I SA/Kr 1178/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1178/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r., sprawy ze skarg A.G., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nr [...],[...],[...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2007 r., - s k a r g i o d d a l a - A.G. w 2007r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo-Produkcyjne "A." (dalej powoływane jako PHUP A. ) w zakresie handlu blachą. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w zakresie podatku VAT za 2007 r. stwierdzono nieprawidłowości zarówno w zakresie podatku należnego jak i naliczonego. Związane to było z faktem, że podatniczka : - niezasadnie zmniejszyła podatek należny z tytułu sprzedaży blachy dla firmy G.S., gdyż organ pierwszej instancji ustalił, że w grudniu 2007 r. ww. firma nie dokonywała zwrotów towaru, - niezasadnie zmniejszyła podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia blachy od kontrahentów litewskich i podatek naliczony z tytułu tego nabycia, gdyż według organu kontroli skarbowej ani w listopadzie, ani w grudniu 2007 r. nie dokonywała Pani zwrotów towarów dla tych firm; - zaniżyła podatek należny w związku z nieopodatkowaniem sprzedaży blachy zwróconej do PHUP A. przez firmę G.S. we wrześniu i październiku 2007 r. (wartość tej sprzedaży na rzecz nieznanych odbiorców została przez organ kontroli skarbowej ustalona w drodze oszacowania), - nie opodatkowała w miesiącu październiku 2007 r. zaliczek otrzymanych od firmy FPUH "B." S.B. na sprzedaż blachy (faktury VAT na zaliczki wystawiono dopiero w miesiącu grudniu 2007r.), Organ ustalił , że w okresie od marca do maja 2007 r. PHUP A. zawyżyła podatek naliczony z uwagi na odliczenie go na podstawie faktur niepotwierdzających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawionych przez: - P.T.S. "C" sp. z o.o. za usługi transportowe - przewóz stali (trzy faktury wystawione w marcu 2007 r.), - "V" sp. z o.o. za usługę składu i magazynowania (trzy faktury wystawione w kwietniu i w maju 2007 r.), - "G " sp. z o.o. za ochronę mienia i konwojowanie dostaw stali (jedna faktura wystawiona w maju 2007r.) W odniesieniu do rozliczenia podatku VAT za miesiąc marzec , kwiecień i maj 2007 r. nieprawidłowości dotyczyły obniżenia podatku należnego o podatek naliczony na podstawie faktur, na których jako wystawcy figurują : "V." sp. z o.o. i "G." sp. z o.o., P.T.S. "C." sp. z o.o. a które miały dokumentować czynności, które nie zostały dokonane przez wystawców faktur. Spowodowało to naruszenie art.86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w 2007r. - Dz.U. z2004r. nr 54 poz. 535 ze zm.), a w związku z tym zaniżenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2007 r. o kwotę 15.015 zł. Mając na względzie powyższe Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał w dniu 12 października 2012r. decyzję nr [...], nr [...] i nr [...] określając w nich zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2007 r. w kwocie 141.025 zł, za miesiąc kwiecień 2007 r. w kwocie 60.975 zł, i za miesiąc maj 2007 r. w kwocie 134.838 zł. Od decyzji strona wniosła odwołania, zarzucając organowi kontroli skarbowej naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej oraz wniosła o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadka W. K., konfrontacji pomiędzy świadkiem a R.G. i stroną oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa celem ustalenia, czy sporne faktury zostały podpisane przez te osoby, które temu zaprzeczają. Zarzucono błędną ocenę materiału dowodowego i poczynionych ustaleń dotyczących transakcji i świadczonych usług magazynowania przez spółkę "V.". Podniesiono, że w sytuacji, gdy E.M. stwierdził, że nie były świadczone usługi składu i że to nie jego podpis jest na przedłożonych dokumentach, koniecznym było przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie, tj. skonfrontowanie świadków i przeprowadzenie opinii z biegłego grafologa celem ustalenia, czy faktycznie podpisy na dokumentach zostały nakreślone ręką świadka, czy też nie, tym bardziej, że pieczątki firmowe na dokumentach nie budziły jego zastrzeżeń. Błędny jest zdaniem odwołującej pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że faktury wystawione przez "V." sp. z o.o. czy "G." sp z o.o. nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych wymienionych na tych fakturach. Podniesiono, że nie może dziwić, że M.L. nie potwierdziła zawarcia umowy pomiędzy PHUP A. a "G." sp. z o.o., gdyż pracowała w tej spółce w 2001r. czyli sześć lat przed nawiązaniem współpracy tej spółki z PHUP A.. Również brak dokumentacji księgowej we wskazanej spółce nie może świadczyć, że współpracy nie było. Skarżąca podniosła , że nie może ponosić konsekwencji nierzetelności swoich kontrahentów, którzy nie tylko, że nie prowadzili ksiąg handlowych z należytą starannością lub ich w ogóle nie prowadzili, ale nie dokonywali rozliczeń podatkowych. Zarzuciła również, że pełnomocnik strony nie za każdym razem był informowany o tym, że świadkowie mają być przesłuchiwani, co pozbawiło możliwości wypowiedzenia się odnośnie przeprowadzonego dowodu. Odwołująca twierdziła, że wbrew ustaleniom organu prowadzącego postępowanie kontrolne udowodniła nie tylko własnymi wyjaśnieniami, ale również dokumentami księgowymi, zeznaniami świadków i dokumentami urzędowymi, że prawidłowo obliczyła wysokość zobowiązania podatkowego za przedmiotowy miesiąc. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzjami z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr [...] do [...] utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji . Organ odwoławczy w pierwszej kolejności zauważył , że bieg terminu przedawnienia został ,zawieszony zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia 18 października 2012r. nr [...] zostało wszczęte przez Inspektora Kontroli Skarbowej śledztwo w sprawie podania nieprawdy w złożonych przez A.G. deklaracjach VAT-7 za miesiące od marca 2007r. do grudnia 2007r., polegającej m.in. na zawyżeniu podatku naliczonego w związku z odliczeniem podatku naliczonego VAT w oparciu o fikcyjne faktury VAT wystawione m.in. przez firmę V." sp. z o.o. , "G." sp. z o.o., i P.T.S. "C." sp. z o.o. nie dokumentujące czynności wykonanych przez wystawcę tych faktur. W związku z tym, iż wiązało się to z uszczupleniem w podatku od towarów i usług m.in. za miesiąc marzec 2007r. uznano, że stanowiło to przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 i art. 62 § 2 i art. 61 § 1 w związku z art. 7 § 1 w związku z art. 6 § 2 kodeksu karnego skarbowego. Tak więc bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego wskutek wszczęcia ww. postępowania został zawieszony z dniem 18 października 2012r., tj. dniem wszczęcia śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe. Jednocześnie podatniczka została poinformowana o wszczętym postępowaniu karnym skarbowym przed upływem ustawowego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczyły zaskarżone decyzje. Nastąpiło to na mocy pisma nr [...] do [...] i [...] do [...] z dnia 11 grudnia 2012r. doręczonego pełnomocnikowi strony w dniu 14 grudnia 2012r., którym Dyrektor Izby Skarbowej w K. poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe oraz zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania w zakresie podatku od towarów i usług. Ponadto informacja o wszczętym postępowaniu przygotowawczym oraz zawieszeniu biegu terminu przedmiotowego zobowiązania podatkowego zamieszczona została w piśmie organu kontroli skarbowej z dnia 28 listopada 2012r. znak [...] sporządzonym celem odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniach, które to pismo doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 10 grudnia 2012r. W tych okolicznościach sprawy przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy organ podniósł, że prawo do odliczenia może dotyczyć wyłącznie tych czynności, które faktycznie zostały dokonane. Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi, nie przysługuje zaś wobec faktur dokumentujących czynności, które faktycznie nie miały miejsca. Prawo do odliczenia wiąże się tylko z rzeczywistym obrotem gospodarczym potwierdzonym otrzymaną fakturą. Nie będzie można zatem uznać za prawidłową faktury, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie wystąpiło. Dysponowanie fakturą przez nabywcę towaru stanowi jedynie warunek formalny, który nie uprawnia podatnika do skorzystania z prawa do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie innego warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności, rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji. I .Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane faktury wystawione przez firmę P.T.S. "C " za usługi transportowe - przewóz stali dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane. Wskazują na to następujące fakty: Według wyjaśnień strony z dnia 29.11.2010r. W.S. był osobą reprezentującą P.T.S "C." w kontaktach z PHUP A.. Z treści umowy o współpracy z ww. Spółką "C." wynika, że zawarta została w dniu 03.01.2007r. pomiędzy A.G. a P.T.S. "C." sp. z o.o. w imieniu, której działa W.S. jako prokurent. Natomiast jak wynika z wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczącym spółki "C." nie występuje zapis o ustanowieniu prokurenta spółki, w szczególności w osobie W.S.. Nazwisko tej osoby w ogóle nie pojawia się wśród danych rejestracyjnych tego podmiotu ani jako wspólnika bądź członka rady nadzorczej. Tak więc stwierdzić należy, że z ogólnodostępnych danych rejestracyjnych nie wynika, aby W.S. był w jakikolwiek sposób uprawniony do reprezentacji ww. spółki, a więc w szczególności zawierania w jej imieniu umów dot. współpracy z innymi podmiot Skierowane do Spółki "C.", przez organ kontroli skarbowej zapytanie z dnia 21.04.2010r., zostało zwrócone przez pocztę z adnotacją "adres nieznany". Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 maja 2010r. wynika, że firma ta została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług oraz nie składała deklaracji podatkowych za 2007r. (ostatnia deklaracja VAT-7 została złożona za luty 2004r.). Natomiast jeśli chodzi o nabywanie blachy od firm litewskich, ( przy których to transakcjach miała uczestniczyć P.T.S. "C ") to organ zauważył, że podatniczka sama wyjaśniła w piśmie z dnia 19 października 2010r. że transport blachy z Litwy do Polski i z Polski na Litwę był zorganizowany i finansowany przez firmy litewskie. Również R. G.(małżonek strony pomagający jej prowadzić firmę ) podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu 3 grudnia 2010r. zeznał, że transport blachy był organizowany przez firmy litewskie i na ich koszt bezpośrednio do wskazanego odbiorcy. Zgodnie z zawartą z kontrahentem litewskim U. w dniu 7 marca 2007r. umową kupna - sprzedaży, był on zobowiązany do dostarczenia towaru osobie upoważnionej przez kupującego - czyli A.G. . Podsumowując organ wykazał: - przywołana na fakturach umowa z dnia 03.01.2007r., na podstawie której rzekomo wykonywane były usługi transportowe nie dotyczy wykonywania usług transportowych, tylko pośrednictwa w sprzedaży, a zatem zakres umowy i faktur nie pokrywa się; - podpisany na umowie, fakturach i dowodach wpłat KP "prokurent" W.S., nie został wpisany jako prokurent spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym; - spółka "C." nie istnieje pod wskazanym adresem, brak jest kontaktu z tą firmą, została ona wykreślona z rejestru podatników podatku VAT; - spółka "C." nie dokonywała rozliczeń podatkowych we właściwym urzędzie skarbowym za 2007 rok, ostatnie rozliczenie podatku VAT-7 zostało złożone za miesiąc luty 2004r. - w szczególności spółka nie dokonała rozliczenia sprzedaży i podatku wymienionego na wystawionych dla Pani fakturach; - brak jest dowodów na udział spółki "C." w dostarczaniu towaru do firmy "B."; - transport towarów organizowała i płaciła za niego firma UAB F. będąca jedynym dostawcą blachy w tym okresie; - podatniczka nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby poświadczać, że spółka "C." wykonała jakiekolwiek usługi. Organ podkreślił , że w trakcie postępowania podatniczka miała możliwość przedłożenia dowodów na okoliczność wykonania ww. usług, np. poprzez wskazanie tras przewozu, dokumentów przewozowych, kierowców przewożących towary; - wskazany przez podatniczkę w odwołaniu świadek W.K. nie posiadał żadnej wiedzy na temat transakcji PHUP A." z "C." sp z o.o. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że faktury wystawione przez firmę "V." w szczególności za usługę składu i przeładunku stali za miesiąc kwiecień 2007r. i za miesiąc maj 2007r. oraz firmę "G." za ochronę mienia i konwojowanie dostaw stali za miesiąc maj 2007r. - dokumentują czynności, które w rzeczywistości również nie zostały wykonane. W ocenie organu wskazują na to następujące fakty: II. W przypadku faktur wystawionych przez spółkę "V.": - strona nie przedstawiła aneksu nr 1 do umowy zawartej ze spółką, o którym mowa w fakturach ani dowodów wpłat zafakturowanych należności, przy czym wpłaty w łącznej kwocie 122.429,75 zł miały nastąpić w gotówce również z naruszeniem prawa , - "podpisany" na umowie i fakturach jako prezes zarządu spółki E. M. zaprzeczył, aby znał PHUP A., zawierał umowę, wystawiał faktury. Zeznał, że podpisy widniejące na fakturach nie są jego podpisami, takie faktury nie przechodziły przez jego ręce, spółka w tym okresie nie świadczyła usług składowania i przeładunku, a magazyn jakim dysponowała miał powierzchnię jedynie 20-50 m2. Ponadto wskazał, że w dniu 25 maja 2007r. - a więc przed datą wystawienia ostatniej faktury - na Walnym Zgromadzeniu zrezygnował z funkcji prezesa spółki. - spółka "V." nie zgłosiła zmiany adresu, pod wskazanym adresem przy ul. M. w K. spółka nie istnieje, a urząd skarbowy nie posiada aktualnego adresu firmy, brak jest kontaktu z tą firmą; - spółka "V." nie prowadziła rejestrów zakupu i sprzedaży w 2007r., nie posiada faktur dokumentujących transakcje z PHUP A. , w deklaracjach VAT-7 za miesiące od marca do grudnia 2007r. spółka dokonywała jedynie rozliczenia kwoty przeniesienia z poprzedniego miesiąca, nie wykazując w ogóle sprzedaży i podatku należnego, w szczególności spółka nie dokonała rozliczenia sprzedaży i podatku wymienionego na wystawionych dla strony fakturach; -dla spółki V. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wydał w dniu 02.06.2010r. decyzję, w której określił za miesiąc maj 2007r. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego, organ ten nie dysponował jednak fakturami, które dokumentowałyby transakcje kupna - sprzedaży z PHUP A. . ; -brak jest dowodów na wykonywanie przez spółkę "V." usług składu i magazynowania, w szczególności dowodów, jakie zgodnie z zawartą umową spółka ta powinna wystawiać; -transport towarów organizowała bezpośrednio do odbiorców firma UAB F. będąca jedynym dostawcą blachy w tym okresie. - strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby poświadczać, że spółka "V." wykonała jakiekolwiek usługi, ani nie potrafiła udzielić żadnych precyzyjnych informacji na temat współpracy z tą firmą; - wskazany przez stronę w odwołaniu świadek W.K. nie zna firmy "V." sp z o.o.; III. W przypadku faktury wystawionej przez spółkę "G.": - strona nie przedstawiła umowy zawartej ze spółką, o której mowa na fakturze ani dowodu wpłaty zafakturowanej należności w kwocie 10.248 zł, która to wpłata miała nastąpić w gotówce; - na fakturze widnieje nieprawidłowa nazwa spółki: "G.", podczas gdy spółka w tym czasie posługiwała się nazwą "G " - jak wynika z wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym i ewidencji organów podatkowych; - brak jest kontaktu z firmą, nie istniała ona pod wskazanymi adresami: - pod wskazanym na fakturze adresem P. ul. L. znajduje się mieszkanie prywatne, w którym według lokatorki nie była prowadzona działalność gospodarcza ani nie było siedziby ww. spółki pod poprzednio zgłoszonym w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz organom podatkowym adresem P. ul. S. znajdują się dwa sklepy spożywcze, których pracownicy nigdy nie słyszeli o ww. spółce - pod wskazanym jako siedziba spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym adresem P. ul. M. pracownicy urzędu skarbowego również nie stwierdzili znamion prowadzenia działalności gospodarczej; - urząd skarbowy nie posiada aktualnego adresu spółki; - podpisane na fakturze wg. treści pieczątek: a) "Prezes Zarządu C.S." - pełne nazwisko E.J.C. S. została wykreślona w Krajowym Rejestrze Sądowym jako wspólnik i prezes zarządu spółki w dniu 03.01.2006r., b)"Księgowość i Płace M.. L." – M.. L. zaprzeczyła, aby podpisywała fakturę VAT, zeznała, że 2007r. nie była zatrudniona w spółce, nie pełniła w niej żadnej funkcji, nie zna PHUP A. ; - brak zatrudnienia jej w spółce w tym okresie potwierdza brak składania przez spółkę w 2007r. deklaracji PIT-4 (dot. pobrania podatku od wypłaconych pracownikom wynagrodzeń); - wg informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. właściwego dla rozliczeń spółki w 2007r., w 2007r. spółka złożyła deklarację VAT-7 wyłącznie za marzec, a więc nie dokonała rozliczenia sprzedaży i podatku wymienionego na spornej fakturze VAT; - brak jest dowodów na wykonywanie przez spółkę "G " usług ochrony mienia i konwojowania dostaw stali w miesiącu maju 2007r., wprost przeciwnie zgromadzony materiał dowodowy świadczy, że spółka ta w tym okresie nie wykonywała żadnej działalności gospodarczej; - transport towarów organizowała na własne ryzyko bezpośrednio do odbiorców strony firma UAB F. będąca jedynym dostawcą blachy w tym okresie; - strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby poświadczać, że spółka "G." wykonała jakiekolwiek usługi na rzecz PHUP A. , ani nie potrafiła udzielić żadnych precyzyjnych informacji na temat współpracy z tą firmą; Organ podkreślił, że w trakcie postępowania strona miała możliwość przedłożenia dowodów na okoliczność wykonania ww. usług, np. poprzez wskazanie transakcji zakupu i sprzedaży blachy, która była przedmiotem ochrony i konwoju, tras przewozu konwojowanego towaru, miejsc, które były ochraniane, konwojentów; - wskazany w odwołaniu świadek W.K. nie miał żadnej wiedzy na temat transakcji z "G." sp z o.o.; Organ odwoławczy dokonując analizy ustalonego stanu faktycznego wykazał , że w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które mogły i powinny wzbudzić zastrzeżenia strony co do autentyczności transakcji zawieranych ze spółką "V." i wskazaną na fakturze spółką "G." oraz spółką "C.". Powyższe okoliczności świadczą o tym, że podatniczka wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązały się z przestępstwem podatkowym. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej oceny zgromadzonych dowodów dokonano w sposób obiektywny, logiczny z zachowaniem zasady, swobodnej oceny dowodów. W ocenie organu nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na jego podstawie wydać decyzję w sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. w niniejszej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zgodnie z dyspozycją art. 180 i 187 § 1 podjął wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dopuścił wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W efekcie podjętych działań zebrano obszerny materiał dowodowy a następnie ustalono stan faktyczny, który nie budzi wątpliwości. Wynika z niego że zarówno firma "V." jak i firma P.T.S. "C." nie mogła świadczyć na rzecz podatniczki ani usług transportowych i magazynowania udokumentowanych wystawionymi fakturami a spółka "G." usług ochrony mienia i konwojowanie dostaw stali. Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrzył wnioski dowodowe zawarte w odwołaniu: uwzględnił dowód z przesłuchania w charakterze świadka W. K., natomiast nie znalazł podstaw do przeprowadzenia pozostałych wnioskowanych dowodów dotyczących konfrontacji pomiędzy W.K. a R.G. i stroną , oraz dowodu z opinii biegłego grafologa celem ustalenia, czy sporne faktury zostały podpisane przez osoby, które temu zaprzeczają. Uznano bowiem, że jeśli chodzi o powyższą konfrontację z Panem K., nie ma to znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Świadek ten został bowiem przesłuchany w toku postępowania odwoławczego i zeznał, że nie ma żadnej wiedzy na temat transakcji pomiędzy PHUP A. a firmą "V." i firmą "G." i firmą "C.". W przesłuchaniu tym pomimo prawidłowego zawiadomienia nie brał udziału pełnomocnik strony . Natomiast o dowód z opinii biegłego grafologa wniesiono celem ustalenia, czy faktury zostały podpisane przez te osoby, które temu zaprzeczają, tj. w tym przypadku przez E.M. i M.L.. Jednak w sprawie tej istotne jest to, że osoby te nie tylko zaprzeczyły, aby podpisywały faktury, ale E.M. w przypadku ostatniej faktury z dnia 31.05.2007 r. nie był już uprawniony do składania podpisu w imieniu ww. spółki na fakturze jako jej prezes, bo z funkcji tej wcześniej zrezygnował, natomiast M.. L w spółce "G." pracowała tylko w 2001r., w 2007r. nie była zatrudniona w spółce ani nie pełniła w niej żadnej funkcji. Osoby te wskazały również szereg okoliczności wykluczających wystawienie przez nich faktur dla PHUP A. i wykonanie usług, a znajduje to odzwierciedlenie w innych dowodach zebranych w sprawie. Zatem wniosek dowodowy uznano za nieuzasadniony. Wobec powyższego postanowieniem nr [...] do [...] z dnia 24 lutego 2014r. Dyrektor tut. Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia ww. dowodów, gdyż ich przedmiotem były okoliczności, które nie miały znaczenia dla sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie zgodził się z twierdzeniem zawartym w treści odwołania, iż E.M. "za każdym razem składał odmienne zeznania". Świadek ten został przesłuchany w trakcie postępowania jedynie raz, a w toku tego przesłuchania złożył logiczne i spójne zeznania. We wcześniejszej części decyzji organ odwoławczy wskazał powody, dla których dano wiarę zeznaniom E.M.. Zeznania te znajdują również potwierdzenie w zeznaniach R.G., który wyjaśnił , że transport blachy był organizowany przez firmy litewskie i na ich koszt bezpośrednio do wskazanego odbiorcy. A więc zeznania te wbrew zarzutom odwołania są zgodne. Podkreślono, że R.G., w trakcie przesłuchania nie wspominał o spółce V. ani składowaniu w jej magazynach towaru. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył też, że okoliczność, iż n E.M. zeznał, że "podpis złożony na tych fakturach w miejscu wystawcy pieczęci «Prezes Zarządu E.M.» nie jest moim podpisem" nie oznacza automatycznie jak podnosi strona w odwołaniu, "że pieczątki firmowe na dokumentach nie budziły jego zastrzeżeń", a jedynie, że świadek się w tym temacie nie wypowiedział. Wbrew zarzutom, za brakiem transportu blachy przez spółkę "C " przemawiają nie tylko zeznania i wyjaśnienia S.B., ale też zeznania męża podatniczki R.G. i pisemne wyjaśnienia strony , w których wskazuje , że blacha była przewożona przez dostawcę do wskazanego odbiorcy, a także ustalenia poczynione w oparciu o dokumentację PHUP A., oraz uzyskane informacje z organów podatkowych zarówno polskich jak i litewskich. Tak więc, transport ten miała strona zapewniony bez konieczności ponoszenia jego kosztów. Z oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że spółka "C." nie świadczyła na rzecz firmy PHUP A. żadnych usług. Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organ I instancji oceniony odmiennie niż oczekiwała tego odwołująca się nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego. Z kolei , za brakiem magazynowania blachy przez spółkę "V." przemawiają nie tylko zeznania E.M., ale też zeznania męża R.G. i pisemne wyjaśnienia strony , w których wskazuje , że blacha była przewożona przez dostawcę do wskazanego odbiorcy, a także ustalenia poczynione w oparciu o dokumentację PHUP A. , oraz uzyskane informacje z organów podatkowych zarówno polskich jak i litewskich, z których wynika, że dostawca strony przewoził towar na własne ryzyko. Z oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że ani spółka "V.", ani spółka "G." nie świadczyły na rzecz PHUP A. żadnych usług. Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organ I instancji oceniony odmiennie niż oczekiwała tego Odwołująca się nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego. W ocenie organu odwoławczego ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny jest prawidłowy. Organ kontroli skarbowej w toku postępowania podjął działania zmierzające do merytorycznego i prawnie zasadnego rozstrzygnięcia sprawy. W prowadzonym postępowaniu w sposób wyczerpujący zebrano, rozpatrzono i oceniono cały materiał dowodowy, podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Na każdym etapie prowadzonego postępowania miała strona możliwość czynnego udziału, wglądu w akta sprawy, udzielania wyjaśnień i sprostowań do treści protokołów i adnotacji. Również przed wydaniem decyzji została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zauważono, że w toku postępowania kontrolnego została podatniczka wezwana na przesłuchanie w charakterze strony. Podczas tej czynności miała możliwość wyczerpującego wypowiedzenia się w kwestii prowadzonej w 2007 r. działalności gospodarczej. Jednak nie skorzystała z uprawnienia i odmówiła wyrażenia zgody na przesłuchanie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. organ kontroli skarbowej zgodnie z dyspozycją art. 122 Ordynacji podatkowej podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zebrany i przeanalizowany materiał dowodowy stanowił niewątpliwie podstawę do stwierdzenia, że firma "V." nie świadczyła na Pani rzecz usług składu i przeładunku towaru, a spółka "G." usług ochrony mienia i konwojowania