I SA/Kr 1326/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1326/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. referent Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r., sprawy ze skargi G.C., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 20 czerwca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia 2007r. do maja 2007r. oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2007 r. do grudnia 2007r. - skargę oddala - Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Krakowie postanowieniem z dnia 20 lutego 2009 r. nr [...]wszczął postępowanie kontrolne w firmie skarżącego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za 2007 rok. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu 15 września 2011 r. decyzję o nr [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. W dniu 29 marca 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję o nr [...]PT-3/4407-382/11/AM, w której uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku należnego i naliczonego, zalecił m.in. uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie ponownego rozważenia zasadności zgłoszonych wniosków dowodowych w postaci przesłuchań M. K., D. M., B. Ch., W.S. oraz ustosunkowanie się do transakcji pomiędzy "D." G. Ch., a "A." Ogrody Budownictwa, Handel, Reklama K.Z. A.ul. K. 18, w zakresie sprzedaży pustaków max o wartości netto 69.375 zł, VAT 15.262 zł. W wyniku ponownego rozpatrzenia w dniu 24 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 41 poz.214 ze zm.), art. 21 § 3 i § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749), art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 po. 1054 ze zm.) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. , w której określił do przeniesienia na następny okres nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny o rozliczeniowy za miesiąc styczeń 2007 r. w kwocie 31.007 zł, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy z miesiąc luty 2007 r. w kwocie 31.007 zł, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc marzec 2007 r. w kwocie 31.007 zł, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc kwiecień 2007 r. w kwocie 19.602 zł, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc maj 2007 r. w kwocie 18.677 zł, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2007 r. w kwocie 56.773 zł, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2007 r. w kwocie 49.390 zł, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2007 r. w kwocie 67.316 zł, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2007 r. w kwocie 32.502 zł, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2007r. w kwocie 55.681 zł, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2007 r. w kwocie 17.716 zł, zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2007 r. w kwocie 53.009 zł. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził nieprawidłowości dotyczące rozliczenia podatku należnego i naliczonego wynikające z odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Budowlane "B." Sp. z o.o. P. – S." P. P., ,T." Sp. z o.o., które nie potwierdzają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie wykazania sprzedaży na rzecz firmy A. II P. Ch., błędów w zapisach w rejestrze zakupów oraz sprzedaży ( np. błędna stawka faktur, na odstawie których dokonano odliczenia, zaksięgowanie faktury dotyczącej 2006 r.), różnic w zakresie "rozliczeń ilościowo-wartościowych", co wskazywało na niewykazaną sprzedaż. Od powyższej decyzji skarżący G. Ch. złożył odwołanie, w którym podniósł naruszenie: art. 120, 121, 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich nie zastosowanie w sprawie, które przejawia się przede wszystkim w nierozpoznaniu całego materiału dowodowego, naruszeniu swobodnej oceny dowodów, przyjęciu wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony, co spowodowało naruszenie zasady prawdy obiektywnej, która obliguje organ podatkowy do wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 187 Ordynacji podatkowej wyrażające się w niedopuszczeniu dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy tj. dowodu z bilingów rozmów pomiędzy M.Ch., a P.P. w 2007 r., które to rozmowy ( o ile istnieją ) mogłyby zweryfikować prawdziwość zeznań P. P. w przedmiocie wystawiania przez niego "pustych" faktur dla firmy prowadzonej przez skarżącego, art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego, który pozwoliłby na przesądzenie, czy dana okoliczność została udowodniona, bezpodstawne określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w szczególności poprzez błędne ustalenie faktyczne w przedmiocie przypisania fikcyjności transakcji z "B." sp. z o.o,. "P." P. P., "T." sp. z o.o. Ponadto skarżący podniósł zarzut, iż działał w dobrej wierze o czym choćby miały świadczyć złożone przez skarżącego korekty deklaracji VAT-7 ; podniósł również, że zeznania P. P. nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Decyzją z dnia 20 czerwca 2013 r. nr PT-3/4407-174-185/12/KW na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania, a następnie dokonał identycznych ustaleń faktycznych, takiej samej oceny dowodów oraz przytoczył taką samą podstawę prawną rozstrzygnięcia co organ I instancji. W skardze od powyższej decyzji złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił: naruszenie art. 120, art. 121, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U. z 3 lipca 2012 r. poz. 749 ze zm.), poprzez ich nie zastosowanie w sprawie, które przejawia się przede wszystkim w nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, jak również przyjęciu wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony, co powoduje naruszenie prawdy obiektywnej, która obliguje organ podatkowy do wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia w pełni stanu faktycznego sprawy, naruszenie art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, wyrażające się w niedopuszczeniu dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy tj. dowodów z bilingów rozmów telefonicznych, naruszenie art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie przeprowadzenie istotnych dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, naruszenie art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa przez nie zebranie całego materiału dowodowego, który pozwoliłby na przesądzenie czy dana okoliczność została udowodniona, w tym przypadku czy P.P.wystawiał "puste faktury" dla skarżącego, oraz zarzucił błędne ustalenia faktyczne w przedmiocie przypisania fikcyjności transakcji z "B." sp. z o.o., "P.-S. P. P.", "T." sp. z o.o. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia skargi oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę Rejonową K.w K. do sygn. akt. 2 ds 863/13 ( wcześniej 2 ds. 699/11 ), a w szczególności z opinii grafologicznej znajdującej się w tych aktach, na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumentację uprzednio zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Nie stwierdzając takich naruszeń, sąd administracyjny skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postepowania w sprawie. Z uwagi na to, że w nin. sprawie nie zachodziły przesłanki określone w treści tego przepisu Sąd pominął dowody zgłoszone w skardze. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie Zgodnie z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz 749 ze zm.- dalej o.p.), organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Postępowanie przez nie prowadzone winno być w taki sposób, by budziło zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Stosownie do art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu, zgodnie z art. 124 o.p. Art. 180 § 1 o.p. nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl art. 187 § 1 o.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Materiał dowodowy podlega ocenie zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, wskazań wiedzy i logicznego rozumowania, zaś organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.). Decyzja podatkowa winna zawierać oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 1 – 6 o.p.). W myśl art. 210 § 4 o.p., uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z powyższych przepisów. Organy obu instancji zgromadziły obszerny materiał dowodowy i rzetelnie go oceniły, co odzwierciedlają uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji obu organów. W szczególności wnikliwej analizie zostały poddane wszystkie oświadczenia, wyjaśnienia oraz zeznania G. Ch.Organy szczegółowo wyjaśniły z jakich przyczyn nie uznały ich za wiarygodne. Wskazując na sprzeczności w relacjach podatnika i opierając się na pozostałych elementach materiału dowodowego, organy podatkowe wyjaśniły z jakich przyczyn uznały, iż doszło do nieprawidłowości dotyczących rozliczenia podatku należnego i naliczonego wynikających z odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Budowlane "B." Sp. z o.o. P. – S." P. P., ,T." Sp. z o.o., które nie potwierdzają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie wykazania sprzedaży na rzecz firmy A.P.Ch., błędów w zapisach w rejestrze zakupów oraz sprzedaży ( np. błędna stawka faktur, na odstawie których dokonano odliczenia, zaksięgowanie faktury dotyczącej 2006 r.), oraz różnic w zakresie "rozliczeń ilościowo-wartościowych", co wskazywało na niewykazaną sprzedaż. Szczególne znaczenie w kwestii ustaleń faktycznych ma zasada swobodnej oceny dowodów. Pomimo że nie została ona wprost wyartykułowana czy zdefiniowana w przepisach o.p., powszechnie w orzecznictwie uznaje się, że wynika ona z powołanego już wyżej art. 191. Zasada ta oznacza, że organy podatkowe według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniają wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. akt I GSK 1226/11, Lex Omega nr 1110122 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 marca 2012r., sygn. akt I SA/Łd 1430/11, Lex Omega nr 1125417). Organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 lutego 2012r., sygn. akt III SA/Gl 2032/11, Lex Omega nr 