I SA/Kr 1102/16

sygn. akt I SA/Kr 1102/16 Kraków, dnia 8 grudnia 2016r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. B. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2016 r. w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2016 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2016 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz wskazał, że łącznie ze skargą w niniejszej sprawie A.B. złożył do Sądu sześć skarg, a suma wpisów sądowych we wszystkich tych sprawach wynosi 600 zł. Uznał, że sytuacja majątkowa A.B. nie nosi znamion ubóstwa czy biedy, jest nadal aktywnym przedsiębiorcą. Referendarz wskazał na posiadane przez skarżącego lub jego żonę samochody i motocykle, nieruchomość zabudowaną domem jednorodzinnym. Podniósł też, że zablokowanie konta bankowego nie uniemożliwia dokonywania z niego niezbędnych wypłat na cele takie, jak opłacenie kosztów sądowych. Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł w terminie A.B.. Podniósł, że złożył w Sądzie łącznie czternaście spraw, a zatem musi opłacić łączną kwotę 1400 zł. Zaznaczył, że należące do niego: samochód, motorower i motocykl zostały zajęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Posiadanie przez małżonkę nieruchomości nie powinno automatycznie wykluczać przyznania prawa pomocy. Skarżący podniósł też, że czas oczekiwania na zgodę organu egzekucyjnego, aby możliwe było skorzystanie z zablokowanego rachunku na pewno byłby dłuższy od terminu do uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.) od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl przepisu art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2 tego przepisu), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.), zaś częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Konsekwencją nie zrealizowania takiego wezwania jest oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości również co do tego, że inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności świadczących o trudnej sytuacji materialnej, np. związanej z ponoszeniem nadzwyczajnych kosztów utrzymania, czy leczenia spoczywa na wnioskodawcy. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd o zasadności przyznania prawa pomocy, ponieważ rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co przez stronę zostanie wykazane (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 lipca 2009 roku, sygn. akt I FZ 171/09, Lex Omega nr 552205). Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz żoną M. B. oraz córką L. B. ur. 2013 r. Rodzina utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej określonych na kwotę 2.500 zł miesięcznie oraz wynagrodzenia za pracę jego żony w wysokości 380,48 zł. Skarżący jest właścicielem samochodu osobowego Audi A4 Quattro, rok produkcji 2002, motoroweru Peugeot S1, rok produkcji 2007, motocyklu Yamaha, rok produkcji 2014 oraz przyczepy samochodowej SAM, rok produkcji 2013. Żona wnioskodawcy jest właścicielką działki położonej w R., gm. Z, zabudowanej domem oraz współwłaścicielką samochodu osobowego Renault Megane, rok produkcji 2008. Rodzina zamieszkuje w lokalu mieszkalnym stanowiącym własność brata skarżącego. Miesięczne wydatki rodziny skarżącego składają się z następujących kwot: 531,48 zł czynsz za mieszkanie, 120 zł opłata za miejsce postojowe, 134,18 zł energia elektryczna, 230 zł przedszkole córki, 31,35 zł leczenie za wrzesień, 80,92 zł + 89,93 zł lekarstwa za wrzesień 2016, po 361,59 zł polisa na życie za wrzesień i październik. Skarżący twierdził, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny, gdyż nie posiada żadnego majątku, a działalność gospodarcza, którą prowadzi wystarcza zaledwie na pokrycie kosztów utrzymania rodziny. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia zabezpieczającego wszelkich środków zgromadzonych na rachunku bankowym skarżącego, co uniemożliwia mu dokonywanie jakichkolwiek wypłat. W ocenie Sądu uznać należy, że A. B. nie wykazał zaistnienia przesłanek przyznania prawa pomocy. Przede wszystkim można się zgodzić ze skarżącym, że posiadanie nieruchomości nie zawsze musi wykluczać zwolnienie od kosztów sądowych, w szczególności gdy nieruchomość nie przynosi pożytków. Jednak to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, że osiąganie pożytków z nieruchomości nie jest możliwe. Tymczasem w niniejszej prawie zachodzi sytuacja dokładnie odwrotna; okoliczności, na które powołuje się skarżący (zamieszkiwanie z rodziną w mieszkaniu, należącym do brata) wskazują, że jak najbardziej nieruchomość zabudowana domem jednorodzinnym, będąca własnością żony skarżącego, może przynosić pożytki (np. poprzez jej wynajem) i w ten sposób przyczynić się do zaspokojenia potrzeb rodziny. Sąd podziela pogląd referendarza, że nie wszystkie wydatki, wykazane przez skarżącą mają charakter wydatków niezbędnych, wskazując na dobrowolne ubezpieczenie na życie oraz koszty opłacania miejsca postojowego. Referendarz słusznie zaznaczył, że prawo pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i musi się ograniczać do sytuacji, gdy zdobycie przez stronę środków na postępowanie sądowe jest obiektywnie niemożliwe. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny należy zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, ze nie może ona zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt II FZ 973/13, Lex Omega nr 1450625 oraz z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 405/13, Lex Omega nr 1319088). Wydatki konieczne to wydatki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, takie jak żywność, mieszkanie, odzież i niezbędne opłaty (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 833/11, Lex Omega nr 1104149). Opłata za miejsce postojowe oraz za ubezpieczenie na życie należą oczywiście do kosztów uzasadnionych, niemniej jednak nie są to koszty niezbędne i nie mogą uzyskać pierwszeństwa przed należnościami Skarbu Państwa, takimi jak wpis od skargi. Zauważyć należy, że gdyby rodzina skarżącego zrezygnowała tylko z tych dwóch, wskazanych przez referendarza zbędnych kosztów, od daty wniesienia skargi w niniejszej sprawie do chwili obecnej byłaby w stanie odłożyć kwotę niezbędną na pokrycie wpisów we wszystkich czternastu sprawach. Nawet zatem jeśli przyjąć, że uzyskanie w odpowiednim terminie rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, które pozwalałoby wykorzystać środki zgromadzone na zablokowanym koncie bankowym byłoby utrudnione, to i tak okoliczności podane i wykazane przez skarżącego pozwalają stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy był niezasadny. Zaskarżone postanowienie jest zatem prawidłowe, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał je w mocy, za podstawę biorąc art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 § 1 p.p.s.a.