dostaw stali, a dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie nosi znamion dowolności. Zauważono , że w trakcie całego postępowania strona miała możliwość wypowiadania się w sprawie zebranego materiału dowodowego, organ zwracał się również do niej z zapytaniem o wskazanie okoliczności realizacji usług wymienionych na ww. fakturach, na które udzieliła jednak lakonicznych odpowiedzi, nie wskazując żadnych poddających się weryfikacji faktów. Skoro transakcje udokumentowane spornymi fakturami, na których jako wystawcy widnieją "V." sp. z o.o. i "G." sp. z o.o nie zostały dokonane, zatem nie przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur. Odnosząc się do zarzutu , naruszenie art. 190 i art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie pełnomocnika przy czynnościach procesowych ( brak zawiadomienia o przesłuchania świadka organ uznał je za bezzasadne. Strona podnosząc ten zarzut nie wskazał żadnego konkretnego przesłuchania. Z akt sprawy wynika natomiast , że w dniu 14 lutego 2012r. przed przesłuchaniem w charakterze świadka K.N. zostało przedłożone pełnomocnictwo do reprezentacji strony w niniejszej sprawie, natomiast wcześniej nie miała podatniczka ustanowionego pełnomocnika. Z momentem przedłożenia pełnomocnictwa , pełnomocnik uczestniczył zarówno w przesłuchaniu K.N. jak również był informowany o mających się odbyć przesłuchaniach. Na te rozstrzygnięcie zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., w której skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa art. 59 pkt 9 ordynacji podatkowej - poprzez jego niezastosowanie art.187 - poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z przekroczeniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwych ustaleń stanu faktycznego art. 190 - poprzez jego niezastosowanie i nie powiadomienie pełnomocnika strony o przeprowadzonych dowodach art. 192 - poprzez jego niezastosowanie W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie rozstrzygnięć Dyrektora Izby Skarbowej w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarg podniesiono , że całkowitym nieporozumieniem jest pogląd wyrażony, że faktury wystawione przez "V." sp. z o.o. czy też "G." sp. z o.o., oraz "C." sp. z o.o nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych o jakich jest mowa w tych fakturach. Pogląd taki nie tylko, że jest błędny, ale w żadnym przypadku nie jest uprawniony. Podniesiono bowiem , że świadek M.. L. nie potwierdziła, iż pomiędzy A.G., a "G." sp. z o.o. nie było podpisanej żadnej umowy, nie może dziwić w świetle tego, że świadek ten pracował we wskazanej Spółce w roku 2001 czyli sześć lat przed tym, jak faktycznie została nawiązana współpraca. Nie może również świadczyć o tym, że współpracy nie było brak dokumentacji księgowej we wskazanej Spółce, ponieważ braki dokumentacji księgowej nie dotyczyły tylko A.G., ale również innych podmiotów. Zdaniem strony nie można na podstawie tego, że "G." sp. z o.o. nie prowadziła lub prowadziła w sposób nierzetelny własną księgowość, wyciągać wniosków, iż czynności wskazane w spornych fakturach nie były wykonywane. Błędna jest także ocena materiału dowodowego i poczynione ustalenia dotycząca transakcji i świadczonych usług magazynowania przez Spółkę "V.", albowiem to, że E.M. stwierdził, iż nie były świadczone usługi składu i że to nie jest jego podpis na przedłożonych dokumentach, nie może jeszcze świadczyć o tym, że jego depozycje są prawdziwe. Zdaniem strony w sytuacji, gdy padają takie stwierdzenia koniecznym było przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie, tj. skonfrontowanie świadków, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa celem ustalenia, czy faktycznie podpisy na dokumentach zostały nakreślone ręką świadka, czy też nie, tym bardziej że pieczątki firmowe na dokumentach nie budziły zastrzeżeń świadka. W przypadku usług świadczonych przez "C." sp. z o.o. mylnym jest pogląd, że usługi transportowe nie były świadczone, gdyż poza sporem pozostaje fakt, że towar był przewieziony do przedsiębiorstwa S.B., świadek ten potwierdził, że zamówioną stal otrzymał. Ponadto skarżąca wskazuje na konieczność przesłuchania W.S.. W przekonaniu strony w tym przypadku organ podatkowy nie dołożył należytej staranności do wyjaśnienia sprawy, a skupił się jedynie na tym, aby wykazać, że wszystkie transporty były przewożone przez kontrahentów litewskich. Podniesiono również , że część transportów stali były przewożone i dostarczone przez inne podmioty niż kontrahenci litewscy. W ocenie skarżącej nie może ponosić konsekwencje nierzetelności swoich kontrahentów, którzy nie tylko, że nie prowadzili ksiąg handlowych z należytą starannością lub ich w ogóle nie, prowadzili, ale nie dokonywali rozliczeń podatkowych. W piśmie procesowym z dnia pełnomocnik strony podtrzymał zarzuty sformułowane w skargach jednocześnie przedłożył do akt sprawy załącznik nr 1 do umowy z dnia W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Na podstawie art. 111§ 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1178/14 do sygn. akt I SA/Kr 1180/14 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 1178/14 , albowiem sprawy pozostają w związku pozwalającym na wspólne wyrokowanie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie . Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu przedawnienia, Sąd zaznacza, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 listopada 2010 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. ( Dz.U z 2010 r. nr 197, poz. 1306) . Powołany art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. . Istotnym dla rozstrzyganej sprawy jest, że o zgodności ww. art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej z normami konstytucyjnymi orzekał Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., P 30/11 (publ. Dz. U. z 2012 r. poz. 848, a więc obowiązującym z dniem 24 lipca 2012 r.) stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał w orzeczeniu tym stwierdził, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jedną z przyczyn zawieszenia biegu tego terminu jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Skutek ten następuje z mocy prawa z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie (in rem), o którym podatnik nie jest informowany. W związku z tym nie wie on o zaistnieniu przesłanki zawieszenia biegu przedawnienia powstaje wówczas stan niepewności co do sytuacji prawnej podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. O tym, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne skarbowe, podatnik dowiaduje się dopiero z chwilą wydania postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów (w fazie postępowania in personam), co może być bardzo rozciągnięte w czasie. Może też w ogóle się o tym nie dowiedzieć, jeśli postępowanie zakończy się na etapie "w sprawie", co następuje, gdy nie ma uzasadnionego podejrzenia, że przestępstwo popełniła konkretna osoba. Trybunał uznał, że zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W związku z tym art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 tej ustawy, narusza zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, gdyż o zmianie swojej sytuacji faktycznej i prawnej podatnik dowiaduje się po tym, gdy ta zmiana już nastąpiła. Naruszenie zasady ochrony zaufania do państwa i prawa polega na tym, że ze zdarzeniem, o którym podatnik nie jest informowany, ustawodawca wiąże niekorzystne dla niego skutki prawne, w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Pomimo, że wyrok ten dotyczył art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2005 r., to jego wywody mają zastosowanie do tego przepisu w wersji obowiązującej w tej sprawie, bowiem jego zmiana miała na celu jedynie doprecyzowanie i uzupełnienie treści poprzednio obowiązującego przepisu poprzez wskazanie, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego musi dotyczyć czynu zabronionego związanego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Od dnia 15 października 2013 r., art. 70 § 6 pkt 1 brzmi: "Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania." Mając na względzie stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku oraz przede wszystkim z jego sentencji należy przyjąć, że art. 70 § 6 pkt 1, także w stanie prawnym obowiązującym do 15 października 2013 r. , wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe tylko wówczas, gdy o postępowaniu tym podatnik został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić przy tym należy , że chodzi tu o informacje w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, nie zaś o skutku tego postępowania w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Odnosząc powyższe rozważania na gruncie niniejszej sprawy podnieść należy, że postanowieniem z dnia 18 października 2012r. nr [...] zostało wszczęte przez Inspektora Kontroli Skarbowej śledztwo w sprawie podania nieprawdy w złożonych przez A.G. deklaracjach VAT-7 za miesiące od marca 2007r. do grudnia 2007r., polegającej m.in. na zawyżeniu podatku naliczonego w związku z odliczeniem podatku naliczonego VAT w oparciu o fikcyjne faktury VAT wystawione m.in. przez V." sp. z o.o. , "G." sp. z o.o., i P.T.S. "C." sp. z o.o.. nie dokumentujące czynności wykonanych przez wystawcę tych faktur. Podatniczka została poinformowana o wszczętym postępowaniu karnym skarbowym przed upływem ustawowego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Nastąpiło to na mocy pisma nr [...] do [...] z dnia 11 grudnia 2012r. doręczonego pełnomocnikowi strony w dniu 14 grudnia 2012r. Jednocześnie informacja o wszczętym postępowaniu przygotowawczym oraz zawieszeniu biegu terminu przedmiotowych zobowiązań podatkowych zamieszczona została w piśmie organu kontroli skarbowej z dnia 28 listopada 2012r. znak [...] Wszczęcie śledztwa lub dochodzenia zawiesza bieg terminu przedawnienia, jeśli podatnik został o tym fakcie zawiadomiony, lub z okoliczności sprawy wynika, kiedy dowiedział się o toczącym się postępowaniu i jego przedmiocie, którym musi być podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia związanego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Pozostałe zarzuty w ocenie Sądu również nie zasługują na uwzględnienie . Podać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w części pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego stanowił art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Z powołanego przepisu wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Wykładnia przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT prowadzi do wniosku, że prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności, sama faktura nie tworzy zaś prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego. Prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z rzeczywistymi, a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi, co oznacza, że zasadnicze znaczenie ma nie tylko prawda formalna, wynikająca z faktury, ale i prawda materialna polegająca na tym, iż faktura musi odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, z prawdziwymi elementami nie tylko przedmiotowymi, ale i podmiotowymi. Samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy. Organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni tych przepisów prawa. Dlatego też podniesiony w skardze zarzut wadliwej wykładni tych przepisów jest całkowicie chybiony. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organy na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT zakwestionowały prawo strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony za miesiące od marca 2007 r. do maja 2007 r. wykazany w fakturach VAT, w których jako wystawca wskazany został "V." sp. z o.o. i "G." sp. z o.o., P.T.S. "C." sp. z o.o. wobec stwierdzenia, że wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały wykonane, a w rzeczy samej, czy odmienne od zadeklarowanych przez podatnika w deklaracjach VAT-7 za powyższe okresy rozliczeniowe deklaracje odpowiadają rzeczywistym zdarzeniom gospodarczy. Skarżąca, nie zgadzając się z ustaleniami organów podatkowych obu instancji, podważa przyjęte rozstrzygnięcie, podnosząc w skardze zarzuty o charakterze procesowym. W tej grupie zarzutów skarżący podnosi naruszenie: art. 187, polegające na braku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z przekroczeniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwych ustaleń stanu faktycznego. Skarżąca twierdzi też, że organy dokonały dowolnej oceny zebranych w toku postępowania dowodów, co niewątpliwie ma istotny wpływ na wynik postępowania. W kontekście tak postawionych zarzutów, niezbędna jest ocena ich zasadności pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych sprawy, w szczególności, czy organy podatkowe rzetelnie zebrały, rozpatrzyły i oceniły całość materiału dowodowego w myśl reguł określonych w Ordynacji