II SAB/Ke 31/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2019 r. skargi [...] na bezczynność Prokuratora Rejonowego w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prokuratora Rejonowego do rozpatrzenia wniosku [...] z dnia 4 maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Prokuratora Rejonowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Prokuratora Rejonowego na rzecz [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w sprawie rozpatrzenia jej wniosku z dnia 4 maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1. art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r.. poz. 1330 zc zm.) oraz wniosła o: 1. zobowiązanie Prokuratora Rejonowego do rozpatrzenia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie od organu na rzecz wybranego Domu Dziecka w Polsce kwotę pieniężną w wysokości 5.000 zł i/lub wymierzenie organowi w celu zdyscyplinowania grzywny w związku z bezczynnością, która nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i/lub wymierzenie organowi grzywny w przypadku nieterminowego przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i kompletną dokumentacją/aktami sprawy; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 maja 2019 r., doręczonym w dniu 6 maja 2019 r., zwróciła się do Prokuratury Rejonowej o wydanie z akt sprawy sygn. PR 1 Ds. 1343.2018 odpisu lub poświadczonej za zgodność kopii postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia 18 lutego 2019 r. Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej nie udzielił wnioskowanej informacji. Nie przedłużył również terminu na rozpatrzenie wniosku zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu 21 maja 2019 r. o godz. 17:21, co wynika ze stempla na kopercie przesyłki oraz e-monitoringu Poczty Polskiej dotyczącej tej przesyłki, czyli po upływie 14 dni (termin upłynął w dniu 20 maja 2019 r.), Prokurator wystosowała do skarżącej pismo z dnia 20 maja 2019 r. informujące, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wskazał na orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące m.in. żądania udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego. W ocenie skarżącej stanowisko to dotyczy jednak zupełnie innego stanu faktycznego. W swoim wniosku wskazała bowiem konkretny dokument urzędowy znajdujący się w aktach sprawy zakończonego postępowania przygotowawczego, a nie wnioskowała o wydanie całości akt sprawy, w której mogą znajdować się zarówno informacje publiczne, jak i takie, które waloru informacji publicznej nie posiadają. W związku z nieudostępnieniem wnioskowanej informacji w trybie dostępu do informacji publicznej zdecydowała się zastosować odmienny tryb wnioskowania jako osoba, która zainicjowała prowadzone postępowanie przygotowawcze. Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2019 r. zwróciła się do Prokuratury Rejonowej o wydanie odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem prawomocnego postanowienia z dnia 18 lutego 2019 r. W dniu 19 czerwca 2019 r. o godz. 16:17, co wynika ze stempla na kopercie przesyłki nr P0436030008725 oraz e-monitoringu Poczty Polskiej dotyczącej tej przesyłki, Prokurator wystosowała do skarżącej pismo z dnia 18 czerwca 2019 r. informujące, iż stosowna odpowiedź została jej udzielona pismem z dnia 20 maja 2019 r. Pomimo zatem zastosowania odmiennego trybu wnioskowania Prokurator uznała, iż czynność materialno-techniczna, jaką jest udzielenie odpowiedzi, iż wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, jest tożsame z udzieleniem odpowiedzi na wniosek osoby, która złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Skarżąca przywołała orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazane przez Prokuratora, a także mające potwierdzać jej stanowisko co do tego, że Prokurator dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 maja 2019 r. poprzez udzielenie odpowiedzi, iż wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. W ocenie skarżącej nie ulega wątpliwości, że wnioskowane przez nią postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 18 lutego 2019 r. jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. A zatem, skoro organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania jej wniosku, tj. nie została jej udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, oczywiste jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Zdaniem skarżącej niedopuszczalne jest aby