I SA/Kr 1013/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 r. postanawia: I wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, II zawiesić postępowanie sądowe. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.W. zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 r. Następnie skarżąca skierowała do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym powołała się ona na ciężką sytuację finansową i rodzinną. W ocenie skarżącej w takim położeniu działania egzekucyjne podjęte przez organ mogłyby doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, jak choćby postawienia w stan natychmiastowej wymagalności obciążających ją kredytów bankowych, czy też pozbawienia jej mieszkania, w którym zamieszkuje wraz z pozostającą na jej wyłącznym utrzymaniu matką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postępowanie sądowe należało zawiesić w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny dwóch pytań zadanych przez sądy administracyjne w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów, które stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2013r., II FSK 1835/13, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 2 października 2013 r., I SA/Go 336/13, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji?". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie organy podatkowe wskazały m.in. art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, zdaniem Sądu, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Co istotne, konieczność zawieszania postępowań sądowo-administracyjnych w przedmiocie weryfikacji decyzji dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za okresy następujące po 2006r. akcentowana jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych (z wielu por. choćby postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2014r., sygn. akt II FSK 930/14 czy też postanowienie WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2014r., sygn. akt I SA/Kr 2170/13). W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że to wnioskodawca winien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Co prawda, orzeczenie w tym przedmiocie zapada wyłącznie na żądanie strony, niemniej jednak, w świetle orzecznictwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005r., sygn. akt II OZ 155/05, Ow. SS 2005, Nr 3, poz. 72), sąd może badać również z urzędu okoliczności, decydujące o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, chociażby nie zostały podniesione przez stronę, domagającą się takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z uwagi na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego zakwestionowanym rozstrzygnięciem - jest rzeczą oczywistą, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę po stronie skarżącej. W ocenie Sądu w takim przypadku sama wysokość zobowiązania podatkowego – niezależnie od tego czy jej przymusowe ściągnięcie jest możliwe – uzasadnia udzielenie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo, że co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, gdyż nie prowadzi do skutków nieodwracalnych i pozbawiających stronę środków do życia. Fakt zawieszenia postępowania w sprawie oddziaływać też musi dodatkowo na pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem istnieje niepewność co do daty rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny w przedmiocie przedstawionego mu w opisanej skardze konstytucyjnej problemu prawnego – nie można przerzucać na skarżącą ryzyka nieprzewidzianego przedłużenia postępowania w tamtej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia Wobec powyższego, w związku z treścią powołanych wyżej pytań będących następstwem wątpliwości co do konstytucyjności przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem dochodowym nieujawnionych przychodów na jakie wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., SK 18/09 (Dz. U. z 27 sierpnia 2013 r., poz. 985) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi postanowił jak w punkcie drugim sentencji.