I SA/Kr 1370/12

Sygn. akt I SA/Kr 1370/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r., sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 16 lipca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego - skargę oddala - Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 16 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 17, art. 18, art. 23 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015; dalej: u.p.e.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 maja 2012 r. o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) postępowanie egzekucyjne względem A.M.. W toku postępowania dokonano zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego. Pismem z dnia 25 kwietnia 2012 r. ZUS poprosił organ o "wycofanie tytułów wykonawczych" w związku z wycofaniem zaległości "odpisem składki" oraz zasygnalizował, że koszty postępowania ponosi zobowiązany. Wobec powyższego organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w powyższym piśmie ZUS. W podstawie prawnej postanowienia powołano art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego obciążył ZUS kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 332,84zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w prowadzonym postępowaniu nie udało się uzyskać od zobowiązanego środków na pokrycie kosztów egzekucyjnych, wobec czego zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a. należało obciążyć nimi wierzyciela. W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 16 maja 2012 r. ZUS podniósł, że kosztami postępowania egzekucyjnego powinien zostać obciążony zobowiązany. ZUS zauważył, że art. 64c § 4 znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy w toku postępowania egzekucyjnego doszło do takiego zubożenia zobowiązanego, że nie jest on w stanie ponieść nawet kosztów egzekucyjnych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy streścił wyniki dotychczasowego postępowania oraz zauważył, że koszty egzekucyjne są należnością za wykonaną na rzecz wierzyciela usługę. Organ drugiej instancji podkreślił, że po zakończeniu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny nie posiada w stosunku do zobowiązanego wierzytelności o zapłatę kosztów egzekucyjnych. Koszty te od zobowiązanego można uzyskać tylko przy zapłacie należności głównej w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, wierzyciel winien mieć świadomość, że uruchomienie postępowania egzekucyjnego generuje koszty, którymi – w razie bezskuteczności egzekucji – zostanie obciążony inicjujący postępowanie wierzyciel. Organ podał również, że nie jest możliwe ściąganie od zobowiązanego kosztów postępowania egzekucyjnego w ramach innych postępowań prowadzonych na podstawie innych tytułów wykonawczych. Pismem z dnia 8 sierpnia 2012 r. ZUS wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego z prawem oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Strona skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, głoszące, iż u.p.e.a. ustanawia zasadę ponoszenia kosztów egzekucyjnych przez zobowiązanego, a wyjątki od tej zasady nie zachodzą w niniejszej sprawie. Przytoczywszy in extenso obszerne fragmenty piśmiennictwa, ZUS podał, że nie składał wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a jedynie zawiadomił organ egzekucyjny o zmianie wysokości należności objętej tytułem wykonawczym wynikającej z jej wygaśnięcia w całości, podając datę powstania zmiany i jej przyczynę. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia kończące postępowanie i rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej naruszało prawo i przez to zasługiwało na uchylenie. Stan faktyczny przyjęty przez organ podatkowy jest niesporny, należy zatem zauważyć, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za koszty egzekucyjne w razie zakończenia postępowania egzekucyjnego. Aby jednak prawidłowo rozstrzygnąć wątpliwości w tym zakresie, należy wskazać na sposób zakończenia ww. postępowania. Wobec tego wypada zauważyć, że strona skarżąca w piśmie z dnia 25 kwietnia 2012 r. nadanym do (Naczelnika) Urzędu Skarbowego, poprosiła "o wycofanie tytułów egzekucyjnych dotyczących płatnika" o wskazanych w piśmie numerach, stwierdzając, że "zaległości zostały wycofane odpisem składki" oraz podnosząc, że "koszty ponosi zobowiązany". Choć autor ww. pisma nie posługuje się wyrażeniami ustawowymi (w u.p.e.a. nie sposób odnaleźć kompetencji wierzyciela do "wycofania tytułów egzekucyjnych", a instytucja wycofania zaległości "odpisem składki" nie jest również wyjaśniona w ustawodawstwie), to organ egzekucyjny nie miał wątpliwości, iż pismo to stanowiło wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, który to wniosek stanowi podstawę do umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Postanowienie w sprawie umorzenia postępowania zostało wydane w dniu 9 maja 2012 r. Bez względu na to, czy skarżący wierzyciel złożył na nie zażalenie, rozstrzygnięcie to pozostaje poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej rozstrzyganej niniejszym wyrokiem. W tym zakresie należy zauważyć, że strona skarżąca na poparcie swoich twierdzeń przytoczyła wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 123/08, zarzucając organom egzekucyjnym nieuwzględnienie wskazanej tam reguły odpowiedzialności za koszty postępowania egzekucyjnego. Sąd pragnie jednak zwrócić uwagę na fakt, że przedmiotem postępowania zakończonego ww. wyrokiem było postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, ustalenia kosztów powstałych w postępowaniu egzekucyjnym oraz obciążenia nimi wierzyciela. W ocenie Sądu ww. wyrok nie jest adekwatny dla oceny zaskarżonego postanowienia, gdyż kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podlegało rozstrzygnięcie o szerszym zakresie merytorycznym, w szczególności: obejmujące umorzenie postępowania. W niniejszym postępowaniu (w wyniku decyzji procesowej strony skarżącej) Sąd merytorycznie bada jedynie kwestię obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w razie umorzenia postępowania na zasadzie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż jedynie postanowienie w tym przedmiocie zostało przez ZUS zaskarżone. W utrwalonym już orzecznictwie oraz piśmiennictwie akcentuje się, że z art. 64c § 1 u.p.e.a. wynika zasada, iż koszty egzekucyjne obciążają w pierwszej kolejności zobowiązanego, albowiem są one następstwem uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku i w konsekwencji konieczności wszczęcia przeciwko zobowiązanemu przymusu egzekucyjnego. Jest to konsekwencja uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków, co powoduje konieczność podjęcia działań przez organ egzekucyjny. Postępowanie egzekucyjne oraz związana z nim konieczność funkcjonowania organu egzekucyjnego jest bowiem następstwem braku pożądanych zachowań zobowiązanego (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2010 r. , sygn. akt III SA/Wa 995/10 oraz WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 929/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasada ponoszenia kosztów egzekucyjnych przez zobowiązanego nie jest jednak bezwzględna i dopuszcza wyjątki. Zobowiązanego nie obciążają np. koszty egzekucyjne, gdy spowodowane zostały niezgodnym z prawem wszczęciem lub prowadzeniem postępowania egzekucyjnego (art. 64c § 3 i 3a u.p.e.a.) – zwykle koszty te będą obciążały wierzyciela lub organ egzekucyjny w zależności od tego, który z tych podmiotów spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji. Niekiedy wierzyciel jest zobowiązany do pokrycia konkretnie oznaczonych wydatków, jak w przypadku wydatków związanych z przekazaniem mu egzekwowanej należności lub przedmiotu – art. 66 u.p.e.a., inne mogą być też zasady obciążania kosztami egzekucyjnymi w sytuacji, gdy egzekucja toczy się na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez organ wykonujący na wniosek obcego państwa. Wreszcie zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a., który to przepis znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Zgodnie zatem z powyższym uregulowaniem wierzyciel może zostać obciążony obowiązkiem poniesienia kosztów egzekucyjnych, gdy zostanie wykazane, że nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego. Ponieważ ustawodawca nie precyzuje przyczyn niemożności ściągnięcia kosztów od zobowiązanego, przyjmuje się, że art. 64c § 4 u.p.e.a. znajduje zastosowanie nie tylko wtedy, gdy w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpi takie zubożenie zobowiązanego, że nie będzie on w stanie pokryć kosztów egzekucyjnych (por. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2003, str. 167) lub gdy wyegzekwowanie kosztów egzekucyjnych wiązałoby się z poniesieniem przewyższających je wydatków egzekucyjnych, ale także i wówczas, gdy ściągnięcie tych kosztów byłoby niemożliwe z innych przyczyn faktycznych lub prawnych (tak np.: wyrok NSA z dnia 26 marca 2009 r., II FSK 1883/07, LEX nr 524026, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt FSK 2659/04, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1290/08; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizowane unormowanie nie stanowi bowiem o przyczynach, na skutek których koszty egzekucyjne nie mogą zostać ściągnięte od zobowiązanego, nie wymienia i nie odróżnia w tym przedmiocie powodów faktycznych jak i prawnych, nie wiąże z każdą kategorią tych okoliczności odmiennych reżimów prawnych obciążania kosztami postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1092/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach kontrolowanego postępowania, ściągnięcie kosztów postępowania egzekucyjnego było niemożliwe z przyczyn natury prawnej. Sąd zauważa, iż w skardze podniesiono, że ZUS "nie złożył wniosku o umorzenie egzekucji", a jedynie "zawiadomił organ egzekucyjny o zmianie wysokości należności objętej tytułem wykonawczym wynikającej z jej wygaśnięcia w całości, podając datę powstania zmiany i jej przyczynę". Jednak jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, w piśmie z dnia 25 kwietnia 2012 r. ZUS nie informował o zmianie wysokości należności, lecz wniósł o "wycofanie tytułów egzekucyjnych". Był to kategoryczny wniosek, który nie pozostawiał żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do intencji wnoszącego W ocenie Sądu, skarżący wierzyciel tymi słowami jasno oświadczył o rezygnacji z dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a co za tym idzie spowodował jego umorzenie. Nie zmienia tego okoliczność, że w piśmie tym znalazła się również informacja, że "zaległości zostały wycofane odpisem składki". Sformułowanie to należy jedynie uznać, jako informację dla organu egzekucyjnego, jakie motywy skłoniły wierzyciela do złożenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Analizując rozpoznawaną sprawę pod tym kątem należy zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Gl 701/11 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zauważono, że "wycofanie" tytułów wykonawczych oznacza czynność faktyczną mającą prawny skutek w postaci braku możliwości kontynuacji egzekucji na podstawie "wycofanych" przez wierzyciela tytułów. Rezygnacja z dalszego prowadzenia egzekucji rodzi po stronie organu egzekucyjnego obowiązek zaprzestania stosowania środków egzekucyjnych. W przypadku egzekucji należności pieniężnej, gdy powstałe koszty egzekucyjne są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność, wycofanie tytułów powoduje sytuację, w której koszty te nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego, co wypełnia dyspozycję art. 64c § 4 u.p.e.a. Jedynie na marginesie warto zauważyć, że przyczyny żądania wierzyciela zaprzestania prowadzenia egzekucji (wycofania tytułów wykonawczych) nie mają wpływu na skuteczność tej czynności, nie podlegają ocenie organu egzekucyjnego, ani nie powodują niemożności stosowania art. 64c § 4 u.p.e.a. Skoro zatem umorzenie postępowania nastąpiło na skutek wniosku wierzyciela, w sprawie nie znajdzie zastosowania pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniu tym stwierdzono, że nieprawidłowe jest obciążenie wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w sytuacji, w której doszło do zajęcia dochodzonej wierzytelności wraz z kosztami tej egzekucji, a następnie do uchylenia zajęcia (i w konsekwencji do umorzenia postępowania) na skutek pisma wierzyciela, w którym powiadomił on organ egzekucyjny o zapłaceniu przez dłużnika należności objętej tytułami egzekucyjnymi. Należy jednak zauważyć, że w owej sprawie – inaczej niż w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu – wierzyciel nie "wycofał tytułów egzekucyjnych", a jedynie poinformował organ o dezaktualizacji przesłanki zajęcia wierzytelności w dokonanej dotychczas wysokości. Także przedstawiciele nauki prawa dostrzegają tę różnicę, podnosząc, że organ w sposób uzasadniony dochodzi kosztów postępowania od wierzyciela. Wskazuje na to zresztą sama strona skarżąca, zwracając uwagę Sądu na komentarz do art. 64c u.p.e.a. z którego fragmentu wynika, że po zakończeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej poprzez jego umorzenie organ egzekucyjny nie posiada w stosunku do zobowiązanego wierzytelności o zapłatę kosztów egzekucyjnych. Zdaniem komentatora, wierzytelność ta istniała wobec