, niczym nieograniczonym, a podstawą ograniczenia prawa do informacji publicznej mogą być przepisy związane z prywatnością osoby czy odrębnymi przepisami, które te kwestie regulują. W takiej sytuacji charakter żądanych dowodów powoduje, że brak jest informacji publicznej. W związku z uznaniem, że żądane w poz. c wniosku dane nie stanowią informacji publicznej, prawidłowo udzielono odpowiedzi, wyjaśniając motywy działania oraz wzywając do uzasadnienia ważnego interesu publicznego dla udostępnienia części danych. Ponadto w sytuacji uznania, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, brak jest obowiązku wydania decyzji o odmowie jej udzielenia, a wystarczającym jest poinformowanie wnioskującego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyjaśnić przy tym trzeba, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. W przypadku żądania udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu "u.d.i.p.", a żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Komendant Miejski Policji w Kielcach jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), zaś żądane we wniosku T. N. z dnia 24 stycznia 2025 r. informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacje na temat podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji działań w ramach ochrony porządku publicznego stanowią informacje o sprawach publicznych. Co do zasady, informacje dotyczące działań policjanta jako funkcjonariusza publicznego stanowią zatem informację publiczną, o ile są to działania podejmowane w ramach obowiązków służbowych, mieszczących się w ustawowym zakresie działań Policji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 8 sierpnia 2023 r., sygn. II SAB/Ol 79/23, wyrok WSA w Opolu z 28 grudnia 2017 r., sygn. II SAB/Op 146/17). Notatki urzędowe (służbowe) funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację o sprawach publicznych (wyrok NSA z 19 maja 2023 r., sygn. III OSK 425/22, wyrok NSA z 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2901/19, wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17). Tym bardziej, że istnieją zasady ewidencjonowania wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych zawarte w Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 30). Zgodnie z § 4 ww. dokumentu w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby (por. m.in. wyrok WSA w Opolu z 29 lutego 2024 r., sygn. I SAB/Op 9/24). O ile przy tym dostęp do akt sprawy karnej sądowej czy akt postępowania przygotowawczego ma miejsce na zasadach wskazanych w art. 156 k.p.k., o tyle czym innym jest żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, w odróżnieniu od dostępu do informacji poprzez przekazanie kopii notatki urzędowej/służbowej lub kopii notatników służbowych funkcjonariuszy z przeprowadzonej interwencji (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 maja 2023 r., sygn. II SAB/Kr 67/23). Także informacja o przebiegu drogi zawodowej – m.in. w zakresie nagród i kar, o których mowa we wniosku – rozumiana jako informacja o przebiegu służby wynikająca z dokumentów urzędowych ale i prywatnych w aktach osobowych, w oczywisty sposób związana jest z pełnioną funkcją publiczną, dotyczy warunków i przebiegu pełnienia służby. Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród, które finansowane są ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe (wyrok NSA z 13 marca 2025 r., sygn. III OSK 2506/24, wyrok WSA w Rzeszowie z 24 listopada 2021 r., sygn. II SAB/Rz 137/21). W reakcji na wniosek skarżącego z dnia 24 stycznia 2025 r. organ w dniu 6 lutego 2024 r. – a zatem z zachowaniem 14-dniowego terminu – skierował do skarżącego pismo, w którym poinformował, że: "1. a. w sprawie interwencji z dnia 8 grudnia 2024 roku prowadzone są czynności wyjaśniające; b. post. S. S. zajmowane stanowisko policjant, sierż. szt. Ł. K. zajmowane stanowisko – referent; c. interwencja została udokumentowana w notatniku służbowym; d. informuję, że zgodnie z art. art. 2 ust. 1 Ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy w/w ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W związku z faktem, iż w notatniku służbowym znajdują się dane osobowe osób legitymowanych podczas przedmiotowej interwencji, udostępnienie ich w ramach Ustawy o dostępie do informacji publicznej, naruszyłoby zapisy artykułu 47 Konstytucji oraz Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku O ochronie danych osobowych". Odnośnie punktu 2. wniosku Komendant poinformował, że: "dane zawarte w punkcie nr 2 Pana wniosku stanowią informację przetworzoną, co wymaga wykonania czynności ukierunkowanych na opracowanie wnioskowanych informacji przez wyznaczonego do tego pracownika KMP w Kielcach. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 Ustawy o dostępie do informacji publicznej, wzywam Pana do wskazania powodów, dla których odpowiedź na kwestie zawarte w punkcie 2 Pana wniosku są szczególnie istotne dla interesu publicznego w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego pisma. Mając również na uwadze konieczność wykazania powodów, dla których odpowiedź na Pana zapytanie w zakresie wskazanym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest istotne dla interesu publicznego, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyznaczam dzień 7 marca 2025 roku jako nowy termin na udzielenie odpowiedzi na Pana wniosek". Wobec braku reakcji ze strony skarżącego, w piśmie z dnia 7 marca 2025 r. Komendant poinformował go, że funkcjonariuszka biorąca udział w interwencji od 1 lutego br. nie pełni służby w Komendzie Miejskiej Policji w Kielcach. Odnosząc się do funkcjonariusza poinformowano, że otrzymywał on nagrody motywacyjne za zaangażowanie w służbie, za pełnienie służby w zastępstwie funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim oraz nagrody roczne. Podczas swojej dotychczasowej służby funkcjonariusz nie był karany dyscyplinarnie. W ocenie Sądu tak udzielone odpowiedzi nie mają charakteru pełnego i wyczerpującego. Jeśli chodzi o żądanie zawarte w punkcie 1 lit. a wniosku organ w ogóle nie poinformował o tym jakie działania wynikające z ustawy o Policji zostały podjęte podczas interwencji. Nie stanowi odpowiedzi na postawione pytanie informacja o tym, że w sprawie interwencji z dnia 8 grudnia 2024 r. prowadzone są czynności wyjaśniające. Nie ulega wątpliwości, że w piśmie z dnia 6 lutego 2024 r. wskazano dane osobowe oraz stopnie funkcjonariuszy podejmujących interwencję na skutek zgłoszenia, jak również udzielono informacji, że interwencja została udokumentowana w notatniku służbowym – realizując tym samym obowiązek udostępnienia informacji publicznej w zakresie opisanym w punkcie 1 lit. b i c wniosku skarżącego. Skarga w tym zakresie podlegała zatem oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie III wyroku. Nie udostępniono natomiast treści notatnika służbowego w zakresie obejmującym opis ww. interwencji, powołując się na konieczność ochrony danych osobowych osób legitymowanych podczas zdarzenia. Otóż w sytuacji, gdy żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie, nie oznacza to, że traci ona walor informacji publicznej i nie zwalnia automatycznie zobowiązanego podmiotu z konieczności jej udostępnienia. Co prawda, w świetle art. 5 u.d.i.p. udzielenie takiej informacji podlega ograniczeniom i może skutkować wydaniem decyzji odmawiającej żądaniu, tym niemniej organ musi pamiętać, że istnieje możliwość udostępnienia informacji w sposób, który nie naruszy dóbr chronionych, tj. poprzez anonimizację (zatarcie) danych wrażliwych (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z 9 listopada 2021 r., sygn. II SAB/Łd 157/21). Jeśli chodzi o żądanie zawarte w punkcie 2. wniosku, organ w piśmie z dnia 6 lutego 2024 r. uznał tę informację za przetworzoną i wezwał w związku z tym skarżącego do wskazania powodów, dla których odpowiedź w tym zakresie ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego, wyznaczając termin 14 dni i wskazując nowy termin na załatwienie sprawy. W tym terminie – mimo że skarżący nie zareagował na wezwanie – udzielono mu pisemnej odpowiedzi j.w. Odpowiedź ta nie jest jednak również wyczerpująca. W przypadku funkcjonariuszki biorącej udział w interwencji poinformowano bowiem, że od 1 lutego 2025 r. nie pełni służby w Komendzie Miejskiej Policji w Kielcach. Nie wiadomo jednak w jaki sposób przekłada się to na możliwość udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie – wniosek taki nie wynika bowiem w sposób jednoznaczny z treści pisma. Z kolei jeśli chodzi o informację dotyczącą funkcjonariusza biorącego udział w interwencji, udzielona odpowiedź ma charakter ogólny i skrótowy, nie wiadomo ostatecznie ile i jakich nagród zostało przyznanych. Należy zaznaczyć, że jeżeli wnioskodawca żądający informacji przetworzonej (za jaką uznał organ informację wskazaną w punkcie 2. wniosku) po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji, a w jej uzasadnieniu wykazać brak szczególnego interesu publicznego. W niniejszym przypadku taka decyzja nie została wydana, zaś – jak wskazano – udzielona informacja ma charakter niepełny, co świadczy o tym, że organ także w tym zakresie dopuścił się bezczynności. Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji w Kielcach do rozpatrzenia wniosku T. N. z dnia 24 stycznia 2025 r. w zakresie pkt. 1 lit. a i d oraz pkt. 2, w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, uznając że w tym zakresie doszło do bezczynności po stronie organu (pkt II wyroku). Jednocześnie Sąd po analizie akt sprawy stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Organ terminowo zareagował na wniosek skarżącego, zajmując w sprawie określone stanowisko, które jednak nie okazało się zasadne. Nie może to jednak świadczyć o tym, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Z analogicznych przyczyn Sąd oddalił skargę w zakresie żądania nałożenia grzywny i zasądzenia na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w kwocie 2000 zł (za utracony czas). Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Takich okoliczności Sąd w niniejszym przypadku nie stwierdził. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze wysokość uiszczonego przez stronę skarżącą wpis sądowy (100 zł).