II SO/Ke 9/18

II SO/Ke 9/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o ukaranie Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków w K. grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: odmówić wymierzenia organowi grzywny. II SO/Ke 9/18 UZASADNIENIE Wnioskiem z 3 sierpnia 2018 r. (7 sierpnia 2018 r. - data wpływu), A. S. domagała się wymierzenia Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Budynków w K. grzywny, w maksymalnej wysokości oraz orzeczenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu podała, że 18 lipca 2018 r. wniosła za pośrednictwem MZB w K., skargę na bezczynność tego organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej na temat lokalu socjalnego mieszczącego się przy ul. [...] w K.. Jednak do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny powyższa skarga na bezczynność wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę nie została przekazana do Sądu. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że jest on bezzasadny, gdyż skarga A. S. wpłynęła do siedziby organu 18 lipca 2018 r., co wynika z załączonych do odpowiedzi na wniosek wyciągów z książki korespondencji z 18 i 20 lipca 2018 r. Zatem 30- dniowy termin do jej przekazania został zachowany. Do wniosku została załączona: skarga na bezczynność z 16 lipca 2018 r. wraz z załącznikami oraz odpowiedź organu na tę skargę wraz z załącznikami. Zarządzeniem z 20 września 20018 r. załączona do wniosku skarga na bezczynność z 16 lipca 2018 r. wraz z załącznikami oraz odpowiedź na tę skargę z załącznikami zostały wyłączone z akt niniejszej sprawy celem wpisania jej do repertorium SAB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1032), zwanej dalej "p.p.s.a." organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny, przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przede wszystkim podnieść należy, że art. 55 § 1 p.p.s.a. umożliwia dyscyplinowanie organów administracji publicznej, które nie wykonują obowiązków, które ustawodawca nałożył na nie w art. 54 § 2 p.p.s.a., które dotyczą przekazania sądowi administracyjnemu w terminie trzydziestu dni skargi wraz z aktami i z odpowiedzią na skargę, przy czym początek terminu na przekazanie akt przez organ sądowi administracyjnemu wyznacza data rzeczywistego otrzymania skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że grzywna wymierzana w tym trybie ma nie tylko charakter dyscyplinujący, ale także charakter represyjny (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, dostępną na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez sąd postępowania, nie powoduje jego bezprzedmiotowości. Należy również podkreślić, że użyty w art. 55 § 1 p.p.s.a. zwrot "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", oznacza, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Wymierzenie grzywny ma zatem charakter fakultatywny, co wymaga w głównej mierze dokładnego zbadania okoliczności sprawy (zob. postanowienia NSA: z 15 października 2013 r., sygn. akt I OZ 891/13, z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 1477/16, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie A. S. załączyła do wniosku o wymierzenie grzywny kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki zawierającej skargę na bezczynność (k.8). Jak wynika ze strony internetowej Poczty Polskiej (https://emonitoring.poczta-polska.pl), przesyłka nr 00959007734258135972 wpłynęła do siedziby organu 20 lipca 2018 r., a zatem 15-dniowy, termin do przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę upłynął 6 sierpnia 2018 r. (4 i 5 sierpnia 2018 r., przypadały na weekend). Tymczasem organ odpowiedź na skargę na bezczynność oraz akta, przekazał razem z odpowiedzią na wniosek o wymierzenie grzywny 17 sierpnia 2018 r. (11 dni po terminie). Tak więc niewątpliwie doszło do opóźnienia w wykonaniu przez organ obowiązków wynikających z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak, w ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi wystarczającej okoliczności do zastosowania środka, o którym mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a, gdyż opóźnienie nie było znaczne i nie było ono efektem złej woli i chęci uchylenia się organu od kontroli sądu administracyjnego, skoro, jak wynika z odpowiedzi na wniosek, organ uznał, że dokumenty przesłane przez skarżącą dotyczyły wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz zakresu spraw wyjaśnianych przy poprzednich dwóch złożonych przez A. S. skargach na bezczynność, a ponadto z załączonych przez skarżącą do wniosku dokumentów wynika, że organ udzielał jej już wcześniej informacji o stanie technicznym lokalu (k.6). Przede wszystkim jednak Sąd miał na uwadze okoliczność, że opóźnienie było spowodowane przekonaniem organu, przedstawionym w załączonej do wniosku o wymierzenie organowi grzywny odpowiedzi na skargę na bezczynność, a także w znanej Sądowi z urzędu sprawie II SO/Ke 8/18 (która również dotyczyła wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej na temat przedmiotowego lokalu socjalnego), że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, lecz są to informacje dotyczące indywidualnej sprawy skarżącej. W konsekwencji stanowisko to spowodowało, że organ uznał, że przekazanie skargi na bezczynność powinno nastąpić w terminie trzydziestu dni – który to termin organ zachował – a nie w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie oceniając w niniejszym postępowaniu, czy stanowisko organu jest słuszne, nie można nie zauważyć, że regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie mechanicznego stosowania. Tak więc niewłaściwa interpretacja tych przepisów czy błędne zastosowanie mogą, tak jak w rozpatrywanym przypadku, usprawiedliwić niedochowanie terminu w przekazaniu skargi wraz z aktami do sądu. Kończąc należy podkreślić, że w odpowiedzi na wniosek organ podał, że skarga na bezczynność wpłynęła 18 lipca 2018 r. Ponieważ jednak A. S. we wniosku o wymierzenie organowi grzywny wprost wskazała, że skargę na bezczynność wysłała listem poleconym 18 lipca 2018 r., (co potwierdza załączona przez nią kserokopia potwierdzenia nadania), Sąd przyjął, że skarga na bezczynność datowana na 16 lipca 2018 r. została organowi doręczona 20 lipca 2018 r., tak jak wynika to z informacji zawartych na stronie Poczty Polskiej. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że nałożenie grzywny na organ byłoby nieuzasadnione i na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.