I SA/Kr 1056/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. S.A. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. - skargę oddala - W dniu 1 lutego 2016 r. R. spółka akcyjna złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości na rok 2016, w której wykazano do opodatkowani grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 15568 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 2152 m2 oraz budowle o wartości [...] zł. W dniu 19 lutego 2016 r. Spółka złożyła korektę powyższej deklaracji na podatek od nieruchomości obowiązującą od stycznia 2016 roku, w której wskazano do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 15568 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 18,45 m2, budynki pozostałe - garaże wolnostojące o powierzchni 2133,55 m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Pismami z dnia 22 lutego i 22 marca 2016 r. organ I instancji wezwał Spółkę do złożenia korekty deklaracji z 19 lutego 2016 r. lub do przedłożenia stosownego dokumentu, na podstawie którego posiadane przez Spółkę budynki zostały opodatkowane stawką podatku inną niż przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, mając na uwadze aktualnie obowiązującą regulację art. 1a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 1a ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W piśmie z 16 marca 2016 r., Spółka potwierdziła, iż złożona w dniu 19 lutego 2016 r. korekta deklaracji jest prawidłowa i odpowiada stanowi faktycznemu istniejącemu na gruncie. Zdaniem Spółki z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych jednoznacznie wynikało, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają m.in. budynki, które ze względów technicznych nie mogą być użytkowane przy prowadzeniu działalności gospodarczej i taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Spółka wskazała, że nie może być opodatkowany stawką określoną dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej budynek, który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenia niezależne od podatnika oraz że zły stan techniczny przedmiotowego budynku uniemożliwia jego wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej oraz, że przedmiotowy budynek nie nadaje się więc do wykorzystania zgodnie z charakterem głównego rodzaju działalności, w związku z czym nie można nakładać na Spółkę obowiązku podatkowego za przedmiot opodatkowania, który nie posiada cech pozwalających do zakwalifikowania go do danej grupy podatkowej. Organ I instancji wskazał, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.). Z zawiadomienia nr [...] z dnia 22 stycznia 2016 r. o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w O. wynikało, iż Spółka na podstawie aktu notarialnego z dnia 22 grudnia 2015 r. nabyła prawo użytkowania wieczystego gruntu obejmującego działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,5568 ha oraz własność budynku nr ewid. [...]; 1, którego funkcja została określona w tejże ewidencji jako "budynek transportu i łączności". Organ powołując się na art. 21 § 2 OP. stwierdził, że w niniejszej sprawie nie można przyjąć, iż podatek wykazany w korekcie deklaracji złożonej w dniu 19 lutego 2016 r. jest podatkiem do zapłaty, z uwagi na zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej dla budynków - garaży wolnostojących do powierzchni budynku, który jest w posiadaniu przedsiębiorcy bowiem Spółka nie przedłożyła stosownej decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, na podstawie której trwale wyłączono budynek z użytkowania. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r., znak sprawy: [...], zostało z urzędu wszczęte postępowanie podatkowe wobec Spółki R. S. A. w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 rok. Równocześnie, pismem z dnia 11 maja 2016 r. organ podatkowy zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. o udzielenie pisemnej informacji, czy dla budynku magazynowego oznaczonego numerem [...], położonego w O. przy ul. [...] na działce nr [...], oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w O. nr ewid. [...]; 1, na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.) została wydana ostateczna decyzja na podstawie której trwale wyłączono ten budynek z użytkowania. W odpowiedzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. poinformował, iż nie prowadził żadnego postępowania administracyjnego z zakresu ustawy - Prawo budowlane wobec Spółki R. S. A. z siedzibą w Ł. i w związku z tym nie wydawał żadnej decyzji na ww. podmiot. W dniu 20 czerwca 2016 r. osoba uprawniona do reprezentacji Spółki - Pan P. D. zapoznał się z aktami sprawy, a w złożonym oświadczeniu wskazał, iż w Starostwie Powiatowym w O. zostało złożone zgłoszenie rozbiórki budynku, którego dotyczy postępowanie, w którym wskazano jako termin rozpoczęcia robót budowlanych 7 lipca 2016 r., a organ nie złożył w tym zakresie sprzeciwu. Organ I instancji wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień na piśmie poprzez wskazanie daty w której dokonano rozbiórki przedmiotowego budynku, wskazanie powierzchni budynku jaka podlegała rozbiórce oraz wskazanie czy na przedmiotowym gruncie znajdują się jeszcze obiekty budowlane (budowle, budynki) podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Następnie przeprowadzono dowód z oględzin, w trakcie których ustalono, że na gruncie będącym przedmiotem oględzin (działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] i [...]) znajdują się obiekty budowlane podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości: budynek, wiata i ogrodzenie. Budynek oznaczony numerem 1-139. Nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbiórką budynku. Dokonano pomiarów poszczególnych pomieszczeń budynku. Ustalono, iż łączna powierzchnia użytkowa budynku wynosi 2.043,55 m2 oraz zobowiązano Spółkę do wskazania wartości budowli stwierdzonych w trakcie oględzin. W odpowiedzi Spółka przedłożyła do akt sprawy operat szacunkowy z dnia 14 września 2016 r. dotyczący obiektów (wiaty żelbetowej i ogrodzenia) położonych na działkach nr [...] i [...], z którego wynikało iż łączna wartość obiektów wynosi [...] zł, w tym wartość wiaty żelbetowej to [...] zł i wartość ogrodzenia to [...] zł. Następnie w dniu 26 listopada 2016 r. do organu I instancji wpłynęła złożona przez Spółkę deklaracja na podatek od nieruchomości, w której wykazano do opodatkowania budowle o wartości [...] zł. W piśmie załączonym do tejże deklaracji Spółka wyjaśniła, iż została ona złożona w związku z zakończoną w dniu 11 października 2016 r. budową części ogrodzenia na działce nr [...] w O.. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 81b § 1 ust. 1 Op., uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą. Ponadto Organ stwierdził, że stosownie do art. 6 ust. 2 upoi, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Mając na uwadze powyższe, Spółka winna opodatkować powyższą budowlę począwszy od 2017 roku. Organ I instancji podniósł, iż podstawą do wszczęcia niniejszego postępowania było złożenie przez Spółkę korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016 rok, w której zmieniono stawkę podatku dla części budynku położonego w O. przy ul. [...], która została zadeklarowana według stawki podatkowej przewidzianej dla budynków pozostałych, a funkcja budynku w ewidencji gruntów i budynków została określona jako "budynek transportu i łączności". Wynikało to z uznania przez Podatnika, że nie może być opodatkowany stawką określoną dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej budynek, który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenia niezależne od podatnika. Organ I instancji wskazał, że stan faktyczny sprawy jest w istocie niesporny i polega na tym, że Spółka jako przedsiębiorca, składając deklarację na podatek od nieruchomości na 2016 rok, winna opodatkować powierzchnię budynku położonego w O. przy ul. Unii Europejskiej 44-46 w całości stawką przewidzianą w uchwale Nr XV/291/15 Rady Miasta O. z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. W rozpoznawanym przypadku ewidencja gruntów i budynków prowadzona dla przedmiotowego budynku w sposób jednoznaczny określała podstawową funkcję spornego budynku tj. "budynek transportu i łączności". Organ I instancji wskazał na definicję nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, powołując się na treść art. 1a ust. 1 pkt. 4 w zw. z art. 1a ust. 2a upoi, który zawiera definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2016 r. Od powyższej decyzji odwołanie w części dotyczącej określenia wysokości podatku od nieruchomości na 2016 r. za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w ustawowym terminie wniosła Spółka R. Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł.. Spółka wskazała, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta O. w zaskarżonym zakresie jest błędna, sprzeczna z rzeczywistym stanem faktycznym i narusza interesy Spółki. Zdaniem Spółki różnica pomiędzy kwotą wskazaną w korekcie przez Spółkę z tytułu podatku od budowli, a tą określoną w zaskarżonej decyzji wynika z tego, że Spółka przyjęła wartość wiaty zgodnie z deklaracjami poprzedników prawnych skarżącej (poprzednich władających) oraz z tego, że nie ujęła ona do opodatkowania ogrodzenia, gdyż nie wiedziała, iż stanowi ono jej własność (brak informacji ze strony sprzedających w tym zakresie w akcie notarialnym). W związku z tym, że do sprawy wydana została opinia biegłego rzeczoznawcy ustalająca wartość budowli tj. wiaty i ogrodzenia Spółka przyjmuje te wyliczenia i je uznaje. Odmiennie wskazana wartość wiaty i brak ujęcia w deklaracji ogrodzenia nie wyniknęły ze złej woli Spółki lecz z jej niewiedzy co do wartości i nieświadomości co do przedmiotu opodatkowania. Spółka zarzuciła Organowi, iż praktycznie całkowicie zignorował i pominął w swojej decyzji treść opinii z dnia 25 kwietnia 2016 r. dotyczącej stanu technicznego obiektu budowlanego oznaczonego numerem [...], w której to wyraźnie zostało wskazane, że stan budynku pod względem bezpieczeństwa jest "zagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia". Ponadto biegły w swojej opinii jednoznacznie wskazał, że "budynek nie powinien być użytkowany" właśnie ze względu na zły stan techniczny. Spółka podniosła, iż wskazany budynek nie nadaje się do wykonywania żadnej gospodarczej nawet gdyby chciał go wykorzystać do celów związanych z działalności gospodarcza , to jest to niemożliwe ze względu na stan techniczny budynku. Oznacza to zdaniem Spółki, że bezpodstawnym jest naliczanie jej podatku za taki budynek według stawek podatkowych odnoszących się do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto Spółka wskazała również na kwestię, która jej zdaniem wymaga wyjaśnienia, a mianowicie umieszczenie na ścianie budynku tablicy informacyjnej "Wstęp Wzbroniony. Obiekt