I SA/Kr 1312/05

|Sygn. akt I SA/Kr 1312/05 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Michaldo, Sędziowie: WSA Maria Zawadzka, Asesor WSA Beata Cieloch (spr), Protokolant: Katarzyna Dydaś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2007r., sprawy ze skargi R. C., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 29 czerwca 2005r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r., skargę oddala Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją [...] z dnia [...] marca 2005 r., działając na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. 2004 r., nr 8, poz. 65 ze zm.), art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm.) oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), określił skarżącemu R. C. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w zakresie rzetelności podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. stwierdzono, że skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej w Firmie Handlowej "R." o wydatki w łącznej kwocie [...] zł. Na kwotę tą składa się wydatki na zapłatę za usługi telekomunikacyjne dotyczące telefonu stacjonarnego zainstalowanego w prywatnej posesji skarżącego, zakup artykułów takich jak ziemia, meble i rośliny ogrodowe, brama wjazdowa z urządzeniami sterującymi, szafa ubraniowa z komodą, zakup artykułów spożywczych i chemii gospodarczej, a także zakup towarów w postaci dywanu i bagażnika dachowego na sprzęt narciarski oraz usługi polegającej na obsłudze imprezy firmowej. Podstawą zakwestionowania powyższych wydatków było stwierdzenia braku związku pomiędzy poniesionymi wydatkami a uzyskiwanymi z prowadzonej działalności przychodami. Od powyższej decyzję skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżący wskazał podstawy, które jego zdaniem pozwalają na zaliczenie w koszty uzyskania przychodów zakwestionowanych wydatków. W szczególności wskazano, iż zakupione artykuły spożywcze zostały wykorzystanie na potrzeby działalności w trakcie spotkań z kontrahentami oraz przez pracowników w związku z uciążliwymi warunkami pracy w zakładzie. Ponadto skarżący nie zgodził się z wyłączeniem z kosztów wydatków związanych z wyposażeniem budynku przy ul. [...] stanowiącego prywatną posesje skarżącego, albowiem jego zdaniem znajduje się tam biuro techniczno handlowe firmy. Konieczność umieszczenia biura poza siedzibą zakładu skarżący uzasadnia złymi warunki tam panujące takim jak brak ogrzewania, mała powierzchnia czy brak możliwości podejmowania kontrahentów. Nadto skarżący zakwestionował wyłączenie z kosztów wydatku na zakup dywanu i bagażnika dachowego, który jego zdaniem jest wykorzystywany do przewozu folii produkowanych przez firmę skarżącego. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją [...] z dnia 29 czerwca 2005 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż o dopuszczalności uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu decyduje jego powiązanie z uzyskiwaniem przychodu. Związek taki w ocenie organu nie występuje w przypadku zakwestionowanych wydatków. Organ podatkowy podkreśla, że wywodzone przez skarżącego korzystne dla siebie skutki podatkowe, opiera on jedynie na własnych oświadczeniach nie przedstawiając w tym zakresie żadnych dowodów. Tymczasem to na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powyższa decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego z wnioskiem o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego organy podatkowe celowo pominęły fakty fałszując w ten sposób stan faktyczny. W uzasadnieniu skarżący podkreśla, iż wszystkie zakwestionowane wydatki podniósł w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą i wszystkie one miały na celu osiągnięcie przychodów. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze, Dyrektor Izby Skarbowej przypomniał, że to podatnik obowiązany jest wykazać okoliczności z których wywodzi korzystne skutki prawne. W przedmiotowej sprawie skarżący opiera się jedynie na swoich oświadczeniach, natomiast przytaczane przez niego dowody w żadnym wypadku nie wskazują na prawdziwość dowodzonych tez. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego bądź procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Oczywiście obowiązujące przepisy nie zawierają ścisłego katalogu wydatków uznawanych za koszty uzyskania przychodu, każdy więc przypadek należy rozpatrzyć indywidualnie. Jednakże cytowany przepis stanowi definicję kosztów uzyskania przychodów, na którą składają się następujące elementy: konieczność faktycznego poniesienia wydatku oraz poniesienie tego wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu. Dodatkowym warunkiem jest to, że wydatek nie może być zawarty w katalogu wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, zawartego w art. 23 powołanej ustawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów to wydatki, co do których podatnik wykaże ich bezpośredni związek z prowadzą działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przez podatnika przychodu. Zatem koszt uzyskania przychodu to taki wydatek, który został poniesiony w związku z prowadzoną działalnością i ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Przy czym nieważny jest rzeczywisty skutek poniesionych wydatków, dlatego też