II SAB/Ke 50/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 13 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Rady Miejskiej w S. w przedmiocie działań Burmistrza S. postanawia: odrzucić skargę. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność m.in. Rady Miejskiej w S. w przedmiocie działań Burmistrza S., w związku ze skargą wniesioną do Ministerstwa Środowiska w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2014 r., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 czerwca 2014 r. oraz niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 listopada 2013 r. sygn. [...]. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w S. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 9 czerwca 2014 r. do Rady Miejskiej w S. wpłynęła skarga J. G. na działania Burmistrza S. w sprawie funkcjonowania Przedsiębiorstwa Wielobranżowego W. Komisja Rewizyjna na posiedzeniu w dniu 11 września 2014 r. uznała skargę J. G. za bezzasadną i przygotowała projekt uchwały w tej sprawie przedkładając go pod obrady Rady Miejskiej na sesji zaplanowanej na 30 września 2014 r. W dniu 10 października 2014 r. do Sądu wpłynęła uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia 30 września 2014 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi Pana J. g. na działania Burmistrza S. W jej podstawie prawnej przywołano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 229 pkt 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Podkreślić należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Przy czym nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Z akt sprawy wynika, że J. G. wniósł skargę na bezczynność Rady Miejskiej w S. w przedmiocie nierozpoznania wniosku w trybie skargowym (dział VIII k.p.a, art. 221-240). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, wobec czego nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W sytuacji, gdy przepisy szczególne nie określają organów właściwych do rozpatrywania skarg, według art. 229 pkt 3 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), z wyjątkiem zadań określonych w pkt 2, jest rada gminy. W myśl art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545). Tego typu akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Warszawa 2006, s. 29-30). Zawiadomienie z art. 238 § 1 k.p.a. nie posiada tej ostatniej cechy, co przesądza o niezaskarżalności tego typu czynności. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że tryb ,,ogólnoskargowy" (art. 221-240 k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. II SA 1636/97, LEX nr 37138, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. III SAB 108/99, LEX nr 48017). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27, LEX nr 40203; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. II OSK 1961/11, postanowienie NSA z dnia 1 marca 2010 r., sygn. II OSK 478/09). W świetle powyższego należało uznać, że będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie bezczynność Rady Miejskiej w S., w przedmiocie nierozpoznania wniosku w trybie skargowym przewidzianym w dziale VIII k.p.a., nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych, wobec czego w myśl art. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Rozpoznanie skarg i wniosków w trybie przewidzianym w dziale VIII k.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., nie jest bowiem działaniem organu w indywidualnej sprawie wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, podjętego w formie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Wobec powyższego nie może ona podlegać zaskarżeniu do sądu w ramach skargi na bezczynność. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.