I SA/Kr 1136/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. i W.K. na upomnienie Burmistrza A. z dnia 25 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami, postanawia: oddalić wniosek. Pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. J.K. i W.K. (dalej: skarżący) wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na upomnienie Burmistrza A. z dnia 25 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Jednocześnie skarżący złożyli wniosek o przyznanie im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Jednocześnie w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 329/14; z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt I GZ 187/14 oraz z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 374/12 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie uczyniono akt organu gminy, stanowiący upomnienie wzywające skarżących do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Tymczasem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 4 p.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wypada w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 6b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, opłaty nieuiszczone w wyznaczonym terminie podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2013 r. poz. 1399 ze zm.). Z kolei w myśl art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229, poz. 1954 r. ze zm.) egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Z przepisów tych nie wynika, by stronie służyło zażalenie na upomnienie. Jak zatem słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, sąd nie jest właściwy do rozpatrzenia skargi na upomnienie z trzech powodów: upomnienie nie jest postanowieniem, nie jest ono wydane w postępowaniu egzekucyjnym, a jedynie przed jego wszczęciem i ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie stanowi, że przysługuje na nie zażalenie. Skoro upomnienie ma na celu jedynie przypomnienie, oczywiste jest, że nie stwierdza ono, nie potwierdza lub nie odmawia stwierdzenia lub potwierdzenia określonych uprawnień lub obowiązków i tym samym nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Z przytoczonych powyżej argumentów wynika, że skarga na upomnienie nie należy do właściwości sądów administracyjnych ani na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 ani pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 25/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). To zaś oznacza, że w niniejszej sprawie występuje oczywista bezzasadność wniesionej skargi. Już bowiem identyfikacja przedmiotu zaskarżenia pozwala uznać, że wniesiona skarga nie będzie mogła zostać uwzględniona. Wobec powyższego Sąd oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, stosownie do art. 247 p.p.s.a.