ustawodawca posługuje się kryterium celu. Takie sformułowanie ma istotne znaczenie przy rozpatrywaniu pojęcia kosztów, albowiem czym innym jest cel działania, a czym innym skutek będący następstwem podjętych działań. Przez sformułowanie "w celu" należy zatem rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot celowości, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód). Wystarczającym jest wiec, by poniesienie kosztów miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Niemniej jednak, jak już wyżej wspomniano, związek pomiędzy poniesionym wydatkiem a oczekiwanymi przychodami, warunkujący zaliczenie go do kosztów uzyskania przychodów, obciąża podatnika. W przedmiotowej sprawie Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż skarżący nie wykazał tego związku. Podnoszone przez skarżącego zarzuty zmierzają, poprzez zakwestionowanie prawidłowości postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe, do wykazania że sporne wydatki należy zaliczyć od kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przechodząc do oceny zarzutów stwierdzić należy że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, zarzucającym organom podatkowym pominięcie znanych z postępowania dowodowego faktów. W toku postępowania podatkowego organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji przeprowadziły dokładnie postępowanie dowodowe, oceniając wszechstronnie zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji odniesiono się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. W szczególności wydatki poniesione w związku z wyposażeniem i urządzeniem prywatnej posesji skarżącego słusznie nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodu. Sporne wydatki dotyczą zakupu m. in. ziemi, substratu ogrodowego i torfu ogrodniczego, roślin, ziemi pod iglaki, kory dekoracyjnej, dywanu, mebli ogrodowych, fontanny betonowej, bagażnika dachowego i smaru narciarskiego, oraz koszty obsługi imprezy firmowej. Przypomnieć jeszcze raz należy, że udowodnienie faktu poniesienia wydatków w celu osiągnięcia przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obciąża podatnika. W przedmiotowej sprawie to skarżący winieni przedstawić dowody na potwierdzenie składanych przez niego oświadczeń. Tymczasem takich dowodów nie przedstawiono, a cała argumentacja skarżącego opiera się jedynie na jego oświadczeniach i deklaracjach o przeznaczeniu zakupionych towarów i usług na działalność prowadzonej przez niego firmy. Mając powyższe na uwadze organy podatkowe słusznie zakwestionowały sporne wydatki, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. To samo należy odnieść do zakwestionowanych wydatków na telefon stacjonarny mieszczący się w prywatnym domu skarżącego. Organy podatkowe trafnie wskazały, iż nie ma żadnych dowodów że skarżący wykorzystywał prywatną posesje jako biuro techniczno handlowe, a zatem wydatki poniesione na urządzenie tego obiektu nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Podnoszone w toku postępowania sądowego przez skarżącego zarzuty również okazały się chybione. W szczególności zarzut naruszenia art. 232 Kodeksu pracy. Przypomnieć bowiem należy, że organy administracyjne działają na podstawie i w granicach prawa, mają zatem obowiązek stosować przepisy obowiązującego prawa, ale tylko te których są adresatem i które należą do ich właściwości i kompetencji. Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 120 ordynacji podatkowej stanowiącego zasadę legalizmu. Przechodząc do oceny prawidłowości postępowania podatkowego, w ocenie Sądu, organy podatkowe w przedmiotowej sprawie wywiązały się należycie z ciążących na nich obowiązkach wynikających z przepisów ordynacji podatkowej. W szczególności w postępowaniu dowodowym podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy. Ocenie materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności, albowiem dokonano jej zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych wszelkich reguł. W szczególności wszelkie ustalenia dokonane zostały w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa). Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej nie znalazł potwierdzenia w toku postępowania sądowego. Przepis ten wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Wynika z niego, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia oraz pominięciu znanych faktów stwierdzić należy, że zarzuty te nie są poparte konkretnymi argumentami. Organy podatkowe obu instancji prawidłowo oceniły dowody, opierając się na wszechstronnie rozpatrzonym i kompleksowo zebranym materiale dowodowym. Nie można bowiem mylić pominięcia dowodów z odmową nadania konkretnym dowodom waloru wiarygodności. Rozstrzygając sprawę odniesiono się do wszystkich dowodów przeprowadzone w postępowaniu. Organy podatkowe natomiast, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), odmówić wiarygodności oświadczeniom skarżącego. Organy podatkowe szczegółowo wyjaśniły przyczyny, dla których odmówiły im wiary, trafnie uznając że nie są podparte żadnymi dowodami, oraz są sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Dokonując tej oceny, w opinii Sądu, nie wykroczono poza granice zasady swobodnej oceny dowodów. W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).