II FZ 374/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. Sp. z o.o. w likwidacji w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 1030/11 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. w likwidacji w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 12 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia oddalić zażalenie. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 12 października 2011 r. w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, J. Sp. z o.o. w likwidacji w B. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie Sąd skargę odrzucił. Swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy Sąd oparł na 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wskazując, że skarga spółki okazała się oczywiście bezzasadna, gdyż została wniesiona przedwcześnie. Powyższe postanowienia zaskarżone zostało przez stronę zażaleniem, w którym zakwestionowano ocenę Sądu o oczywistej bezzasadności skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z powołanym przez Sąd pierwszej instancji art. 247 P.p.s.a prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Orzecznictwo sądowe, jak i doktryna stoją na jednolitym stanowisku, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09 LEX nr 551912; z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08, LEX nr 494352). Zastosowanie art. 247 P.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II FZ 564/06 oraz z dnia 15 lipca 2008 r.,sygn. akt II GZ 146/08, potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji, skarga została wniesiona przedwcześnie, gdyż uczyniono to przed rozpoczęciem biegu terminu do jej wniesienia; uzasadniało to jej odrzucenie. Sytuacja taka kwalifikowała się pod przesłankę oczywistej bezzasadności skargi, w związku z czym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym należało na podstawie art. 247 P.p.s.a. oddalić. Ponieważ orzeczenie WSA w Bydgoszczy odpowiadało prawu, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a..