Prokuratura, która jest instytucją odpowiedzialną za ściganie osób naruszających prawo, a zarazem stojącą na straży praworządności, sama naruszała ustawowe obowiązki, gdyż podważa to jej wiarygodność i może wskazywać na brak bezstronności tego organu w prowadzonych z udziałem skarżącej postępowaniach - co w tej sprawie w istocie jest tylko pobocznym, dodatkowym argumentem na poparcie jej stanowiska. Podkreśliła, że organ nie przejawiał i nie przejawia dobrej woli do załatwienia jej wniosku. Wniosła o zobowiązanie Prokuratury Rejonowej o przekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wraz ze skargą kompletnej dokumentacji dotyczącej korespondencji w sprawie wraz z elektronicznymi wydrukami potwierdzeń nadania i doręczenia jej korespondencji, a także dokumentów z akt sprawy PR 1 Ds.1343.2018, których dotyczy wnioskowany w trybie dostępu do informacji publicznej dokument, tj. postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 18 lutego 2019r. – na dowód podnoszonych w skardze kwestii i na dowód treści w nich zawartych. Nadto, jako osoba działająca bez profesjonalnego pełnomocnika, zobowiązała się na pisemne żądanie Sądu okazać oryginały przekazanych dokumentów i/lub uwierzytelnione notarialnie odpisy, gdyby przesłane kopie dokumentów nie spełniały wymogów formalnych dla nadania im mocy i znaczenia dowodowego w sprawie i/lub warunków formalnych. Dlatego wniosła o pisemne zobowiązanie jej do powyższego i wyznaczenie stosownego terminu na wywiązanie się ze zobowiązania. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy wniósł o: I. uznanie, iż bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; II. umorzenie postępowania w przedmiocie skargi na bezczynność w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; III. obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Uzasadniając swe stanowisko organ podniósł, że załatwienie wniosku w niniejszej sprawie nastąpiło decyzją odmowną z dnia 20 maja 2019 roku, ale nadaną drogą pocztową w dniu 21 maja 2019 roku. Bezczynność organu miała więc miejsce w niniejszej sprawie w dniu 21 maja 2019 roku - kiedy to wbrew prawnemu obowiązkowi nie załatwiono wniosku. Prokurator Rejonowy wprawdzie po terminie, lecz jednak w całości rozpoznał wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażąco naruszającej prawo. Opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek trwało 1 dzień i nie wynikało ze złej woli organu, a z przeoczenia nadania drogą pocztową odpowiedzi skarżącej na jej wniosek w dniu 20 maja 2019 roku. Z kolei po wniesieniu skargi w rozpoznawanej sprawie przez A. A. B. Prokurator dokonał reasumpcji stanowiska zajętego uprzednio i za pismem z dnia 15 lipca 2019 roku udostępnił A. B. informację publiczną, przesyłając jej kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia 18 lutego 2019 roku w sprawie sygn. PR 1 Ds. 1343.2019, niejako dokonując autokontroli zaskarżonego działania i bezczynności w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli zatem do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również i z tego powodu, i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3. W tej sytuacji postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, interpretacji albo dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt. 1 p.p.s.a) powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 3 września 2019 r. zażądała zobowiązania Prokuratora do dostarczenia potwierdzenia nadania i doręczenia wnioskowanej informacji publicznej w celu zweryfikowania twierdzenia zawartego w odpowiedzi na skargę dotyczącego udostępnienia jej informacji publicznej za pismem z dnia 15 lipca 2019 r. Dodała, że w jej ocenie pismo Prokuratora z dnia 20 maja 2019 r. nie zawierało elementów składowych decyzji. Bezczynność organu jej zdaniem nie trwała jeden dzień, ale trwa do czasu udostępnienia żądanej informacji publicznej. Jednocześnie podała, że nie jest w stanie stwierdzić, czy faktycznie za pismem z dnia 15 lipca 2019 r. Prokurator udostępniła jej informację publiczną w postaci wnioskowanego dokumentu, jak dotąd go bowiem nie otrzymała. Prokurator Rejonowy w piśmie z dnia 3 września 2019 r. wyjaśnił, że korespondencja z 15 lipca 2019 r. oznaczona sygn. PR IP 4.2019, a nadana z Prokuratury 16 lipca 2019 r. nie została odebrana przez A. B. (w załączeniu nadesłano kopię zwrotu korespondencji przez Pocztę Polską). Dodano, że w dniu 12 sierpnia 2019 r. (data wpływu) A. B. pismem z 8 sierpnia 2019 r. zwróciła się do Prokuratury Rejonowej o nadesłanie duplikatów zawartości przesyłek, między innymi pisma z 15 lipca 2019 r. (kopię pisma nadesłano w załączeniu). Pismem z 14 sierpnia 2019 r. duplikaty wymienionej korespondencji zostały przesłane do A. B. (data nadania 21 sierpnia 2019 r.; kopia pisma w załączeniu). Jak wynika z wydruku EPO do chwili obecnej wymieniona przesyłka nie została przez A. A. B. odebrana (kopię wydruku także nadesłano w załączeniu). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "Ppsa", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym (art. 120 Ppsa). Zgodnie z art. 3 § 1 Ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 Ppsa, a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429), dalej "udip", wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą to informację należy rozumieć, zgodnie z art. 1 ust. 1, "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 udip zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b udip). Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2015r., sygn. II SAB/Wa 1046/14, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 lutego 2018r., sygn. II SAB/Go 137/17), zgodnie z którym postanowienie o umorzeniu dochodzenia w konkretnie określonej sprawie jest dokumentem stanowiącym informację publiczną, albowiem stanowi o rozstrzygnięciu przez organ państwowy konkretnej sprawy, wyraża zatem pogląd tego organu w materii tej sprawy. W tym zakresie rzeczone postanowienie ma ten sam walor, co orzeczenia ostateczne innych organów, jak np. decyzje organów państwowych czy wyroki sądów. W rozpatrywanym przypadku nie zachodziła przy tym sytuacja, jakiej dotyczyła uchwała 7 sędziów NSA z 9 grudnia 2013r., sygn. I OPS 7/13, w której przyjęto, że żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej sprawie skarżąca nie domagała się dostępu do akt całego postępowania - czyli zbioru materiałów z tego postępowania, ale uzyskania w trybie dostępu do informacji publicznej orzeczenia kończącego to postępowanie. W niniejszej sprawie bezsporne jest także, że Prokurator Rejonowy był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 udip). Prokuratura realizując zadania publiczne, jakimi są strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw (art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze, t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 740) zalicza się do organów władzy publicznej, o jakich mowa w art. 61 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc takich, które obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej. W świetle powyższych uwag Prokurator zobowiązany był do udzielenia żądanej przez skarżącą informacji. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 udip), to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 udip), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 udip). Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom (art. 15 ust. 1 udip). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba, że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (art. 15 ust. 2 udip). W niniejszym przypadku wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 6 maja 2019 r., a zatem termin do udzielenia informacji upływał z dniem 20 maja 2019 r. Organ udzielił pisemnej odpowiedzi w dniu 21 maja 2019 r., a zatem już z jednodniowym opóźnieniem. W świetle poczynionych wyżej rozważań stanowisko wyrażone w piśmie Prokuratora było niezasadne, był on bowiem zobowiązany do udzielenia informacji. Niemniej jednak, po złożeniu w dniu 5 lipca 2019 r. skargi skierowanej do tut. Sądu na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, organ ten w dniu 15 lipca 2019 r. wystosował do skarżącej pismo, w którym dokonał reasumpcji stanowiska zajętego w piśmie z dnia 20 maja 2019 r. i w załączeniu – jak wynika z pisma – przesłał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię żądanego przez skarżącą postanowienia o umorzeniu dochodzenia. Jakkolwiek skarżąca w piśmie procesowym skierowanym do Sądu z dnia 3 września 2019 r. podała, że nie jest w stanie stwierdzić, czy faktycznie za pismem z dnia 15 lipca 2019 r. Prokurator udostępniła jej informację publiczną w postaci wnioskowanego dokumentu, jak dotąd go bowiem nie otrzymała, z pisma nadesłanego przez Prokuratora Rejonowego również datowanego na dzień 3 września 2019 r. oraz załączonych do niego dokumentów dotyczących prowadzonej