1139204). Nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011r., sygn. akt I FSK 225/11, Lex Omega nr 1148543 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 24 lutego 2012r., sygn. akt I SA/Wr 1092/11, Lex Omega nr 1125412, zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2012r., sygn. akt I GSK 978/10, Lex Omega nr 1126262). Takie rozumienie zasady swobodnej oceny dowodów wyznacza również granice sądowej kontroli ustaleń faktycznych, poczynionych przez organy podatkowe. Jeżeli przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego nie zostały naruszone przepisy proceduralne, dotyczące postępowania wyjaśniającego, zaś wnioski, jakie organy wysnuły z oceny całokształtu tego materiału nie naruszają zasad logiki, doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy, ustalenia należy uznać za prawidłowe. W orzecznictwie wskazuje się, że kontrola sądu administracyjnego w zakresie stosowania art. 191 o.p. winna sprawdzać, czy wnioski przedstawiane przez organ podatkowy mieszczą się w granicach wyznaczanych przez zasadę swobodnej oceny dowodów; dopóki jej granice nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń (zob. powołane wyżej wyroki w sprawach sygn. I GSK 978/10 oraz III SA/Gl 2032/11). Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie, nie przekroczyły przy ocenie materiału dowodowego granic swobodnej oceny. Wszystkie ustalenia oparte są na analizie zgromadzonych dowodów, zaś sposób rozumowania organów, przedstawiony zgodnie z wymogami art. 210 § 4 o.p. w uzasadnieniach wydanych decyzji obu instancji, zgodny jest z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz wskazaniami wiedzy. Skarżący w żaden sposób nie wykazał – ani dowodami, ani za pomocą zakwestionowania wywodów, przedstawionych w uzasadnieniach aktów administracyjnych – aby swobodna ocena dowodów została w niniejszej sprawie naruszona. Sama bowiem polemika z ustaleniami faktycznymi i przedstawianie alternatywnej wersji wydarzeń nie może wystarczać dla uznania, że doszło do naruszenia dyspozycji art. 191 o.p. Należy podkreślić, iż organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, zleciły przeprowadzenie szeregu czynności innym organom podatkowym na terenie kraju, włączyły także obszerny materiał dowodowy zgromadzony przez Prokuraturę Okręgową w K. oraz dokonały szczegółowego rozliczenia ilościowo-wartościowego towarów, które zgodnie z obiegiem dokumentów winny znaleźć się w magazynie firmy skarżącego. Na każdym etapie prowadzonego postępowania skarżący miał możliwość składania wniosków dowodowych. Z zachowaniem przytoczonych wyżej reguł organy prawidłowo ustaliły, że faktury mające odzwierciedlać transakcje z Przedsiębiorstwem Budowlanym "B." Sp. z o.o. , z P. – S." P. P., oraz z "T." Sp. z o.o. nie potwierdzają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Ponad wszelką wątpliwość wykazane bowiem zostało, że siedziba spółki "B." mieści się w W. przy ul. D. 11, znajduje się w likwidacji, a ponadto w 2007 r. spółka "B." Oddział w K. nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz nie składała deklaracji VAT , natomiast Przedsiębiorstwo Budowlane "B." Sp. z o.o. w likwidacji z siedziba w W. za okres od stycznia do grudnia 2007 r. składała deklaracje CIT-8, nie wykazując przychodów oraz kosztów, deklaracje VAT-7 "zerowe". Dokonując tych ustaleń faktycznych organy zasadnie nie dały wiary zeznaniom skarżącego, aby jego firma mogła otrzymać od spółki "B." jakikolwiek towar czy usługę, zaś M. K.nie mógł reprezentować spółki "B.", ponieważ likwidator spółki nie zatrudniał w 2007 r. żadnej osoby, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie potwierdził również wykonania obowiązków prawnych związanych z zatrudnieniem tej osoby w okresie wcześniejszym. Spółka "B." występowała wyłącznie pod nazwą "B." sp. z o.o. w likwidacji i takimi pieczątkami się posługiwała. W okresie objętym zaskarżoną decyzją likwidator spółki R. W. nie prowadził już żadnej działalności. Także, oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy obu instancji zasadnie nie dały wiary zeznaniom P. Ch., Ma. Ch. oraz skarżącego w zakresie transakcji z firmą "P." P. P.. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że firma skarżącego nie mogła nabyć od firmy "P.." P.P.jakiegokolwiek towaru czy usługi. Zeznając w charakterze świadka w nin. postępowaniu oraz w charakterze świadka i strony w toku innych postępowań P.P. wskazał wprost , że w ramach prowadzonej pod tą firmą działalności w 2007 r. nie posiadał żadnych maszyn, środków transportu, a jego działalność gospodarcza, mniej więcej od połowy 2007 r. polegała na wystawianiu "pustych faktur, które opisywały fikcyjne transakcje i posłużyły m.in. w firmach należących do rodziny Ch. do zaniżenia podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz obniżenia podatku należnego o podatek naliczony VAT. Trzeba podkreślić, że twierdzenia te znajdują potwierdzenie w innych wiarygodnych dowodach, jak zeznaniach św. Z. N., św. S. S., św. M. P., św. D. M., który miał świadczyć usługi transportowe na rzecz skarżącego oraz protokole kontroli prowadzonej wobec P.P.. Powyższy materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż P. P. nie świadczył na rzecz skarżącego usług transportowych oraz nie dokonał sprzedaży na jego rzecz materiałów budowlanych. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, jak poprzedzającej decyzjo organu I instancji Sąd uznał, że także ustalenia i ocena organów co do charakteru transakcji firmy skarżącego z firmą "T." Sp. z o.o. w K. są prawidłowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, a szczególnie z zeznań kolejnych prezesów spółki wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że w 2007 r. "T." Sp.z o.o. w K. nie działała, a to jednoznacznie wskazuje na fikcyjny charakter transakcji zawieranych przez firmę skarżącego. Z powyższego wynika, że organy podatkowe wnikliwie ustaliły stan faktyczny sprawy, co pozwoliło stwierdzić, że firmy "B." Sp. z o.o., PPHU "P." P.P. oraz PPHU "T." Sp.z o.o. nie dokonały na rzecz skarżącego sprzedaży towarów i usług. Prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony podlega ograniczeniu wynikającemu z przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, (tj. Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz.1054 ze zm.), zgodnie z którym (w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. ) nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stanowią czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie powstał obowiązek podatkowy u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług. Zatem nieuwzględnienie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tzw. fikcyjnych faktur nie może być oceniane jako naruszenie zasad neutralności VAT wynikającej z obowiązującej w 2007 r. Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, dotyczącego nie uwzględnienia w postępowaniu odwoławczym pisma z dnia 30 kwietnia 2013 r. przesłanego przez skarżącego wskazać należy, iż pismo to nie dotyczyło niniejszego postępowania w zakresie podatku od towarów i usług. W powoływanym piśmie skarżący zaznaczył, iż kwoty wynikające z przedmiotowych wyroków nie zostały uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów, dlatego prosi o uwzględnienie zasądzonych kwot. Należy wskazać, że kreślenie "koszty uzyskania przychodów" nie dotyczy rozliczenia w podatku od towarów i usług, lecz podatku dochodowego od osób fizycznych, dlatego też, zd. Sądu, organ odwoławczy prowadząc postępowanie prawidłowo nie uwzględnił tych kwot w rozliczeniu podatku od towarów i usług. Jako kolejny skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej z uwagi na niedopuszczenie dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy tj. dowodu z bilingów rozmów pomiędzy M. Ch. a P. P. w 2007 r., które to rozmowy mogłyby zweryfikować prawdziwość zeznań P. P. w przedmiocie wystawiania przez niego" pustych" faktur dla firmy prowadzonej przez skarżącego. Skarżący podnosi również, że zeznania P. P. znajdują potwierdzenie jedynie w zeznaniach jego byłych pracowników, zatem ich wiarygodność należy oceniać z dużą ostrożnością. Jak już wyżej wskazano zgodnie z treścią art. 122 o.p. obowiązkiem organów podatkowych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a art 187 w/w ustawy stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zatem jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i to co nie może ( nawet potencjalnie) przyczynić się do wyjaśnienia, nie jest dopuszczalne jako dowód. Ponadto żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zatem jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy, to żądanie strony dotyczące przeprowadzenia takiego dowodu nie może być uwzględnione. Co do dowodu z bilingów rozmów należy w pierwszym rzędzie wskazać, że zgodnie z treścią art 18a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne (Dz.U z 2004 Nr 171 poz 1800 ze zm.) "operatorzy publicznej sieci telekomunikacyjnych są obowiązani na własny koszt zatrzymywać i przechowywać dane, o których mowa wart. 180c, generowane w sieci telekomunikacyjnej lub przez ich przetwarzane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 24 miesięcy, licząc od dnia połączenia lub nieudanej próby połączenia, a z upływem tego terminu dane te zniszczyć". A zatem w świetle tego przepisu bilingi, o które wnioskował skarżący w chwili złożenia wniosku już nie istniały, a ponadto, gdyby nawet taki dowód został przeprowadzony to mógłby jedynie dowieść faktu odbycia rozmów telefonicznych, co właściwie było bezsporne, a nie ich treści . Stąd też, zd. Sądu, organ zasadnie odmówił przeprowadzenia tego dowodu. Co do twierdzenia skarżącego, że zeznania P. P. znajdują jedynie potwierdzenie w zeznaniach byłych pracowników należy wskazać, że wbrew temu twierdzeniu okoliczność fikcyjnych transakcji skarżącego z P. P. potwierdzona została nie tylko dowodami wskazanymi przez skarżącego, ale także innymi dowodami a to :zeznaniami M. P., wydrukiem uzyskanym z Centralnej Bazy Pojazdów i Kierowców, zeznaniami D.M., który miał świadczyć usługi transportowe na rzecz skarżącego oraz protokołem kontroli prowadzonej wobec P. P.. Powyższy materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż P. P. nie świadczył na rzecz skarżącego usług transportowych oraz nie dokonał sprzedaży na jego rzecz materiałów budowlanych. W skardze G. Ch.podniósł również, że w przedmiotowym postępowaniu należało ustalić, czy podmiot figurujący na fakturach jako wystawca rzeczywiście istniał i prowadził działalność gospodarczą , a rozstrzygając powyższe należało ustalić, czy skarżący działał w dobrej wierze i czy był świadomy nieprawidłowości związanych z fakturami oraz czy się na nie godził. Także i ten zarzut , zd. Sądu , należało uznać za bezzasadny. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie jest wymagane, jak wynika z wyroku UE w sprawach C-80l11 i C-142/11 z dnia 21 czerwca 2012 r., badanie wiary podatnika. Skoro bowiem w przedmiotowej sprawie, jak wyżej wskazano, organy udowodniły, iż zakwestionowane transakcje nie miały miejsca, to zła czy dobra wiara nie jest okolicznością która wymaga ustalenia w drodze postępowania podatkowego dla pozbawienia podatnika prawa do odliczenia VAT ze spornych faktur. Ale gdyby nawet, wbrew powyższemu, przyjąć, iż w przypadku stwierdzenia nierzetelności transakcji konieczne jest ustalanie winy podatnika dla pozbawienia prawa do odliczenia, to w niniejszej sprawie, zd.Sądu, nie można byłoby organowi postawić zarzutu w tym zakresie. Wskazane bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności dokonywania rzekomych transakcji pozwalają przyjąć, że skarżący co najmniej powinien wiedzieć w jakich transakcjach uczestniczy ( vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt. I SA/Łd 241/13 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnychorzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem działanie skarżącego w dobrej wierze nie jest w niniejsze sprawie oczywiste, skoro skarżący, co nie jest sporne nie podjął żadnych działań celem sprawdzenia swojego kontrahenta czy to w trybie art. 107 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT, czy to w trybie art. 96 ust. 13 tej ustawy. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż od osoby prowadzącej profesjonalną działalność gospodarczą należy oczekiwać przezorności, zapobiegliwości i ważenia podejmowanych decyzji mających związek z tą działalnością. W przypadku skarżącego daje się zauważyć brak takiej szczególnej przezorności, obiektywne okoliczności tj. zapłata gotówką, telefoniczne składanie zamówień, brak wiedzy co do okoliczności świadczonych usług transportowych, wskazują, że skarżący powinien wiedzieć lub mógł wiedzieć, gdyby dochował należytą staranność, jakiej można było od niego wymagać w danych okolicznościach . W wyroku z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, w przypadku transakcji stanowiących nadużycie prawa TSUE pozostawił sądom krajowym ocenę rzeczywistej treści i znaczenia tych transakcji, wskazując, iż "w tym celu sąd ten może wziąć pod uwagę całkowicie pozorny charakter tych transakcji, jak równi powiązania natury prawnej, ekonomicznej i osobowej pomiędzy podmiotami biorącymi udział w schemacie optymalizacji podatkowej" (pkt 81 uzasadnienia wyroku; tak też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. I FSK 137/10 i z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 589/10). Spoczywający na organach podatkowych obowiązek wyjaśnienia sprawy skupia się zasadniczo na ustaleniu okoliczności obiektywnych, stanowiących przesłankę odliczenia, a w razie stwierdzenia, że okoliczności te nie zachodzą,( ... ) to na podatnika przenosi się ciężar dowodu mogącego podważyć te ustalenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 529/07). Odnosząc wskazania płynące z przytoczonych orzeczeń do stanu faktycznego nin. sprawy należy stwierdzić, ze organy podatkowe w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, iż faktury wystawione przez "P." P. P., "B." Sp. z o.o. oraz "T." Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a w związku z tym brak było materialnego i formalnego elementu pozwalającego dokonać odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy oraz okoliczności sprawy świadczą również o tym, iż skarżący nie dochował należytej staranności i mógł przypuszczać, a najprawdopodobniej był świadomym faktu, uczestniczenia w nielegalnym procederze odliczania podatku z faktur nie dokumentujących rzeczywistych transakcji, z zamiarem uszczuplenia należności skarbu państwa. W kontekście powyższych wywodów zarzut skargi co do bezpodstawnego określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w szczególności poprzez błędne ustalenia faktyczne w przedmiocie przypisania fikcyjności transakcji z "B." Sp. z o.o., "P." P. P. oraz "T." Sp. z o.o. należało także uznać za nieuzasadniony. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy, wobec uznania wszystkich zarzutów skargi za nieuzasadnione, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.