podatkowej. Dopiero bowiem ustalony w sposób prawidłowy stan faktyczny pozwala na rozpatrzenie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. A ten, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, zaś prowadzone postępowanie nie narusza przyjętych w procedurze podatkowej standardów postępowania i wbrew zarzutom skargi - nieuprawnione jest twierdzenie, że organy podatkowe naruszyły zasady wynikające z powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej . Podkreślić przy tym należy, że skuteczne podnoszenie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga (zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) wykazania, że uchybienia procesowe miały istotny wpływ na wynik sprawy, a takiej, uzasadnionej argumentacji wniesiona skarga nie zawiera, zaś Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, nie stwierdził takiego naruszenia postępowania, które miałoby wpływ na zmianę kierunku rozstrzygnięcia. Stan faktyczny sprawy w odniesieniu do wszystkich spornych w sprawie kwestii - został ustalony w oparciu o materiał dowodowy zebrany głownie dzięki staraniom organu podatkowego Z akt sprawy wynika (wbrew zarzutom skargi), że organy podjęły wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i usunięcie powstałych wątpliwości, zebrały kompletny materiał dowodowy, dokonały jego analizy i oceny, a następnie właściwie zastosowały przepisy materialnego prawa podatkowego. Ocena dowodów została dokonana w sposób wszechstronny, zaś rozstrzygnięcie sprawy - zostało w sposób logiczny i przekonujący uzasadnione zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Fakt, że podatnik nie zgadza się z oceną i argumentacją organów podatkowych, nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa w zakresie postępowania . W niniejszej sprawie ocena dowodów dokonana została na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, zatem nie można zarzucić jej dowolności ani subiektywizmu. Organy podatkowe opierały się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, który poddały wnikliwej ocenie z uwzględnieniem jego znaczenia dla sprawy, zaś rozumowanie, w wyniku którego ustalono istnienie okoliczności faktycznych, jest zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej za miesiące od marca do maja 2007 r. organy podatkowe zakwestionowały zawyżenie przez nią podatku naliczonego VAT wynikającą z faktur dokumentujących zakupy towarów i usług wystawionych przez V." sp. z o.o. i "G." sp. z o.o., P.T.S. "C." sp. z o.o. , co w konsekwencji odniosło wpływ na prawidłowość dokonanego przez skarżącą rozliczenia podatku za wskazane okresy rozliczeniowe. Jak ustaliły organy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wystawcy spornych faktur nie wykonali zakwestionowanych usług a okoliczności te zostały udowodnione szeregoma dowodami zarówno z dokumentów jak i osobowymi, które wzajemnie się uzupełniają a wyciągnięte przez organy wnioski są spójne, logiczne zgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Poza zakwestionowanymi fakturami oraz umowami o współpracy ( które skutecznie zostały przez organy podważone) strona nie przedstawiła żadnego dowodu na wykazanie swoich racji podnosząc jedynie gołosłowne zarzuty. Słuchana natomiast w charakterze strony odmówiła składania wyjaśnień. Oczywiście skorzystała ze swojego uprawnienia , które przysługuje jej zgodnie z prawem , ale jednocześnie pozbawiła się prawa wpływu na ustalenie stanu faktycznego . Natomiast organy skarbowe przedstawiły szereg okoliczności i dowodów , które w sposób jednoznaczny i nie budzący żądnych wątpliwości wykazują , że podmioty które wystawiły sporne faktury nie wykonały opisanych w tych fakturach usług. Z uwagi na niezwykle drobiazgowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w której szczegółowo opisano dowody i argumenty przemawiające za tym, że faktury wystawione przez firmy V." sp. z o.o. , "G." sp. z o.o., i P.T.S. "C." sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, a z którymi to ustaleniami Sąd w pełni się zgadza, nie ma konieczności przytaczania całości tej argumentacji. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z konfrontacji świadków oraz dowód z opinii biegłego grafologa. W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły również art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia ww. dowodów. Wnioski dowodowe składane przez stronę zostały rzetelnie analizowane , rozpatrzone i z uwagi na fakt , że nie zasługiwały na uwzględnienie zostały odrzucone postanowieniem , w którym zawarto obszerne uzasadnienie przyczyn stanowiska organu. Zwrócić bowiem należy uwagę , że zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Oznacza to , że organ podatkowy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu jeżeli dotyczy on okoliczności nieistotnych dla sprawy. Żądanie strony należy uwzględnić sie jeżeli zachodzą przesłanki z ww. przepisu ale organy podatkowe nie są jednak zobowiązane do poszukiwania intencji strony tylko dlatego , że zgłosiła swoje niezadowolenie z prowadzonego postępowania. Strona natomiast zgłaszając wniosek dowodowy winna sprecyzować przede wszystkim żądanie , w sposób jasny i precyzyjny określić jakiego konkretnego dowodu domaga się przeprowadzenia a następnie wykazać jakiej okoliczności dany środek dowodowy ma służyć oraz tę okoliczność choćby w pewien sposób uprawdopodobnić. Wniosek winien zawierać uzasadnienie, czyli wskazywać, że jego przeprowadzenie ma znaczenie dla sprawy. Żądanie przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu musi zawierać wskazanie tezy dowodowej i wspierającej ją argumentacji, tak by zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, można było ocenić, czy przedmiotem dowodu są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. Zdaniem Sądu analizowane wnioski dowodowe przesłanek tych nie spełniają . Skarżąca nie wykazała bowiem w jaki sposób konfrontacja świadków oraz strony może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zwrócić bowiem należy uwagę , że zawnioskowany do konfrontacji świadek W.K. był przesłuchiwany i w sposób bardzo stanowczy jasny i precyzyjny określił , że nie ma żadnej wiedzy na temat transakcji skarżącej z V." sp. z o.o. i "G." sp. z o.o., P.T.S. "C." sp. z o.o. Również R. G. nie wskazywał żadnych okoliczności , które wymagałby konfrontacji z W.K. . Natomiast strona bądź jej pełnomocnik mieli pełną możliwość do konfrontacji z ww. świadkiem