I SA/Kr 1372/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1372/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r., sprawy ze skargi B.W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 9 czerwca 2015 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2007 r., , , - s k a r g ę o d d a l a -, , Wydaną po raz trzeci decyzją z dnia 18 listopada 2014 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącemu B.W. wysokość zobowiązania podatkowego za III kwartał 2007 r. oraz wynikający z art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) podatek do zapłaty za sierpień i wrzesień 2007 r. z tytułu wystawienia faktur niedokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych. Organ wyjaśnił, że w 2007 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Firma Produkcyjno-Usługowo-Handlowa B.W., której przedmiotem było przede wszystkim wykonywanie i obsługa instalacji alarmowych oraz wykonywanie instalacji elektrycznych. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ ustalił, że część faktur wystawionych zarówno przez skarżącego jak i na jego rzecz w przedmiocie usług: remontowo - budowlanych, instalacyjno - demontażowych, elektryczno-elektronicznych oraz konstrukcyjno - spawalniczych nie odzwierciedlała faktycznie wykonanych usług. Organ zakwestionował podatek naliczony, odliczony przez skarżącego na podstawie faktur wystawionych przez: Firmę Handlowo Usługową S. R. S. S. w S., S. S. P. J,. w B., D. Spółka z o.o. w S., które miały być podwykonawcami firmy skarżącego. Wszystkie faktury (nr 2007/sp/20 z dnia 20 sierpnia 2007 r. wystawiona przez S., nr 44/09/07 z dnia 17 września 2007 r. wystawiona przez S. R., nr [...] z dnia 19 września 2007 r. i 0346/5/09/F VS z dnia 28 września 2007 r. wystawione przez D.) miały służyć wykazaniu, że skarżący rzeczywiście świadczył usługi na rzecz firmy A. W. A. W. – P. faktury (nr 10/08/2007 z dnia 31 sierpnia 2007 r. i nr 19/09/2007 z dnia 28 września 2007 r.), co w ocenie organu, nie miało miejsca. Podstawowym materiałem dowodowym były informacje przekazane przez Prokuraturę Rejonową – wynikało z nich, że w toku śledztwa prowadzonego w związku z procederem organizowania przez G.T. wystawiania "pustych" faktur zabezpieczono m.in. listę firm biorących udział w tego typu działaniach i bardzo szczegółowe dane dotyczące numerów wystawianych faktur, dat ich wystawienia, kwot itp., a także instrukcje G.T. co do sposobu zeznawania przed organami podatkowymi na okoliczność wystawiania faktur i wykonywania dokumentowanych w ten sposób dostaw i usług. W zestawieniu tym znajdowały się dane ww. form tj. Firmy Handlowo Usługowej S. R. S. S., S.S. P.J. w B., D. Spółka z o.o. w S.. Sam G.T. w złożonych zeznaniach potwierdził i opisał szczegółowo proceder wystawiania pustych faktur. Organ uzasadniał dalej, że P.S. zeznał do protokołu przesłuchania świadka sporządzonego w dniu 13 lutego 2012 r. przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej w B.m.in., że został namówiony przez inną osobę do założenia firmy S.jednakże w ramach tej firmy nigdy nie wykonywał żadnych usług. Zeznał, że otrzymał wynagrodzenia za podpisanie kilku fikcyjnych faktur. Zlikwidował firmę gdy zorientował się, że może ona służyć do popełnienia przestępstwa. Oświadczył również, że nigdy nie był w K.i nie zna firmy F.P.U.H. B.W.. Skarżący odmówił przesłuchania w charakterze strony. Nie przedłożył też żadnych wiarygodnych dowodów na to, że usługi opisane na ww. fakturach miały miejsce. Z kolei w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec A. W. A. W. – P. skarżący przesłuchany w charakterze świadka w dniu 11 kwietnia 2012 r. nie potrafił odpowiedzieć na żadne pytanie dotyczące S., w tym dotyczących osób reprezentujących tę firmę. Oświadczył, że prace wykonywali "bliżej nieokreśleni ludzie". Nie wiedział komu płacił za wykonane usługi. Z kolei S. S. - przesłuchany w charakterze świadka przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej w B. zeznał w dniu 21 czerwca 2011 r., że do założenia firmy namówił go kolega, jednak w momencie, gdy kolega zaczął namawiać go do wystawiania fałszywych faktur, zaprzestał jakichkolwiek działań i podjął starania by wyrejestrować działalność. Oświadczył również, że nigdy nie był w K. i nigdy nie wykonywał żadnych prac remontowych, zimnych, budowlanych czy też jakichkolwiek innych prac w ramach prowadzenia firmy. Powyższe zeznania potwierdziły, zdaniem organu, także inne dokumenty przekazane przez Prokuraturę Rejonową w B., w tym zeznania świadka J.B. - prezesa PSS S. w Ś.. Z zeznań tych wynikało, że S. S. wynajął w dniu 18 października 2006 r. pomieszczenie z przeznaczeniem na biuro, od PSS "S" w Ś. przy ul. K. , jednak w pomieszczeniu tym był widywany przez miesiąc a później nikt go tam nie widział i przychodzącej na ten adres korespondencji nikt nie odbierał. Ponadto z ustaleń organu wynikało, że S. S. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2007 r. do grudnia 2009 r., nie składał za ten okres deklaracji dla tego podatku oraz podatku dochodowego oraz nie figurował w bazie P. Urzędu pod innym adresem, ani innym numerem NIP. Organ ustalił również, że wobec D. Sp. z o.o. prowadzone było przez Prokuraturę Rejonową postępowanie w sprawie wyłudzenia podatku od towarów i usług oraz potwierdzenia nieprawdy na dokumentacji podatkowej, w tym wystawiania faktur VAT poświadczających nieprawdę, a K.K. jedyny udziałowiec tej Spółki i zarazem jedyny członek zarządu był poszukiwany przez policję na terenie całego kraju. Ponadto prokurent Spółki – A.G.przesłuchany w charakterze świadka w dniu 24 lutego 2011 r. przez funkcjonariuszy KG Policji CBŚ w B., zeznał, że K.K. widział tylko raz podczas wizyty u notariusza w marcu 2006 r. Odnośnie współpracy skarżącego z firmą A. W. A. W.- P., organ wskazał m.in., że we wszystkich przedłożonych przez tę firmę książkach obiektów budowlanych, które zostały wymienione w kwestionowanych fakturach nie stwierdzono żadnych zapisów potwierdzających wykonanie prac remontowo-budowlanych w tych obiektach a opisanych w fakturach. W ocenie organu, skarżący nie mógł wiec wykonać zafakturowanych prac (demontaż i montaż instalacji elektrycznej mi elektronicznej w pawilonie wystawienniczym). Organ wskazał, że przesłuchany jako świadek J. M. zeznał w dniu 9 października 2014 r., że wykonywał dla firmy A. W. A. W. – P. prace elektryczne (choć świadek przyznawał, że była też inna osoba wykonująca różne prace, ale szczegółów nie pamiętał) i to on podpisał oświadczenie, potwierdzające, że wykonane prace na terenie pawilonu wystawienniczego, zostały wykonane zgodnie z polską normą i przepisami prawnymi. Na koniec organ kontroli skarbowej wskazał, że potwierdzeniem prawidłowości ustaleń w zakresie sie "fikcyjności" otrzymywanych i wystawianych faktur był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 r., I SA/Kr 264/14 oddalający skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2007 r. (zawierającej niemal identyczne ustalenia). W odwołaniu skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1/ art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - naruszenie zasady oficjalności postępowania podatkowego oraz zasady prawdy obiektywnej przez niepodjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz próby przeniesienia na skarżącego ciężaru dowodu w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych, w szczególności tego, że zdarzenia gospodarcze objęte fakturami VAT wystawionymi na jego rzecz rzeczywiście miały miejsce oraz, że miały miejsce między wystawcami tych faktur VAT a skarżącym; 2/ art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedopuszczeniu przez organ pierwszej instancji wnioskowanych przez skarżącego dowodów, a w szczególności dowodu z oględzin na terenie Centrum W. w M., na okoliczność zakresu rzeczywiście wykonanych usług i robót budowlanych objętych fakturami VAT wystawionymi przez na rzecz firmy A. W. A. W. – P. w okresie objętym postępowaniem kontrolnym oraz dowodu z przesłuchania świadków: R. K. oraz A. W., na okoliczność faktycznego wykonania usług i robót budowlanych objętych fakturami VAT wystawionymi przez skarżącego na rzecz firmy A. W. A. W. – P. w okresie objętym postępowaniem kontrolnym; 3/ art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezkrytycznym przyjęciu przez organ pierwszej instancji dowodów przeprowadzonych w przygotowawczym postępowaniu karnym, bez ich weryfikacji w postępowaniu podatkowym; 4/ art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącego do błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji, a polegających na uznaniu, że przyjęte przez podatnika faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i były tak zwanymi pustymi fakturami; 5/ art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodu z przesłuchania świadków: G.T., P.S., A.G. i S. S., czym naruszono funkcje gwarancyjne postępowania kontrolnego, bowiem ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie miał możliwości uczestniczenia podczas czynności przeprowadzenia dowodów z przesłuchania tych świadków oraz zadawania pytań i składania zastrzeżeń do protokołu, co do przebiegu czynności przesłuchania świadków; 6/ art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na: – przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przez organ pierwszej instancji w zakresie oceny zeznań świadka G.T., ze względu na brak związku pomiędzy treścią zeznań tego świadka a przypisaniem skarżącemu odpowiedzialności za zlecanie wystawiania pustych faktur; – przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w zakresie oceny dowodu z folderu CDN ze względu na brak związku pomiędzy treścią przeprowadzonego dowodu z folderu CDN, zawierającego zestawienie faktur VAT, a przypisaniem skarżącemu odpowiedzialności za zlecanie wystawiania pustych faktur, bowiem treść tego dokumentu nie wskazuje kiedy, przez kogo i na czyje zlecenie został sporządzony, a nadto treść dowodu nie wskazuje, że skarżący zlecał wystawianie pustych faktur; – błędzie w logicznym rozumowaniu organu pierwszej instancji, polegającym na błędnym założeniu, że folder CDN (załącznik do protokołu przesłuchania świadka G.T.), będący wyciągiem z programu księgowego, służącego do wystawiania faktur VAT, miałby zawierać inne dane niż same faktury VAT, a skoro zawiera dane tożsame to wskazuje to na zlecenie przez skarżącego wystawiania pustych faktur, – przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przez organ pierwszej instancji w zakresie oceny zeznań świadka K.M., dotyczących sprawdzenia wiarygodności firm, które świadczyły usługi na terenie Centrum W., w zestawieniu z treścią zeznań podatnika złożonych do protokołu przesłuchania świadka w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...], w zakresie okoliczności nawiązania współpracy przez firmę skarżącego z: F.H.U. S. R. S. S., S.S. P.J., D. Sp. skutkującym uznaniem przez organ pierwszej instancji, iż nikt nie dokonał weryfikacji wiarygodności tych firm; 7/ art. 196 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na nadaniu innego znaczenia cytowanemu przepisowi, wbrew jego precyzyjnie określonemu brzmieniu, a także niewłaściwe zastosowanie polegające na pouczaniu świadków o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań w toku przeprowadzanej czynności przesłuchania, co mogło wywrzeć wpływ na treść składanych zeznań; 8/ art. 199 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na naruszeniu funkcji gwarancyjnej tego przepisu, bowiem uzależnia on możliwość przesłuchania strony po uprzednim wyrażeniu przez nią zgody na przesłuchanie, a organ pierwszej instancji włączył w poczet materiału dowodowego postępowania w sprawie nr [...] protokoły z przesłuchania podatnika w charakterze świadka w postępowaniu nr [...] , który to dowód z przesłuchania świadka jest pozytywnie porównywalny do przesłuchania strony; 9/ art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., nr 155, poz. 1095) w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym postępowaniem kontrolnym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu przez organ pierwszej instancji zasady domniemania prawdziwości danych zawartych w Ewidencji Działalności Gospodarczej dla F.H.U. S. R. S. S. i S.S. P. J.; 10/ art. 17 ust.1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., nr 168, poz.1186) w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym postępowaniem kontrolnym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – pominięcie zasady domniemania prawdziwości danych zawartych w KRS-ie dla Spółki D. Sp. z o.o. Skarżący zarzucił nadto błędy w ustaleniach faktycznych – błędne uznanie, że: – usługi i roboty budowlane objęte fakturami VAT wystawionymi przez skarżącego na rzecz A. W. A. W. – P. w części dotyczącej refakturowania usług zafakturowanych przez F.H.U. S. R. S. S., S. S. P. J. i D. C. Sp. z o.o. nie zostały faktycznie wykonane tylko pozorowały ich istnienie; – faktury VAT wystawione przez F.H.U. S. R. S. S., S.S. P. J. i D. Sp. z o.o. na rzecz skarżącego w okresie objętym postępowaniem kontrolnym nie potwierdzają wykonania rzeczywistych czynności, podczas gdy czynności objęte wyżej wymienionymi fakturami VAT zostały faktycznie wykonane; – skarżący zlecił wystawienie pustych faktur przez F.H.U. S. R. S. S., S.S. P. J. i D.Sp. z o.o.; – skarżący nie dołożył należytej staranności w sprawdzaniu firm podwykonawców, podczas gdy dokonał on sprawdzenia dokumentów rejestrowych firm oraz oparł się na poleceniu K.M., który od firm świadczących usługi na terenie Kompleksu A. W. zawsze żądał "pełnych dokumentów," a jego podwykonawcy zostali objęci wykazem złączonym do protokołu przesłuchania świadka K.M., które były firmami wykonującymi prace na terenie Kompleksu A. W.. Decyzją z dnia 9 czerwca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie organ przypomniał, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jedynie wówczas, gdy o postępowaniu tym podatnik został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Taka okoliczność zaistniała w rozpatrywanej sprawie, jako że postanowieniem z dnia 9 października 2012 r., nr [...] wszczęte zostało dochodzenie m. in. w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach VAT - 7K za okres od I kwartału 2007 r. do IV kwartału 2009 r. przez obniżenie kwot podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach dokumentujących fikcyjne nabycie usług i narażenia tym samym Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku od towarów i usług za ten okres w łącznej kwocie 251 211,91 zł przez skarżącego, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 w związku z art. 62 § 2 w związku z art. 7 § 1 w związku z art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., nr 111, poz.765 ze zm.). Dalej organ odwoławczy powtórzył ustalenia faktyczne organu I instancji i ich ocenę prawną. Wskazał, że analiza materiału dowodowego – w tym przekazanego przez Prokuraturę Rejonową dowodziła, że ww. podmioty uczestniczyły w procederze wprowadzania do obrotu fikcyjnych faktur. Organ podkreślił, że podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdy zafakturowane zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika to z faktury lub dokumentu celnego, bądź też zaistniało pomiędzy innymi podmiotami gospodarczymi. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący powtórzył zarzuty odwołania uzupełniając je o zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego zastosowanie, gdy organ pierwszej instancji nie zakwestionował faktu wykonania usług i robót budowlanych opisanych na fakturach wystawionych przez F.H.U. S. R. S. S., "S". S.P. J., D. Sp. z o.o. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu były ustalenia faktyczne co do opisanego w decyzjach procederu odliczania podatku naliczonego na podstawie tzw. pustych (fikcyjnych) faktur i wystawienie w sierpniu i wrześniu 2007 r. przez skarżącego na rzecz A. W. – P. dwóch faktur (za demontaż i montaż instalacji w pawilonie wystawienniczym), również nie potwierdzających rzeczywiście wykonanych usług. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał ustalenia organów za prawidłowe, podobnie jak to uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r., I SA/Kr 264/14 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. |W ocenie Sądu, skarga (zawierająca dość podobne zarzuty, jak w ww. sprawie I SA/Kr 264/14) właściwie stanowi polemikę z oceną | |zgromadzonych w sprawie dowodów zawartą w zaskarżonej decyzji. Dlatego też niniejsze uzasadnienie w części powtarza stwierdzenia | |zawarte w motywach ww. wyroku. | |Skarżący wskazywał, że organy powinny przeprowadzić oględziny na terenie Centrum W. na okoliczność faktycznie wykonanych usług przez | |skarżącego. Jednakże, podkreślić należy, że w decyzji nie zakwestionowano wykonania demontażu i montażu instalacji w pawilonie | |wystawienniczym, ale fakt, że te prace wykonał skarżący. Co więcej organ nie tylko ograniczył się do cytowania zeznań J.M., ale | |skonfrontował posiadane dowody z dokumentacją budowlaną. Zestawienie dat faktur wystawionych przez skarżącego z datami dowodzącymi | |zakończenia budowy pawilonu (31 sierpnia 3007 r.) i uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie (decyzja z dnia 7 września 2007 r.) | |wskazuje na niewiarygodność twierdzeń skarżącego o wykonywaniu przez niego fakturowanych prac. Prace te powinny bowiem zostać | |wykonane przed oddaniem pawilonu do użytkowania, na co, zasadnie, wskazywały organy popierając swoje wnioski zeznaniami A.Ż., | |pełniącego obowiązki kierownika budowy. | |Przeprowadzenie oględzin pawilonu nic by więc nie dało, co świadczy o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 180 §1 Ordynacji | |podatkowej. Podobnie nie była zasadne zarzuty dotyczące nieuwzględnienia wniosków dowodowych o przesłuchanie R.K. i A.W. na | |okoliczność wykonania prac dotyczących instalacji w pawilonie. R.K. był księgowym firmy A. W. –P. – skarżący nie uprawdopodobnił więc| |dlaczego mógłby dysponować wiedzą na temat szczegółów faktycznego wykonywania prac w pawilonie wystawienniczym. Natomiast A. W. | |pełnił, jak w skardze wskazano, funkcje osoby sporządzającej zlecenia i protokoły odbioru robót – jednakże organy wskazywały w ww. | |decyzjach, że w rzeczywistości tego typu dokumenty (zamówienia i protokoły odbioru) sporządzane były na potrzeby uwiarygodnienia | |wykonania usług przez skarżącego. Sąd uznał więc, że brak przesłuchania A.W. nie miał znaczenia dla sprawy, ponieważ regułą jest, że | |w procederze wystawiania "pustych" faktur – wszystkie dokumenty są prawidłowe, co nie oznacza, że konkretne usługi lub dostawy miały | |w rzeczywistości miejsce. | |Podkreślić należ za ww. wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r., I SA/Kr 264/14, że dla obalenia ustaleń organów w zakresie stanu | |faktycznego (dowiedzenia ich wadliwości) nie wystarcza jedynie gołosłowna polemika z nimi. Konieczne jest wykazanie złamania | |dyrektyw, wynikających z zasady swobodnej oceny dowodów. Jeżeli zaś skarżący podnosi jakąś okoliczność i wywodzi z niej skutki prawne| |dla siebie korzystne, powinien dołożyć wszelkich starań, aby fakty te udowodnić. | |Zgłoszone dowody, jak już Sąd powyżej wskazał, nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, zgodnie więc z art. 188 Ordynacji | |podatkowej organ podatkowy nie miał obowiązku ich przeprowadzania. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że dopuszczanie dowodów na | |okoliczności w sprawie nieistotne albo takich, które do wyjaśnienia sprawy przyczynić się nie mogą, naraziłoby organy podatkowe na | |zarzut nieuzasadnionego przedłużania postępowania. | |Skarżący podważał również wartość dowodową materiałów, uzyskanych od organów prowadzących postępowania karne. Co do zasady trzeba | |wskazać, że nie stanowi uchybienia skorzystanie przez organ w postępowaniu podatkowym z dowodów, zebranych w toku postępowania | |karnego. Gromadzenie materiału dowodowego przez organ podatkowy oraz przez inny organ w sprawie karnej są niezależne, a na podstawie | |art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być także materiały zgromadzone w toku postępowania karnego | |albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Co jednak najistotniejsze organy dokonały ustaleń | |nie tylko na podstawie dowodów, otrzymanych z organów ścigania, ale także na podstawie innych szczegółowo omówionych dowodów i | |okoliczności. Nie ma przeszkód, aby w postępowaniu podatkowym środkiem dowodowym był protokół czynności dowodowej, przeprowadzonej | |przed organami ścigania w ramach postępowania karnego, o ile sama czynność oraz sposób jej udokumentowania odpowiada właściwym | |przepisom. Materiał taki może być dopuszczony jako dowód w postępowaniu podatkowym na zasadzie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, | |bowiem jako przeprowadzony przez inny organ zgodnie z wiążącymi go przepisami nie jest on sprzeczny z prawem, a nadto może przyczynić| |się do wyjaśnienia istotnych w sprawie kwestii. Oczywiście, wartość dowodowa takiego materiału podlega ocenie na takich samych | |zasadach, jak w przypadku każdego innego dowodu. Przede wszystkim musi być oceniana w zestawieniu z całością zebranego materiału. Tak| |też w niniejszej sprawie oceniane były dowody, pozyskane od organów prowadzących postępowania karne. Organy podatkowe nie poprzestały| |na tych dokumentach, ale prowadziły również własne dowody. Zeznania świadków zebrane w niniejszej sprawie w toku postępowania karnego| |lub karnoskarbowego mają walor dowodu z dokumentów i podlegają ocenie w myśl zasady swobodnej oceny dowodów. Nie ma więc przeszkód, | |by oprzeć ustalenia postępowania podatkowego także na dowodach zebranych w wymienionym postępowaniu. W postępowaniu podatkowym nie | |istnieje zasada wykluczająca możliwość wykorzystania dowodu z dokumentów tj. dowodu z zaprotokołowanych zeznań świadków lub stron – | |złożonych w innym postepowaniu. Nie został więc naruszony art. 190 Ordynacji podatkowej, jak to zarzucał skarżący. | |Nie można się również zgodzić z twierdzeniem dotyczącym zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału | |dowodowego prowadzącego do błędnych ustaleń faktycznych polegających na uznaniu, że faktury, przyjęte przez skarżącego nie | |odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i były tak zwanymi "pustymi fakturami". Organy podatkowe są zobowiązane zebrać i | |w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ale postępowanie dowodowe musi prowadzić do zrekonstruowania konkretnego | |stanu faktycznego. Winno więc obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. | |Powołany przez skarżącego art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie daje podstaw do poszukiwania przez organy elementów stanu | |faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do podatkowoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy bowiem postępowanie | |dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz ma służyć prawidłowemu zastosowaniu przepisów prawa materialnego | |(por. teza Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 28 lutego 2008 r., I FSK 256/07). Innymi słowy organy nie są zobowiązane| |do wyjaśniania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, jeśli część z nich nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie | |określenia (ustalenia) prawidłowego zobowiązania podatkowego. | |Jako niezasadne należało ocenić również zarzuty, łączące zeznania G.T. oraz wykorzystanie w niniejszym postępowaniu folderu CDN | |z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej. Z kwestionowanych przez stronę zeznań wynika, w jaki sposób dochodziło do wystawiania | |"pustych" faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji handlowych i były dokumentami bezprawnie wprowadzonymi do obiegu| |gospodarczego. Nie znajduje natomiast żadnego oparcia w aktach niniejszej sprawy twierdzenie skarżącego, jakoby organy podatkowe | |przypisały mu odpowiedzialność za zlecenie wystawiania "pustych" faktur. Organy podkreślały kilkakrotnie, że ocena tego czy B.W. sam | |uczestniczył w procederze wystawiania pustych faktur i był za to odpowiedzialny pozostaje przedmiotem ustaleń właściwych organów | |ścigania. Natomiast w sprawie istotnym jest, że skarżący posługiwał się fakturami, poświadczającymi nieprawdę. Jednocześnie wiedział | |albo wiedzieć powinien, że transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązały się z przestępstwem popełnionym przez | |podmioty, wystawiające te faktury. Należy podzielić ocenę, wyrażoną przez organy, że gdyby skarżący albo zarządzający na terenie | |Centrum W. K.M., dołożyli minimum staranności w weryfikacji wiarygodności przedmiotowych firm, to powzięli by zapewne informacje od | |właściwych organów o tym, że S. S. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług w okresie styczeń 2007 do grudzień | |2009 r., a w imieniu firmy S.S. P. złożono zgłoszenie VAT-7 informujące o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych z dniem 2| |sierpnia 2007 r. Z przytoczonych zeznań skarżącego jak i zeznań K.M.jasno wynika, że żadne z nich nie dokonało weryfikacji | |dokumentacji rejestrowej rzekomych podwykonawców. | |Bezpodstawny okazał się również zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co polegać miało na | |pominięciu zasady domniemania prawdziwości danych zawartych w ewidencji działalności gospodarczej dla F.H.U. S. R. S. S. oraz S.S. P.| |J. Trudno mówić o domniemaniu prawdziwości danych w ewidencji działalności gospodarczej w sytuacji, gdy S. S. nie był zarejestrowanym| |podatnikiem podatku od towarów i usług, nie składał deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego, nie figuruje | |w bazie P. właściwego urzędu skarbowego, natomiast w imieniu S.S. P. złożono zgłoszenie VAT-7 informujące o zaprzestaniu wykonywania | |czynności opodatkowanych. | |Z podobnych powodów niezasadny był zarzut naruszenia art. 17 ust.1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Podkreślić należy, że | |podstawą ustaleń organów był fakt niewykonania usług, za co skarżący otrzymał faktury, a faktury te służyły do odliczania podatku | |naliczonego. Jakiekolwiek dane rejestrowe przedsiębiorcy nie są dowodem na to, że faktura wystawiona przez takiego przedsiębiorcę | |dokumentuje rzeczywiste usługi lub dostawy. | |W konsekwencji niezasadny był zarzut naruszenia art. 88 ust.3a pkt 4 lit a ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ organy | |skutecznie, zdaniem Sądu, zakwestionowały faktyczne wykonywanie usług przez Firmę Handlowo Usługową S. R. S. S. w S., S.S. P.J. w B.,| |"D"Spółka z o.o. w S.. | |Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę biorąc art. 151 Prawa | |o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. |