zobowiązanego w toku postępowania egzekucyjnego i miała podstawę w tytule wykonawczym wystawionym przez wierzyciela dochodzonej w tym postępowaniu należności pieniężnej (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 400/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznano zatem, że "jeżeli administracyjne postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone, brak będzie podstaw prawnych do samodzielnego prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego w celu wyegzekwowania związanych z dochodzoną należnością kosztów egzekucyjnych. Egzekucja kosztów prowadzonego postępowania jest elementem zasadniczego postępowania egzekucyjnego, zatem jego zakończenie będzie przeszkodą w ich egzekwowaniu na podstawie istniejącego tytułu wykonawczego" (zob. D.R. Kijowski (red.), E. Cisowska-Sakrajda, M. Faryna, W. Grześkiewicz, C. Kulesza, W. Łuczaj, P. Pietrasz, J. Radwanowicz-Wanczewska, P. Starzyński, R. Suwaj, Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Skoro zatem zobowiązany odpowiada za koszty egzekucyjne jedynie w trakcie toczącego się, ale nie zakończonego postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1027/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), to umorzenie postępowania egzekucyjnego przez organy w niniejszej sprawie uniemożliwiło ich ściągnięcie od zobowiązanego, a co za tym idzie, dało organowi egzekucyjnemu podstawy do zastosowania art. 64c § 4 u.p.e.a. Inna sytuacja miałaby miejsce, gdyby faktycznie ZUS poinformował organ egzekucyjny, że obowiązek określony we wskazanych tytułach wykonawczych wygasł i w związku z tym wnosi jedynie o wyegzekwowanie kosztów postępowania egzekucyjnego. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Co więcej, ZUS zaakceptował fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nie składał zażalenia na postanowienie w sprawie jego umorzenia. Zdawał on sobie wobec powyższego sprawę, że skoro złożył wniosek o umorzenie tego postępowania, organ egzekucyjny nie mógł postąpić inaczej. Również w samym zażaleniu na postanowienie o obciążeniu ZUS kosztami postępowania, nie sposób doszukać się jakiejkolwiek wzmianki, że postępowanie egzekucyjne zostało umorzone nieprawidłowo, gdyż w istocie ZUS poinformował jedynie o zmianie wysokości należności objętej tytułem wykonawczym. Teza taka została natomiast sformułowania dopiero na etapie skargi do Sądu, w której powołano się na przepisy Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 137, poz. 1541 ze zm.). Faktycznie z § 9 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że z zastrzeżeniem ust. 1b wierzyciel niezwłocznie zawiadamia organ egzekucyjny o każdej zmianie wysokości należności objętej tytułem wykonawczym wynikającej z jej wygaśnięcia w całości lub w części oraz podaje datę powstania zmiany i jej przyczynę. Już choćby z porównania treści tego przepisu z pismem ZUS z dnia 25 kwietnia 2012 r. wynika, że pismo to nie zostało złożone na podstawie cytowanego przepisu. W szczególności ZUS nie podał daty powstania zmiany. Sam zaś przepis nic nie wspomina o "wycofaniu tytułów egzekucyjnych". Ponadto, jak wynika z wcześniejszych wywodów, ZUS nie chciał ograniczenia, lecz umorzenia postępowania egzekucyjnego. Próba natomiast nadania innego znaczenia złożonemu pismu na etapie postępowania przed Sądem, nie może odnieść pożądanego przez ZUS skutku. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że zasadniczą część skargi stanowią poglądy wyrażone w komentarzu dostępnym w programie komputerowym LEX, które zostały zamieszczone w skardze na zasadzie "kopiuj-wklej". ZUS nawet nie pokusił się o zaznaczenie tych fragmentów komentarza, które zawierają poglądy korzystne dla niego. Tymczasem, jak zostało to wcześniej wskazane, w komentarzu tym znalazły się poglądy, które przeczą tezie stawianej przez ZUS. W skardze należy przedstawić argumenty, które uzasadnią twierdzenia osoby ją wnoszącej zawarte między innymi właśnie w komentarzach, czy też dotychczasowym orzecznictwie, nie zaś ogólne zapatrywania komentatorów na dany przepis, które to zapatrywania w zdecydowanej większości nie odnosiły się do stanu faktycznego i prawnego występującego w niniejszej sprawie. Z tych przyczyn zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanym rozstrzygnięciu także innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić jego uchylenie. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.