II SAB/Ke 42/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do rozpoznania wniosku A. z dnia 14 lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej – w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz skarżącego A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2022 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, A. (dalej też jako "A") zaskarżył bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, że w dniu 15 lutego 2022 roku przesłał do ww. organu za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek (datowany na 14 lutego 2022 r.) o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "(...) zwracamy się o podanie informacji o wysokości obecnych mnożników kwoty bazowej, pracowników świadczących pracę w poszczególnych jednostkach organizacyjnych IAS oraz pracowników świadczących pracę w IAS na dzień 14.02.2022 r. Proszę o podanie powyższych informacji w układzie: jednostka organizacyjna US/IAS, nazwa komórki, stanowisko służbowe pracownika, wysokość mnożnika". Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano formę elektroniczną (na adres e-mail: [...]l). Pismem z dnia 28 lutego 2022 r. organ przesunął termin udzielenia odpowiedzi na w/w wniosek. W dniu 7 kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] przekazał informację, podając w piśmie jedynie stanowiska służbowe oraz przedział mnożników. Tak udzielona informacja nie wyczerpywała zdaniem skarżącego przedmiotu złożonego wniosku, bowiem wnioskowano o udostępnienie informacji o wysokości obecnych mnożników kwoty bazowej pracowników świadczących pracę w poszczególnych jednostkach organizacyjnych IAS oraz pracowników świadczących pracę w IAS na dzień 14 lutego 2022 r. w układzie: jednostka organizacyjna US/IAS, nazwa komórki, stanowisko służbowe pracownika, wysokość mnożnika. Doszło więc do udostępnienia informacji innej niż ta, której dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p."), po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, do dnia dzisiejszego nie przekazał informacji publicznej, o której udostępnienie wnioskowano (bowiem została udostępniona informacja inna). W związku z powyższym w ocenie A. organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji publicznej. W związku z powyższym skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej – poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku – poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 14 lutego 2022r., 2) zasądzenie od organu na rzecz A. kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że po analizie przedmiotowego wniosku stwierdził, że o ile żądana informacja mieści się w kategorii informacji publicznej, o której mowa w art. 1 i art. 6 u.d.i.p., to sposób jej udostępnienia, o jaki zawnioskował skarżący, umożliwiłby identyfikację z imienia i nazwiska pracowników w zakresie ich wynagrodzenia zasadniczego. Wynika to z faktu, że podanie informacji dotyczącej mnożników kwoty bazowej pracowników świadczących pracę w poszczególnych jednostkach organizacyjnych Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz pracowników świadczących pracę w Izbie Administracji Skarbowej w [...], w układzie zawnioskowanym przez skarżącego, byłoby równoznaczne z podaniem wysokości wynagrodzenia zasadniczego jakie otrzymuje konkretna osoba. Bowiem kwota bazowa dla członków korpusu służby cywilnej oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej jest powszechnie znana i dostępna - opublikowana w Ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 270), odpowiednio w art. 9 ust. 1 pkt 2 ppkt b oraz w art. 9 ust. 1 pkt 2 ppkt e. W strukturze organizacyjnej Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz jednostek organizacyjnych Izby Administracji Skarbowej w [...] występują jednoosobowe stanowiska pracy. Ponadto w ramach poszczególnych komórek organizacyjnych występują niepowielające się stanowiska pracy. Uwzględniając sposób w jaki wnioskowane dane miałyby zostać przekazane, według organu przedmiotem zainteresowania skarżącego nie jest jawność wydatkowania środków publicznych z przeznaczeniem na wynagrodzenia osób zatrudnionych w Izbie Administracji Skarbowej w [...], które świadczą pracę zarówno w tut. Izbie jak również w jednostkach jej podległych, a miesięczne wynagrodzenie czyli dochód określonych osób (możliwych do zidentyfikowania z imienia i nazwiska). Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu, w przypadku przedmiotowego wniosku zasadne było zastosowanie ograniczenia prawa do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawodawca szczególną ochroną objął informacje dotyczące podmiotów indywidualnych w zakresie, w jakim dotyczą ich prywatności. W świetle zapisów Konstytucji oraz u.d.i.p., w przypadku potrzeby zapewnienia ochrony prywatności osób fizycznych podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej winny zadbać o to, aby udostępnienie informacji nie umożliwiało identyfikacji osób objętych wnioskiem. W związku z powyższym organ udzielił odpowiedzi na przedmiotowy wniosek podając wysokość mnożników kwoty bazowej w podziale na poszczególne grupy stanowisk, z podaniem minimalnej i maksymalnej wysokości mnożnika. Taki układ zapewnił zaprezentowanie wydatkowania środków publicznych z przeznaczeniem na wynagrodzenia osób zatrudnionych w Izbie Administracji Skarbowej w [...], które świadczą pracę zarówno w tut. Izbie jak również w jednostkach jej podległych bez możliwości identyfikacji konkretnych pracowników. Tym samym w ocenie organu został osiągnięty cel u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej "Ppsa", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym (art. 120 Ppsa). Stosownie do art. 3 § 1 Ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 Ppsa, a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji ( w formie czynności materialno-technicznej ) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Niespornym było, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Organ nie kwestionował tego, że żądana we wniosku z dnia 14 lutego 2022 r. informacja stanowi informację publiczną. Jego zdaniem jednak wnioskowany sposób jej udostępnienia umożliwiłby identyfikację z imienia i nazwiska pracowników w zakresie ich wynagrodzenia zasadniczego, co powoduje, że zasadne było zastosowanie ograniczenia prawa do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przede wszystkim istotnie nie ulega wątpliwości, że informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń, finansowane ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, stanowią informację publiczną niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe (por. m.in. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. III OSK 4266/21). W konsekwencji dotyczy to także mnożnika kwoty bazowej. Stosownie bowiem do treści art. 6 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Każda informacja o środkach wydatkowanych przez organy władzy publicznej oraz podmioty wykonujące zadania publiczne stanowi więc informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy. Należy przy tym wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 1053/21). Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy danego podmiotu, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Wówczas jednak – co istotne w niniejszej sprawie – należy wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 5 marca 2021 r., sygn. II SA/Wa 1423/20, wyrok WSA w Szczecinie z 3 grudnia 2020 r., sygn. II SAB/Sz 107/20). W rozpatrywanym przypadku generalne powołanie się na ochronę przysługującą na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i udzielenie przez organ ograniczonej odpowiedzi w formie pisma było zatem działaniem nieprawidłowym. Rozpoznając wniosek organ winien był ocenić, którzy z pracowników, do których odnosił się wniosek skarżącego z dnia 14 lutego 2022 r., pełnią funkcję publiczną, a w przypadku których ta cecha nie jest spełniona. W pierwszym przypadku, jak wspomniano, nie obowiązuje ograniczenie przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (chyba że np. wynagrodzenie zawiera składanki nie związane z pełnieniem funkcji przez daną osobę, dotyczące jej sytuacji osobistej), a zatem organ winien udzielić żądanej informacji – w takiej postaci o jaką wnioskowano. Z kolei w drugim przypadku, a zatem osób które nie pełnią funkcji publicznej, organ powołując się na ochronę wynikającą z ww. przepisu był zobowiązany do wydania decyzji odmownej w tym zakresie, czego nie uczynił. W obu przypadkach zatem pozostaje w bezczynności. Należy nadmienić, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca nie zdefiniował pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wyroki NSA z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14 i z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 33/17). Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest posiadanie prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji (nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć) w tej materii (por. wyrok NSA z 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1044/13). Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14, wyrok WSA w Kielcach z 27 stycznia 2021 r., sygn. II SAB/Ke 89/20). Dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze stwierdzoną bezczynność organu Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa zobowiązał go do rozpoznania wniosku z dnia 14 lutego 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13). W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej nie był znaczny, a organ zareagował na wniosek, przedłużył termin do jego załatwienia a następnie w ramach tego terminu wystosował do skarżącego stosowne pismo będące wyrazem zajętego stanowiska, które jednak nie okazało się trafne. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź do przypisania organowi lekceważącego stosunku do norm prawa. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono w pkt. III wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.