korespondencji wynika, że przesyłka zawierająca pismo Prokuratora z dnia 15 lipca 2019 r. została nadana w dniu 16 lipca 2019 r. przesyłką poleconą na adres wskazany przez skarżącą we wniosku o udzielenie informacji publicznej jako adres do korespondencji, była dwukrotnie awizowana i nie została odebrana przez A. B. Co więcej, skarżąca pismem z 8 sierpnia 2019 r. zwróciła się do Prokuratury Rejonowej o nadesłanie duplikatów zawartości przesyłek, między innymi pisma z 15 lipca 2019 r., a pismem z 14 sierpnia 2019 r. duplikaty wymienionej korespondencji zostały przesłane do A. B. . Jak zaś wynika z wydruku EPO do czasu sporządzenia pisma przesyłka nie została przez A. A. B. odebrana. W ocenie Sądu tak ustalony przebieg postępowania pozwala na przyjęcie, że Prokurator Rejonowy nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 4 maja 2019 r. Wniosek ten bowiem rozpoznał - zmienił pierwotne stanowisko uznając swój obowiązek do udzielenia informacji i informacji takiej udzielił kierując ja przesyłką poleconą na prawidłowy adres skarżącej, która to przesyłka została zwrócona jako niepodjęta, po dwukrotnej awizacji. Brak jest przy tym podstaw do kwestionowania stanowiska organu, wyrażonego zarówno w odpowiedzi na skargę, jak i w piśmie z dnia 15 lipca 2019 r., że skierowana do skarżącej przesyłka zawierała żądaną informację publiczną, tj. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię żądanego postanowienia. Organ nie ma wpływu na to, że skarżąca z jakichkolwiek powodów nie odebrała kierowanej do niej korespondencji (przez co także nie miała możliwości zweryfikowania powyższego faktu). Prokurator wykazał przy tym dobrą wolę przesyłając na żądanie skarżącej duplikaty dokumentów zawartych m.in. w przesyłce zawierającej pismo z dnia 15 lipca 2019 r. Odmienna interpretacja prowadziłaby do niedopuszczalnego wniosku, że organ – aby nie pozostawać w bezczynności – winien niejako do skutku przesyłać żądaną informację na wskazany adres, narażając się przy tym także na dodatkowe koszty. Sąd orzekający w sprawie niniejszej uznał zatem, że jakkolwiek w dniu wniesienia skargi Prokurator Rejonowy pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, jednak bezczynność ta ustała przed dniem wydania wyroku przez Sąd. W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08). Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 4 maja 2019 r. (pkt I wyroku). Powyższe nie zwalnia jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych w art. 149 § 1a Ppsa oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 Ppsa, tj. orzeczenia w kwestii charakteru (rażącego/nierażącego) bezczynności oraz (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., sygn. II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 2390/12). W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa będzie bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13). W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej nie był znaczny, organ zareagował na wniosek skarżącej prezentując swe stanowisko prawne w sprawie, a po wniesieniu skargi udostępnił żądaną informację, przyznając, że dotychczasowe stanowisko było błędne. Nie sposób zatem uznać, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź przypisać organowi lekceważący stosunek do norm prawa. Sąd nie znalazł więc także podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 Ppsa, tj. w szczególności do orzeczenia wnioskowanej grzywny. Z przepisu tego wynika ponadto możliwość przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 Ppsa, nie przewiduje on natomiast możliwości zasądzenia od organu – o co wnioskowała skarżąca – kwoty pieniężnej na rzez wybranego domu dziecka (czy jakikolwiek inny cel społeczny). Skarżąca nie wskazała także innej podstawy prawnej w tym zakresie. Z tych powodów orzeczono jak w punkcie III wyroku. Trzeba zauważyć, że organ nie naruszył także terminu przekazania sądowi skargi wraz z niezbędną dokumentacją, który to termin został określony w art. 54 § 2 Ppsa (30 dni od otrzymania skargi). O kosztach postępowania (pkt IV wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 Ppsa. Na koszty te złożył się wpis od skargi w wysokości 100 zł. Zaznaczyć trzeba, że umorzenie postępowania skutkiem uwzględnienia przez organ wniesionej skargi we własnym zakresie i udostępnienia informacji publicznej uzasadnia zastosowanie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. IV SAB/Wr 60/17).