II SAB/Ke 35/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. do rozpoznania wniosku W. S. z dnia 14 marca 2017r. – w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. grzywny; IV. zasądza od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. na rzecz W. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, zawartą w piśmie z 9 maja 2017r., na bezczynność Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. w S. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Prezesa Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w S. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2. na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2011r. Nr 34, poz. 173) w zw. z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm) orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, 4. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 14 marca 2017 roku złożył do Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej nt. zamawianych (od dnia 06.12.2014 r.) przez tą spółkę usług: reklamowych, promocyjnych i informacyjnych (w tym usług: przygotowania materiałów prasowych na potrzeby mediów tradycyjnych i elektronicznych, przygotowania materiałów telewizyjnych, przygotowania filmów promocyjnych, przygotowania stron internetowych, administracji stronami internetowymi, przygotowania projektów drukowanych materiałów promocyjnych, druku materiałów promocyjnych, publikacji materiałów prasowych w mediach tradycyjnych i elektronicznych, emisji materiałów telewizyjnych, emisji filmów promocyjnych, przygotowania i zlecenia emisji reklam spółki w mediach lokalnych). We wniosku prosił o udostępnienie informacji dotyczących wspomnianych usług w formie chronologicznej listy zamówień lub umów dotyczących tych usług, która będzie zawierała: nazwę wykonawcy przedmiotu zamówienia lub umowy, datę zlecenia lub zawarcia umowy, kwotę na jaką opiewało zlecenie lub umowa. Prosił również, by w każdej z pozycji z listy zawarto informację o formie postępowania przeprowadzonego na wybór wykonawcy danej usługi, w tym jego datę i podmioty w nim uczestniczące. W dniu 27.03.2017 r. otrzymał pismo podpisane przez Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] , w którym poinformowano go, że jego wniosek nie może być uwzględniony, ponieważ przedmiot żądanej informacji nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. W związku z nieudostępnieniem informacji publicznej i brakiem wydania przez Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej w dniu 05.04.2017 r. zwrócił się do Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. w [...] z pismem, w którym poinformował, że spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W piśmie tym podniósł również, że krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, wskazany w art. 4 ust. 1 ustawy, nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, a obejmuje także podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. [...] Sp. z o.o. w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy. W powołanym piśmie wskazał ponadto, że [...] Sp. z o.o. w [...] powstało w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego, którym w przeszłości jedynym właścicielem była gmina [...] (obecnie udziałowcem Spółki jest wspomniana gmina i gmina [...]). Celem działalności spółki jest m.in. realizowanie zadań z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych itp. Z powyższego wynika zatem, że Spółka jest osobą prawną, ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która gospodaruje mieniem komunalnym, należącym w 100% do jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie zaś z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 poz. 446 z późn. zm.), mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Skoro majątek Spółki w całości jest majątkiem komunalnym i [...] Sp. z o.o. w [...] wykonuje także zadania publiczne, to jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Skarżący odwołał się do pojęcia informacji publicznej, określonego w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak też do zakresu przedmiotowego informacji publicznej, wynikającego z art. 6 tej samej ustawy. Skarżący podniósł dalej, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi na powyższe pismo, organ nie udostępnił również żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14-dniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przytoczył również orzeczenia sądów administracyjnych mających potwierdzać, że doszło w niniejszym przypadku do bezczynności po stronie spółki. W odpowiedzi na skargę [...] sp. z o.o. w [...] wniosło o oddalenie, ewentualnie o odrzucenie skargi, jak również o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. Spółka podniosła, że wbrew zarzutowi zawartemu w złożonej skardze spółka na piśmie w dniu 14.04.2017r. udzieliła odpowiedzi skarżącemu na pismo z dnia 5.04.2017r. W odpowiedzi tej podtrzymała dotychczasowe stanowisko poparte merytorycznymi argumentami. Pismo z dnia 14.04.2017 r. spółka wysyłała listem poleconym na adres wskazany przez skarżącego w piśmie z dnia 05.04.2017 r. tj. na ul. [...]