podczas jego przesłuchania. Pełnomocnik strony prawidłowo zawiadomiony, nie stawił się na przesłuchanie . Strona nie wykazała żadnych nowych istotnych okoliczności, które uzasadniałyby powtórne przesłuchanie ww. świadka . Natomiast na każdym etapie prowadzonego postępowania miała możliwość czynnego udziału w sprawie , wglądu do akt sprawy i udzielania wyjaśnień jak również podważania zeznań świadka jak i jego wiarygodności . Te same zasady przeprowadzenia dowodu należy odnieść do dowodu z biegłego grafologa , który wniesiono celem ustalenia, czy faktury zostały podpisane przez te osoby, które temu zaprzeczają, tj. w tym przypadku przez E.M. i M.L. Jednak w sprawie tej istotne jest to, że osoby te nie tylko zaprzeczyły, aby podpisywały faktury, ale przedstawiły okoliczności wykluczające wystawienie przez nich faktur dla PHUP A. i wykonanie usług, które jednocześnie znajdują odzwierciedlenie w innych dowodach zebranych w sprawie. Dla przykładu E.M. w przypadku ostatniej faktury z dnia 31.05.2007 r. nie był już uprawniony do składania podpisu w imieniu ww. spółki na fakturze jako jej prezes, bo z funkcji tej wcześniej zrezygnował, natomiast M.L. w spółce "G." pracowała tylko w 2001r. Ten ostatni fakt przyznaje zresztą sama skarżąca. Czemu zatem ma służyć dowód z opinii grafologa, sytuacji, gdy sama skarżąca przyznaje okoliczności , które wykluczają możliwość podpisania faktury przez osobę nie będącą zatrudnioną w firmie wystawiającej faktury w spornym okresie . Zauważyć należy , że strona nie wnioskowała dowodu na wykazanie nowych istotnych okoliczności w sprawie lecz wskazany dowód miał być przeprowadzony na okoliczność podważenia wiarygodności świadka tj. E. M. i M.L. . Nie przedstawiła natomiast żadnych okoliczności , z których wynikałoby ,że świadkowie ci są niewiarygodni i dlaczego uzasadnione było przeprowadzenie takiego dowodu . Nie podważyła również oceny organów , które uznały , że świadek E.M. przesłuchany w trakcie postępowania był tylko raz, złożył logiczne i spójne zeznania, ponadto w sposób szczegółowy wykazały , że stanowisko świadka wynika z szeregu wzajemnie korelujących ze sobą okoliczności . Skarżąca nie wykazała a organ nie znalazł powodów dla których E.M. miałby mówić nieprawdę . Był dla strony osoba obcą nieskonfliktowaną , nie mającą powodu aby przedstawiać inaczej rzeczywistość. Przedstawiony natomiast na rozprawie aneks nr 1 do umowy składu, nie ma znaczenia w świetle wiarygodnych zeznań E.M. , który będąc prezesem zarządu spółki uprawnionym do wystawiania faktur VAT, zaprzeczył aby sporne faktury wystawiał i zawierał jakiekolwiek umowy z PHUP A. . E.M. reprezentujący spółkę "V." zeznał, że nie zna PHUP A., spółka nie zawierała żadnej umowy z PHUP A. ani nie dokonywała transakcji. Ponadto wyjaśnił , że w okresie kiedy pracował w spółce, nie zajmowała się ona świadczeniem usług składowania i przeładunku towarów. Podnieść również należy, że brak tego załącznika był jedną z wielu i nie decydującą okolicznością podważającą wiarygodność transakcji . Dostarczony został dopiero na etapie uzupełnienia skargi i jako taki nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości wydanych rozstrzygnięć . Ponadto zeznania świadka znajdują potwierdzenie w zeznaniach męża jak samej strony . Odnośnie zaniechania przesłuchania W.S. zaznaczyć należy , że na organach nie ciąży nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów , jeżeli ze zgromadzonego materiału dowodowego można wyciągnąć jednoznaczne wnioski . Organ podatkowy nie jest bezwarunkowo i w sposób nieograniczony związany obowiązkiem zbierania dowodów, a w sytuacji, gdy przeprowadzenie dowodu nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od organu a stan faktyczny jest jasny i nie budzi wątpliwości . Strona nie wyjaśniła natomiast jakikolwiek wątpliwości , które zaistniały w sprawie i odmówiła składania zeznań ., korzystając ze swego prawa. Oczywiście ma do tego prawo ale zachowanie takie podlega również ocenie . Odnosząc się do zarzutu , że skarżąca ponosi konsekwencje nierzetelności swoich kontrahentów, którzy nie tylko, że nie prowadzili ksiąg handlowych z należytą starannością lub ich w ogóle nie prowadzili, ale nie dokonywali rozliczeń podatkowych, uznać go należy za bezzasadny. Zauważyć bowiem należy , że w niniejszych sprawach nie mamy do czynienia z jednostkowym przypadkiem nieodprowadzenia podatku naliczonego lecz z wieloma fakturami i trzema podmiotami, które albo nie istnieją bądź istniały ale prowadziły zupełnie inną działalność, niż ta wykazana na fakturach. Poza tym zakwestionowanie podatku naliczonego nie było tylko konsekwencją braku rozliczenia tego podatku przez podmioty wystawiające faktury ale przede wszystkim związane było z wykazaniem przez organy , że udokumentowane spornymi fakturami usługi nie miały miejsca , nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych . W ocenie Sądu za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 190 i 192 Ordynacji podatkowej poprzez brak zawiadomienia pełnomocnika strony o przeprowadzonych dowodach . Zgodnie z art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia - § 2. Natomiast stosownie do art. 192 tej ustawy okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia sie co do przeprowadzonych dowodów. Jaki wynika z akt sprawy w dniu 14 lutego 2012r. przed rozpoczęciem w tym dniu przesłuchaniu w charakterze świadka K.N. zostało przedłożone pełnomocnictwo do reprezentacji Skarżącej w niniejszej sprawie, natomiast wcześniej strona nie miała ustanowionego pełnomocnika. Z momentem przedłożenia pełnomocnictwa pełnomocnik Skarżącej uczestniczył zarówno w przesłuchaniu K. N., jak również był informowany o mających sie odbyć przesłuchaniach. Skarżąca formułując ww. zarzut po raz kolejny ogranicza się jego podniesienia nie uzasadniając jakich konkretnych okoliczności zarzut ten dotyczy . Sąd również nie może odnieść się do zarzutu , że podmioty litewskie nie były wyłącznymi kontrahentami strony dostarczającymi stal, albowiem skarżąca zarzutu tego nie uzasadniła, nie wykazała jakie to były firmy , ograniczyła się jedynie do krótkiego enigmatycznego sformułowania zarzutu. Organy podatkowe wykazały natomiast , że jedynym kontrahentem w spornym okresie tj. marzec- maj 2007 r. była firma dostarczając stal z Litwy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skarg decyzje ta nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie.