II SAB/Ke 73/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 r. w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.C. na bezczynność Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w Kielcach do rozpoznania wniosku skarżącego W.C. z dnia 15 lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w Kielcach dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; IV. zasądza od Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w Kielcach na rzecz W.C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 15 lipca 2019 roku (data wpływu do organu) W.C. powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.), zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o udostępnienie informacji publicznej poprzez: 1. udostępnienie projektu organizacji ruchu wraz z zarządzeniem i dokumentacją wymaganą prawem, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23.09.2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz. U. 2017 poz. 784) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., w sprawie szczególnych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm) z uwzględnieniem znaków informacyjnych dla podróżnych, istniejący w okresie od dnia 12.07.2017 do dnia 26.06.2018 r., na DK7 w rejonie miejscowości Młodocin Mniejszy i Krogulcza Sucha (począwszy na jeden kilometr przed zjazdem Dwór u Antoniego) dla kierunku południowego jazdy w kierunku miejscowości Szydłowiec Orońsko oraz na trasie S7 w rejonie zjazdu do Szydłowca w miejscowości Chustki (począwszy na dwa kilometry przez w/w zjazdem); 2. udostępnienie dokumentów mówiących o organizacji ruchu trasy DK7 i S7 w rejonie miejscowości Młodocin Mniejszy i Krogulcza Sucha oraz w rejonie miejscowości Chustki w rejonie zjazdu z drogi S7 w kierunku południowym do Szydłowca, które GDDKiA dołączyła do wniosku o wydanie decyzji o budowę drogi S7, skierowanym do Wojewody Mazowieckiego, który w dniu 15.10.2010 wydał decyzję nr 5/2010 o zezwoleniu na budowę drogi S7, znak pisma WIŚ.R/PP/7119-Sz/2/2010 oraz decyzji nr 299/II/2015 z dnia 17 lipca 2015 r. znak WIŚ-II.7820.1.553.2012.BG2(DK/MK3); 3. udzielenie odpowiedzi i udostępnienie dokumentów w związku z okolicznością, że w czasie trwania zamknięcia przejazdu na drogę DK7 w miejscowości Krogulcza Sucha (powiat szydłowski) w okresie od dnia 12.07.2017 do dnia 26.06.2018 r., był możliwy przejazd nielicznych pojazdów w pobliżu budowy wiaduktu nad drogą S7 za okazaniem przepustki: a) na podstawie jakich przepisów wydawano przepustkę? b) który urząd wydawał przepustkę? c) jak długi był termin wydania przepustki? d) jakie dokumenty wymagane były do otrzymania przepustki? e) jaki jest adres biura wydawania przepustek? f) czy i w jaki sposób GDDKiA informowała mieszkańców i przedsiębiorców z terenu powiatu szydłowskiego o możliwości uzyskania przepustki? g) od kiedy obowiązywały przepustki na przejazd? h) kiedy wydano pierwszą przepustkę? 4. udostępnienie projektu zagospodarowania drogi E7 wraz z decyzją, zarządzeniem lub innym wymaganym prawem dokumentem do tego typu projektów w miejscowości Szydłowiec, ul. T. Kościuszki w latach od roku 2000 do 2005 r. i od roku 2006 do 2010 r.; 5. udostępnienie projektu organizacji ruchu wraz z zarządzeniem i dokumentacją wynikającą z rozporządzeń ministerialnych w sprawie organizacji ruchu drogowego, który obowiązywał w czasie trwania budowy wiaduktu nr 23 w miejscowości Krogulcza Sucha i zamknięcia przejazdu na Drogę Krajową 7, o czym mowa w piśmie GDDKiA z dnia 09.07.2019 r., znak O.Ki.I-4.KP-6.4170.16.2019.kp.61 pkt 7; 6. udostępnienie dokumentów świadczących o odbyciu przeszkolenia przedsiębiorców na przejazd przez teren budowy, o czym mowa w piśmie GDDKiA z dnia 09.07.2019 r. znak O.Ki.I-4.KP-6.4170.16.2019.kp.61 pkt 7; 7. podanie numerów działek, na których znajdował się by-pass, służący do przejazdu nielicznych pojazdów na DK7 w miejscowości Krogulcza Sucha podczas budowy wiaduktu nr 23 nad drogą S7; 8. podanie parametrów by-passa (szerokość, długość), który służył jako przejazd nielicznych pojazdów, w tym po przeszkoleniu i za okazaniem przepustki w czasie trwania budowy wiaduktu nr 23 w miejscowości Krogulcza Sucha nad drogą S7; 9. napisanie z jakich materiałów był zbudowany by-pass służący do przejazdu nielicznych pojazdów na DK7 w miejscowości Krogulcza Sucha podczas budowy wiaduktu nr 23 nad drogą S7. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze z dnia 7 listopada 2019 roku (data wpływu do organu: 12 listopada 2019 roku) na bezczynność Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w Kielcach, W.C. zarzucił, że wskutek bezczynności organu doszło do naruszenia: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa; - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej we wskazanym terminie. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Dyrektora Oddziału GDDKiA Kielce do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenie akt organowi, 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie grzywny organowi, 4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że 15 lipca 2019 roku listem poleconym wysłał wniosek adresowany do GDDKiA w Kielcach, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p., który zawierał 9 pytań. Wskazał, że w odpowiedzi na powyższe, GDDKiA skierowanym do niego pismem z dnia 29 lipca 2019 roku przedłużyła termin odpowiedzi do dnia 19 sierpnia 2019 roku, a następnie pismem z dnia 19 sierpnia 2019 roku do dnia 16 września 2019 roku. Skarżący podkreślił, że do dnia wniesienia skargi nie wydano decyzji administracyjnej i nie zrealizowano wniosku w żaden sposób. W ocenie skarżącego, na gruncie niniejszej sprawy Dyrektor GDDKiA jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zaś wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W dalszej części uzasadnienia skarżący przytoczył treść art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z dnia 14 stycznia 2015 roku, sygn. akt IV SAB/Po 81/14, co w jego ocenie miało uwiarygodnić fakt pozostawania organu w bezczynności. Podniósł nadto, że zwłoka organu nosi cechy rażącego naruszenia prawa, gdyż organ pozostaje w zwłoce od 15 lipca 2019 roku, a okoliczność ta nie znajduje żadnego uzasadnienia. Z tego względu skarżący wniósł także o wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na załatwienie sprawy skarżącego. W uzasadnieniu tego pisma wskazano, że 17 lipca 2019 roku wpłynął do organu – Oddziału GDDKiA Kielce, wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony przez W.C. Ze względu na obszerność dokumentów oraz konieczność zebrania wszystkich danych, o które zwrócił się skarżący, organ przedłużył termin udzielenia odpowiedzi do 16 września 2019 roku. Dalej podniesiono, że w dniu 13 września 2019 roku, organ wezwał wnioskodawcę do uzasadnienia powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, albowiem informacje, których udostępnienia żądał wnioskodawca, w ocenie organu stanowią informacje przetworzone w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślono, że ocena taka uzasadniona jest tym, że realizacja wniosku skarżącego powodowała konieczność szczegółowego przetworzenia wymaganych informacji, polegającego na wyszukaniu, skanowaniu, anonimizacji dokumentów, współpracy działów, wystosowaniu i przekazaniu odpowiednich wniosków, przejazdach, zaangażowaniu pracy około 5-7 osób, w konsekwencji czego konieczne byłoby zakłócenie działania pracy organu oraz nadzwyczajne zaangażowanie personelu. Wobec powyższego, w ocenie organu udostępnienie informacji przetworzonej wymagało od skarżącego wykazania istnienia owego szczególnie istotnego interesu publicznego. Wskazano nadto, że wnioskodawca nie ustosunkował się do skierowanego do niego wezwania. Tym samym organ, działając w oparciu o dyspozycję art. 10, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej, decyzją z dnia 25 listopada 2019 roku, umorzył postępowanie w sprawie udzielenia W. C. informacji publicznej z wniosku z dnia 17 lipca 2019 roku. Z kolei w piśmie, datowanym na 30 grudnia 2019 roku (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach - 02.01.2020 r.), zatytułowanym "skarga na bezczynność", skarżący W.C. podniósł, że nie otrzymał pisma z dnia 13 września 2019 roku, wzywającego go do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udzielenie mu żądanych przez niego informacji. Skarżący wskazał, że otrzymał jedynie pismo datowane na dzień 13 wrzenia 2019 roku, ale odnoszące się do innej sprawy. Poinformował też Sąd o treści wyroku, jaki WSA w Kielcach wydał w jego sprawie w dniu 4 października 2017 r., sygn. Akt II SAB/Ke 46/17. Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2020 r. WSA w Kielcach wezwał pełnomocnika organu między innymi do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy zawierających w szczególności: dowody doręczenia skarżącemu pism, jakie w toku sprawy były do niego przesyłane, pisma z 13 września 2019 r., w którym, jak twierdzi się w odpowiedzi na skargę, wezwano W.C. "o uzasadnienie powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, wraz z dowodami doręczenia tych pism. W odpowiedzi na to wezwanie organ, pismem z dnia 28 stycznia 2020 roku (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach - 03.02.2020 r.), ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego podniesionych w piśmie z dnia 30 grudnia 2019 roku wskazał, że pismo z dnia 13 września 2019 roku, adresowane do skarżącego oraz wzywające go do uzasadnienia powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, omyłkowo zostało nadane do skarżącego zwykłym listem, co potwierdza stosowna prezentata naniesiona przez pracownika zajmującego się odbiorem i wysyłką korespondencji. Dlatego organ nie dysponuje potwierdzeniem odbioru tego pisma przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywał obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju i czy organ ewentualnie dopuścił się bezczynności przy załatwieniu sprawy. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co wynika z treści art. 53 § 2a p.p.s.a. Ponadto stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa niniejsza mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, ponieważ przedmiotem skargi jest bezczynność organu, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie tej skargi w trybie uproszczonym nie była wymagana. Przedmiotem skargi była bezczynność polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej, o którą skarżący W.C. zwrócił się we wniosku z 15 lipca 2019, oraz niewydanie żadnej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Na wstępie należy zauważyć, że w sprawie nie było kwestionowane, że Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w Kielcach jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądana informacja stanowi informację publiczną. Rozważenia natomiast wymagało to, czy wnioskowana do udostępnienia informacja publiczna miała charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), dalej zwanej "u.d.i.p.", jak przyjął to organ, którego dotyczy skarga na bezczynność. W tym miejscu przytoczyć należy treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje między innymi uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Oznacza to, że o ile dostęp do informacji "prostej" ma właściwie nieograniczony charakter - co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Informacją prostą jest bowiem informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Wprowadzenie dodatkowego wymogu udostępnienia informacji przetworzonej spowodowane jest więc założeniem, że materiał przygotowany z nakładem dodatkowych sił i środków specjalnie dla wnioskodawcy, nie powinien służyć jedynie indywidualnym interesom wnioskodawcy, ale musi być elementem pewnego szerszego działania służącego większej społeczności (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. Akt II SA/Po 640/19, Lex nr 2779453). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, nie ulega wątpliwości, że żądanie sformułowane przez skarżącego W.C. we wniosku z dnia 15 lipca 2019 roku dotyczyło informacji przetworzonych, bowiem udzielenie odpowiedzi przez organ wymagało podjęcia licznych czynności, takich jak wyszukanie, skanowanie, anonimizacja dokumentów oraz innych, szczegółowo opisanych przez organ w odpowiedzi na skargę. Należy dodać, że sam skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze, ani też w piśmie do WSA w Kielcach z dnia 30 grudnia 2019 r. nie zakwestionował takiego zakwalifikowania przez organ informacji publicznej, o której udzielenie wnosił. W dalszej kolejności podkreślenia wymaga, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może być załatwiony poprzez: udostępnienie w drodze czynności materialno-technicznej informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni (bądź w terminie 2 miesięcy w uzasadnionych przypadkach, pod warunkiem powiadomienia o tym wnioskodawcy) od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 u.d.i.p.), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego W.C. z dnia 15 lipca 2019 roku o udostępnienie informacji publicznej, wpłynął do organu 17 lipca 2019 roku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z kolei w ust. 2 tego artykułu przewidziano, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Organ, z możliwości przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. skorzystał, dwukrotnie przedłużając termin udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego, każdorazowo go o tym informując stosownymi pismami. I tak pismem z dnia 29 lipca 2019 roku określił, że odpowiedź zostanie udzielona wnioskodawcy najpóźniej do 19 sierpnia 2019 roku, zaś pismem z dnia 19 sierpnia 2019 roku wskazał, że uczyni to do 16 września 2019 roku. Mając na uwadze to, że wniosek W.C. wpłynął do organu 17 lipca 2019 roku, jak również uwzględniając okoliczności podnoszone w piśmie z 19 sierpnia 2019 r. informującym o powodach opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznej oraz w odpowiedzi na skargę, które to powody zasługują na uwzględnienie zważywszy na obszerność, szczegółowość i charakter żądanej informacji publicznej, uznać należy, że organ był uprawniony do przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego do dnia 16 września 2019 roku, w związku z czym w tym okresie nie pozostawał w bezczynności. Podkreślenia wymaga, że organ uwiarygodnił powody wydłużenia tego terminu do dwóch miesięcy, powołując się na obszerność dokumentów oraz konieczność zebrania wszystkich danych. W tym przedmiocie wypowiadał się między innymi Naczelny Sąd Administracyjny, w postanowieniu z dnia 14 maja 2014 roku, o sygn. I OSK 1027/14, w którego treści wskazał, że dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Kielcach dopuścił się natomiast bezczynności w okresie od końca września 2019 roku do 25 listopada 2019 roku, kiedy to wydana została decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia wnioskodawcy informacji publicznej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ nie wykazał, choć miał taki obowiązek, że doręczył stronie pismo informujące o przetworzonym charakterze żądanych przez niego informacji i wezwaniu do wykazania szczególnego interesu publicznego mającego uzasadniać udostępnienie tego rodzaju informacji publicznej, tym bardziej, że skarżący otrzymaniu takiego pisma zaprzeczył. Zaznaczenia wymaga, że informacji o skierowaniu do wysyłki przedmiotowego dokumentu, nie można traktować jako dowodu doręczenia, zwłaszcza, że pomimo wezwania przez sąd, organ nie przedłożył książki nadawczej z września 2019 roku, a jedynie z lipca i sierpnia 2019 roku. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że organ doręczył skarżącemu pismo z 13 września 2019 roku, to i tak pozostawał w bezczynności, we wskazanym wyżej okresie, bowiem termin 14 dni na wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, przy uwzględnieniu okresu obiegu korespondencji, upłynął z końcem września 2019 roku. Tym niemniej rozpatrując skargę na bezczynność Sąd musi rozważyć, czy po jej wniesieniu nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania sądowego, co zachodzi wtedy, gdy organ po tej dacie załatwił wniosek w jeden ze sposobów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W niniejszej sprawie organ, już po wniesieniu skargi (12 listopada 2019 r. - data wpływu do organu), w dniu 25 listopada 2019 roku wydał decyzję o umorzeniu postępowanie w sprawie udzielenia wnioskodawcy informacji publicznej, co powoduje, że żądane w skardze zobowiązywanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie sądowe w tym zakresie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. O powyższym orzeczono w I punkcie wyroku. Ubocznie tylko, ze względu na związanie sądu administracyjnego granicami niniejszej sprawy dotyczącej bezczynności, w czym nie mieści się kontrola wydanej w sprawie udostępnienia informacji publicznej decyzji administracyjnej podlegającej odrębnemu zaskarżeniu (art. 134 § 1 p.p.s.a.), wskazać należy, że wydana przez organ decyzja o umorzeniu postępowania nie była prawidłowa. Podzielić w tym miejscu należy stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 roku, sygn. akt I OSK 1938/10, że w wypadku nieudzielenia informacji publicznej przetworzonej, decyzją kończącą postępowanie nie może być decyzja o jego umorzeniu, wydana na zasadzie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje bowiem umorzenie postępowania, jeżeli udostępnienie żądanej informacji w sposób wskazany we wniosku nie jest możliwe, ponieważ uniemożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany, a wnioskodawca w zakreślonym terminie nie wskazał innej formy udostępnienia żądanej informacji. Brak natomiast ustawowej przesłanki udzielenia informacji publicznej przetworzonej, to jest niewykazanie przez wnioskodawcę szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest podstawą decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Przechodząc do oceny charakteru bezczynności organu, stwierdzić należy, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w punkcie II wyroku. Ocenę taką uzasadnia przede wszystkim fakt, że informacja, o udostępnienie której wystąpił skarżący istotnie miała charakter przetworzony, a więc wymagała przedsięwzięcia przez organ wielu czasochłonnych czynności wymagających zaangażowania znacznych środków. Nie można tracić z pola widzenia także obszerności żądania skarżącego, które sprowadzało się do zadania organowi 9 szczegółowych i rozbudowanych pytań. Dodatkowo zauważyć należy, że organ co prawda nie udowodnił, że pismo z dnia 13 września 2019 roku, skierowane do skarżącego, zostało mu doręczone, tym nie mniej uwiarygodnione zostało skierowanie tego pisma do wysyłki, na co wskazuje widniejąca na tym dokumencie prezentata z dnia 13 września 2019 roku o treści "przyjęto do wysłania" wraz numerem z rejestru (k. 22). Ponadto bezczynność organu nie była nadmierna i można ją usprawiedliwić oczekiwaniem na wykazanie przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego, zwłaszcza, że z uwagi na omyłkowe wysłanie tego wezwania zwykłym listem, organ nie miał wiedzy, czy i kiedy skarżący odebrał to pismo, a tym samym, od kiedy biegł dla niego termin do ustosunkowania się do jego treści. Podkreślić przy tym należy, że dla uznania rażącego naruszenia nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być znaczne i niedające się racjonalnie usprawiedliwić. Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi więc posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określonego jako zwykłe naruszenie (zob. prawomocny wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Ke 40/19). Z uwagi na przyjęcie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, za niezasadny uznano wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, co znalazło odzwierciedlenie w punkcie III wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w punkcie IV wyroku. Na zasądzoną z tego tytułu kwotę składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w wysokości 100 zł.