. Spółka zatem wykonała ciążący na niej prawny obowiązek, w przewidzianej formie i w terminie wskazanym w przepisach udzieliła stosownej odpowiedzi na złożony wniosek, a podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności w zakresie udostępniania informacji publicznej wobec powyższego bezspornego stanu faktycznego należy uznać za bezzasadny. Z tych względów skarga winna być oddalona. Z ostrożności procesowej spółka podniosła, że złożona skarga winna być odrzucona z uwagi na to, że żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną i nie przysługuje mu tryb postępowania przed sądami administracyjnymi. Zarzucana w skardze bezczynność Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. nie znajduje się w enumeratywnie wyliczonym katalogu spraw, które mogą być rozpatrywane przez sądy administracyjne. Jak wynika z treści pism i samej skargi dotyczy ona bezczynności prezesa zarządu a nie spółki. Ponadto treść samej skargi nie dotyczy zakresu spraw szeroko rozumianej administracji publicznej czy samorządowej, w której sam prezes spółki jest zobowiązany do wydawania aktów takich jak decyzje czy postanowienia i inne czy czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ustawy z dnia 30.08.2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2001 r., Nr 270 ze zm.) a tylko wówczas w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy możliwym byłoby zaskarżenie bezczynności organu. Oczywistym jest, że prezes zarządu spółki z o.o. jest wyłącznie wewnętrznym organem osoby prawnej a nie organem administracyjnym działającym na podstawie przepisów k.p.a., nie dysponuje władztwem administracyjnym do kształtowania sytuacji prawnej osób fizycznych lub prawnych. W ocenie spółki z tego względu skargę należy uznać w tym przypadku za niedopuszczalną, a w takim razie winna być odrzucona o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy. W sytuacji gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a tak zdaniem spółki jest w niniejszym przypadku, organ ma jedynie poinformować skarżącego o tym fakcie, co stanowi czynność materialno-techniczną, a nie przybiera formy decyzji administracyjnej i nie mieści się w katalogu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Spółka nie wykonuje bezpośrednio, czy nawet pośrednio władzy publicznej ani zadań organów władzy publicznej, nie pełni też funkcji publicznych jak również nie wykonuje zadań zleconych bądź powierzonych do wykonywania przez państwo. Nie działa też w sposób władczy bo nie przysługują jej kompetencje takie jak organom państwa a tym samym nie mamy do czynienia z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Informację publiczną stanowi zaś informacja wytworzona lub odnosząca się do podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania majątkiem publicznym. Żądane przez Skarżącego informacje w sprawie zawieranych umów na usługi reklamowe czy promocyjne nie mogą odnosić się do MPWiK Sp. z o.o. jako podmiotu wykonującego funkcje publiczne, ponieważ nie dotyczą wykonywanych przez Spółkę zadań publicznych. Zawieranie umów na świadczenie usług reklamowych należy do wyłącznej sfery tzw. interesów gospodarczych Spółki a tym samym nie może dotyczyć sprawy publicznej w myśl art. 1 ust. 1 ustawy i nie podlega według jej zapisów udostępnieniu. Dodatkowo spółka wyjaśniła, że to, iż Gmina [...] i [...] są wspólnikami spółki, nie oznacza, że wszystkie sprawy związane z działalnością Spółki są sprawą publiczną i mogą być uznane za informacje publiczną. Jest to założenie całkowicie błędne, ponieważ sytuacja spółki w porównaniu z innymi przedsiębiorcami byłaby zdecydowanie dyskryminująca na konkurencyjnym rynku wolnej gospodarki. Spółka prowadzi działalność gospodarczą jak każda spółka prawa handlowego. W przypadku gospodarowania przez Spółkę majątkiem publicznym, wspólnicy są jedynie posiadaczami udziałów określonej wartości, natomiast majątek będący w posiadaniu spółki jest własnością [...] Sp. z o.o. jako spółki prawa handlowego, co uregulowane jest w Kodeksie spółek handlowych. Bieżąca działalność spółki oraz kontrola jej działalności nie należy do jej udziałowców – wspólników, ale do organów spółki. [...] Sp. z o.o. jako podmiot prawa handlowego - osobna osoba prawna, posiadająca własny majątek i organy zarządzające jej działalnością nie może być utożsamiana z majątkiem jej wspólników, czyli mieniem komunalnym. Stąd Spółka nie wykonuje zadań publicznych oraz w jej przypadku nie spełnia kryterium przedmiotowego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 tej ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy). Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje więc, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw, mającym na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Z kolei stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm.), dalej jako "u.d.i.p". Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisu tego wynika zatem, że krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, a obejmuje także podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. W niniejszym przypadku bezspornym jest, że jedynymi wspólnikami w [...] sp. z o.o. w [...] (dalej jako [...] sp. z o.o.) są gmina [...] i gmina [...], a spółka zajmuje się m.in. poborem i uzdatnianiem wody, rozprowadzaniem wody, odprowadzaniem ścieków, wykonując tym samym zadania o charakterze publicznym. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że [...] sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Należy zauważyć, że sama spółka w piśmie skierowanym do skarżącego z dnia 14 kwietnia 2017r. (k. 16) nie kwestionowała tego, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Odrębną kwestią jest to, czy objęta w niniejszym przypadku żądaniem informacja posiada walor informacji publicznej, a zatem, czy został spełniony zakres przedmiotowy ustawy. Pojęcie informacji publicznej zawiera art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności m.in. o majątku publicznym (pkt 5), w tym o: a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, informację publiczną stanowią informacje o gospodarowaniu środkami publicznymi (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2017r., sygn. akt IV SA/Po 47/17, Lex nr 2283731) czy dane o wysokości kosztów ponoszonych przez gminną spółkę (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 września 2014r., sygn. akt IV SAB/Gl 105/14, Lex nr 1508952). Należy zauważyć, że zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2016 poz. 446 ze zm.) mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. W tej sytuacji w ocenie Sądu żądana przez skarżącego informacja, dotycząca zamawianych przez MPWiK sp. z o.o. usług określonego rodzaju, ich wykonawcy, daty zlecenia lub zawarcia umowy, formy postępowania dotyczącego wyboru wykonawcy, a nade wszystko kwoty, na jaką opiewało zlecenie lub umowa, stanowi informację publiczną w powyższym rozumieniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że tak określona informacja dotyczy sposobu gospodarowania mieniem komunalnym na określony cel, tj. na usługi reklamowe, promocyjne i informacyjne. Nie można w tym zakresie podzielić zapatrywania spółki wyrażonego w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym informacje w sprawie umów reklamowych i promocyjnych nie są informacjami o charakterze publicznym albowiem nie są związane z szeroko rozumianą sprawą publiczną, należą do wyłącznej sfery tzw. interesów gospodarczych spółki i są jej wewnętrzną sprawą. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku nie to na jaki cel wydatkowane są dane środki, ale to skąd one pochodzą i kto nimi dysponuje. Skoro, jak wywiedziono, wnioskodawca może żądać informacji o sposobie gospodarowania środkami publicznymi, to żądanie to może dotyczyć również tego, na co te środki są wydatkowane. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność jest sytuacją, w której podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej, pomimo dysponowania tą informacją, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 w/w ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W niniejszym przypadku działanie spółki sprowadzało się do udzielenia pisemnej informacji wnioskodawcy o tym, że informacja nie może zostać udostępniona albowiem nie stanowi informacji publicznej. Ponieważ zaś, jak wykazano, żądana w tym przypadku informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a [...] sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia, należało uznać, iż spółka pozostaje w bezczynności w powyższym rozumieniu, ani bowiem nie udzieliła wnioskodawcy żądanej informacji, ani też nie wydała decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jak podniósł WSA w Krakowie w powołanym w odpowiedzi na skargę wyroku z dnia 30 stycznia 2009r., sygn. akt II SAB/Kr 109/08, Lex nr 478699, skoro wnioskowana informacja jest informacją publiczną organ winien załatwić wniosek zgodnie z ustawą z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, udzielając tej informacji albo jej odmawiając w formie decyzji administracyjnej. Odmowa w innej formie jest niezgodna z prawem i stanowi bezczynność organu. Z powyższych powodów w punkcie I wyroku Sąd zobowiązał [...] sp. z o.o. do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę, a zmierzających do wykazania, że powinna ona zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należy zauważyć, że – jak wynika z powyższych rozważań – żądana w tym przypadku informacja stanowiła informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a [...] sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że sprawa niniejsza mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego - zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie ma przy tym znaczenia to, że wniosek o udzielenie informacji publicznej skarżący skierował do Prezesa Zarządu spółki, niewątpliwym jest bowiem, że – jak wynika z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego – to ten organ jest uprawniony do jednoosobowego reprezentowania spółki, a nadto zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. to właśnie na podmiotach reprezentujących dany podmiot, w tym osobę prawną, spoczywa obowiązek udzielenia informacji publicznej. Bez wątpienia zaś intencją skarżącego było uzyskanie informacji od spółki jako podmiotu wymienionego w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jednocześnie Sąd stwierdził w wyroku, że bezczynność [...] sp. z o.o. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Należy bowiem zauważyć, że spółka nie zignorowała żądania skarżącego ale zareagowała nie tylko na sam wniosek, ale i późniejsze jego pismo, uzasadniając swoje stanowisko, które było nie tyle wynikiem złej woli po stronie spółki co błędnej interpretacji zapisów u.d.i.p. Te same argumenty przesądziły o tym, że Sąd oddalił wniosek o wymierzenie spółce grzywny. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od [...] sp. z o.o. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, którą to kwotę uiścił tytułem wpisu od skargi.