nieczynny". Decyzją z dnia 19 lipca 2017 r. - znak sprawy: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta O.. Organ odwoławczy wskazał, iż spór w sprawie dotyczy kwestii opodatkowania budynku będącego w posiadaniu Spółki. Budynek ten oznaczony numerem 1-139 ma powierzchnię użytkową - jak ustalono podczas przeprowadzonego w dniu 25 sierpnia 2016 r. dowodu z oględzin gruntu obejmującego działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych na terenie gminy Miasto O., których Spółka jest użytkownikiem wieczystym -wynoszącą 2.043,55 m2. W ewidencji gruntów i budynków został sklasyfikowany jako budynek transportu i łączności. Ponadto w stosunku do przedmiotowego budynku oznaczonego numerem [...], położonego w O. przy ul. Unii Europejskiej 44-46 na działce nr [...] nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), co wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 19 maja 2016 r. Nr [...], w którym organ poinformował, iż nie prowadził żadnego postępowania administracyjnego z zakresu ustawy - Prawo budowlane wobec Spółki R. S. A. z siedzibą w Ł. i w związku z tym nie wydawał żadnej decyzji na ww. podmiot. Organ odwoławczy stwierdził, iż kwestą bezsporną jest, że w ewidencji gruntów i budynków budynek należący do Podatnika posiada funkcję niemieszkalną. Zatem w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż z przepisu tego wynika, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Powołując się na orzecznictwo sądowe, Organ wskazał, że z przytoczonej definicji wynika właściwie jeden tylko warunek, jaki muszą spełniać przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę. Zatem dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym, nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Ponadto uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. W konsekwencji, o tym, czy przedmiotowa nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Organ odwoławczy zaznaczył także, iż od stycznia 2016 r. nastąpiło znaczne zawężenie, w stosunku do funkcjonującego wówczas, wyłączenia z uwagi na zaistnienie wskazanych ww. przepisem względów technicznych. Została bowiem wyeliminowana przewidziana w obowiązującym do 1 stycznia 2016 r. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przesłanka względów technicznych, a więc w obowiązującym stanie prawnym nie mogła być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. W danej sprawie nie została wydana decyzja o rozbiórce przedmiotowego budynku, a sam fakt zgłoszenie rozbiórki przedmiotowego budynku nie stanowił przesłanki do uznania danego budynku za niezwiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej, tym bardziej iż podczas oględzin nieruchomości w dniu 25 sierpnia 2016 r. nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbiórką budynku. W konsekwencji Organ odwoławczy uznał, iż zasadnym było opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka następnie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wydaną interpretacje indywidualną, zarzucając naruszenie: Naruszenie przepisów prawa materialnego: a to art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że objęte postępowaniem budynki pozostają w związku z prowadzoną działalnością, i że do celów takiej działalności mogą zostać wykorzystane. a to art. la ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że budynki objęte przedmiotowym postępowaniem nadają się do wykorzystania do celów gospodarczych bądź w ogóle do jakiegokolwiek wykorzystania. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na naruszeniu zasad prawdy obiektywnej oraz zaufania obywatela do państwa których konsekwencją było w szczególności nie wyjaśnienie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego i istotnych okoliczności dla sprawy jak chociażby kwestii dotyczącej stanu technicznego budynku i możliwości jego wykorzystania, nieprawidłowe i wybiórcze prowadzenie postępowania dowodowego, nie odniesienie się w sposób wyczerpujący do zarzutów skarżącej, ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny a także nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności dowodom przedstawionym przez skarżącą Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 78 § 1 k.p.a. a polegające na nie przeprowadzeniu dowodu wskazanego przez skarżącą a polegającego na wywiadzie w Zakładach Chemicznych w O. co do objętego sporem budynku, a który to dowód miał istotne znaczenie dla wyjaśnienia spawy. Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanej decyzji a polegający na przyjęciu, że budynki objęte postępowaniem nadają się do jakiegokolwiek wykorzystania a co za tym idzie mogą być wykorzystanie do celów związanych z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sad Administracyjny w K. zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm .), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: p.p.s.a., W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W omawianym przypadku bezsporne jest, iż podatnik jest przedsiębiorcą - jego status jako przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest udokumentowany wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...] i nie jest kwestionowany. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych – dalej – u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Natomiast według art. 1a ust. 2a ww. ustawy do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. bid; budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Spór w sprawie dotyczy kwestii opodatkowania budynku będącego w posiadaniu Spółki. Budynek ten oznaczony numerem 1-139 ma powierzchnię użytkową - jak ustalono podczas przeprowadzonego w dniu 25 sierpnia 2016 r. dowodu z oględzin gruntu obejmującego działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych na terenie gminy Miasto O., których Spółka jest użytkownikiem wieczystym -wynoszącą 2.043,55 m2. W ewidencji gruntów i budynków został sklasyfikowany jako budynek transportu i łączności. Powołując się na ugruntowane już poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, należy stwierdzić, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W doktrynie zwrócono też uwagę /por. R. Mastalski - glosa do wyroku SN z dnia 18 grudnia 1992 r., III AZP 25/92 - OSP 1994 z. 1 str. 35-36/, że podatek od nieruchomości nie nawiązuje w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma bowiem to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia a nie jest to ważne z punktu widzenia omawianej regulacji, jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze. Dla celów tego podatku nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to jak intensywnie. W świetle art. 1 a ust.1 pkt 3 ustawy nie ma też znaczenia cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, fakt, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa, nie mają wpływu również umowy zawarte pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009r., II FSK 1888/07, Lex nr 495385, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009r., II FSK 1786/07, Lex 528078, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009r., II FSK 1354/07, Lex 478297, wyrok WSA z dnia 21 października 2008r., I SA/Łd 242/08, Lex 498183, wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010r., I SA/Op 546/09, wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008r., I SA/Wr 1407/07, Lex 483100). W związku z powyższym, bezzasadne są zarzuty Spółki wskazujące jakoby organ błędnie przyjął, że objęte postępowaniem budynki pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Niewątpliwie sporne nieruchomości były w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, co skutkuje tym, iż co do zasady nieruchomości będące w jego posiadaniu stanowią nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka powołując się m.in. na opinie biegłego, starała się wykazać, iż zły stan techniczny budynku nie pozwala na prowadzenie w nim szeroko rozumianej działalności gospodarczej. Jednak jak słusznie wskazał organ, przepis art. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. przewidywał możliwość uznania, iż nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest związana z działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy nieruchomość ta nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jednakże od stycznia 2016 r. nastąpiło znaczne zawężenie, w stosunku do funkcjonującego dotychczas, wyłączenia z uwagi na zaistnienie wskazanych ww. przepisem względów technicznych. Została bowiem wyeliminowana przewidziana w obowiązującym do 1 stycznia 2016 r. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przesłanka względów technicznych, sformułowanie wskazujące na względy techniczne zostało zastąpienie konkretnymi decyzjami wydanymi w stosunku do budynków, budowli lub ich części. W związku z tym, w obowiązującym stanie prawnym, samo powoływanie się Spółki na względy techniczne, nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wobec budynku , budowli lub jej części musi zostać wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 pr. bud. Zgodnie z art. 67 ust. 1 pr. bud., do którego odsyła ustawodawca we wskazanym przepisie, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Odesłanie do tego przepisu oznacza zatem, że wyłączenie z zakresu analizowanej definicji jest możliwe w przypadku wydania decyzji o treści wskazanej w tym przepisie, a zatem takiej, w której nakazano właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę danego obiektu budowlanego wraz z nakazem uporządkowania terenu, wyznaczając jednocześnie terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Ponadto decyzja, która stanowi podstawę do zastosowania tego wyłączenia, ma postać decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że nie została wydana decyzja o rozbiórce przedmiotowego budynku, konieczna aby możliwe było zastosowanie ww. wyłączenia. W konsekwencji zasadnym było opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast sam fakt zgłoszenie rozbiórki przedmiotowego budynku nie stanowi przesłanki do uznania danego budynku za niezwiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego, zupełnie nieuzasadnione są także zarzuty Spółki odnoszące się w dalszej części do złego stanu technicznego budynku, powoływanie się na ujawnioną na ścianie budynku tablice informacyjną : " Wstęp wzbroniony. Obiekt nieczynny.", czy też przywoływanie wyroków WSA, dotyczących starego stanu prawnego. Należy także zwrócić uwagę, iż ustawodawca usuwając określenia wskazującego na względy techniczne, miał właśnie na celu eliminacje wielu niepotrzebnych wątpliwości interpretacyjnych, które wskazywały nie tylko na słabość rozwiązania normatywnego, lecz przede wszystkim na niezrozumienie przez ustawodawcę celu, dla którego jest tworzona definicja legalna. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm .).