I SA/Kr 1388/04

Sygn. akt I SA/Kr 1388/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz – Ślusarczyk, Sędziowie: NSA Józef Gach, Asesor WSA Beata Cieloch (spr), Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006r., sprawy ze skargi Firmy Handlowo- Usługowo – Produkcyjnej "K." - S. H. Spółka jawna w M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 9 sierpnia 2004r nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia IV raty zaległości w podatku od nieruchomości za 2002r, - s k a r g ę o d d a l a - Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Burmistrz Miasta i Gminy nr [...] odmówił F.H.U.P. "K."- J. H. spółce jawnej umorzenia IV raty zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą za rok 2002 w kwocie 1.129,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia - wyjaśniając przyjęte przez organ podatkowy zasady i przesłanki stosowania ulg podatkowych - wskazano, iż instytucja umorzenia ma charakter uznaniowy, a organ rozstrzygający taki wniosek kieruje się konkretnymi okolicznościami faktycznymi, które z punktu gospodarczego lub społecznego uzasadniałyby jego uwzględnienie. W ocenie organu podatkowego okolicznościami, które umożliwiałyby zastosowanie ulgi podatkowej byłoby zagrożenie egzystencji podatnika będące wynikiem konieczności uiszczenia podatku. Poza wskazaniem, iż udzielenie ulgi podatkowej może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach podniesiono jednocześnie, że argumenty zawarte w złożonym w niniejszej sprawie wniosku nie są wystarczające dla możliwości zastosowania ulgi podatkowej, a poprawa kondycji finansowej podatnika nie może odbywać się kosztem należnych podatków. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.H. - prokurent spółki -przedstawiając trudną sytuację finansową , w której znalazła się spółka, z uwagi na niepłacenie należności przez kontrahentów. Wskazując na sytuację dochodową spółki w treści złożonego odwołania zakwestionowano również treść uzasadnienia wydanej decyzji, które nie pozwalają podatnikowi na pełne poznanie motywów, którymi się organ podatkowy przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy kierował. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 roku działając na podstawie art. 67 § 1 i §la ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 1997 L, Nr 137, poz. 926 z późno zm. ) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz.U. z 2002 r., Nr 141, poz. 1177) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 L, Nr 137, poz. 926 z późno zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z regulacją przepisu art. 67 § 1a ustawy ordynacja podatkowa, zwanej dalej "ordynacją1, umarzanie zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej na wniosek podatnika będącego przedsiębiorcą następuje zgodnie z przepisami o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. W myśl art. 3 ust. 1 regulacji ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, zwanej dalej "ustawą o pomocy", przepisów ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 8 ust. 3, nie stosuje się do udzielenia pomocy, jeżeli wartość pomocy, łącznie z wartością pomocy udzielonej przedsiębiorcy w okresie kolejnych 3 lat poprzedzających dzień jej udzielenia, nie przekracza równowartości 100 tys. euro. Niezależnie od wartości tej pomocy przepisy ustawy o pomocy stosuje się w przypadku pomocy udzielanej w górnictwie węgla, hutnictwie żelaza i stali lub w transporcie (art. 3 ust. 2 ustawy o pomocy). Jeżeli natomiast pomoc nie przekracza równowartości 100 tyś. euro obliczonej zgodnie z ust. 1 cyt. przepisu, a przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą w innych branżach niż wskazane art. 3 ust. 2 ustawy o pomocy, to pomoc podlega wyłącznie nadzorowaniu na zasadach określonych w art. 39-45, art. 47 i art. 48 (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy). Z kolei analiza przepisów statuujących obowiązki organu nadzorującego i przedsiębiorcy w zakresie nadzorowania udzielonej pomocy prowadzi do przekonania, iż obowiązki przedsiębiorcy ubiegającego się o pomoc - otrzymującego taką pomoc na przestrzeni trzech kolejnych lat w wysokości nie przekraczającej 100 tys. EURO - sprowadza się zasadniczo do przedłożenia organowi udzielającemu pomocy informacji dotyczącej pomocy udzielonej im w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy. SKO wskazuje, że analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż w odniesieniu do przedsiębiorcy, który nie otrzymał żadnej pomocy publicznej na przestrzeni trzech kolejnych lat poprzedzających datę złożenia wniosku o pomoc, bądź też otrzymał taką pomoc w tym okresie w wysokości nie przekraczającej 100 tys. EURO, ustawa o pomocy nie wprowadziła dodatkowych przesłanek dla celów stosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej ponad uregulowane w przepisie art. 67 § 1 ordynacji. Przepis art. 67 § 1 ordynacji - regulujący przesłanki stosowania instytucji umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłat prolongacyjnych - jest oparty o konstrukcję tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że w wypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy działając na wniosek podatnika może udzielić ulgi wskazanej tym przepisem. Organ podniósł , że zastosowanie tej instytucji jednak musi być traktowane jako przywilej podatnika, nie zaś jako jego prawo. Przytoczony przepis ma więc charakter wyjątkowy w tym sensie, że stwarza możliwość uwzględnienia sytuacji szczególnych, których nie uwzględniły przepisy regulujące powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Mając to na uwadze, organ II instancji podzielił pogląd wyrażony przez organ podatkowy I instancji, iż zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo, a jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej zasady. Poprzez jednolity dla wszystkich sposób i termin płacenia podatków, przejawia się, bowiem zasada równości podatników i sprawiedliwości podatkowej. Analiza zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji pozwoliła organowi II inst. na stwierdzenie, iż rozpatrując wniosek podatnika, organ podatkowy oparł się o kryteria ustawowe, a nadto przytaczając dorobek orzecznictwa sądowo-administracyjnego uzasadnił kwestie związane z kryteriami udzielenia ulgi podatkowej w podatku od nieruchomości. SKO wskazało, że trafnie organ I instancji zauważył , iż instytucja ulgi podatkowej ma charakter uznaniowy. Organy podatkowe zobowiązane są do ścisłego opierania swoich rozstrzygnięć o kryteria ustalone ustawą. Tymi kryteriami są w niniejszym przypadku ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przesłanka "ważnego interesu podatnika", od wystąpienia, której uzależniona jest możliwość umorzenia zaległości podatkowej wymaga więc ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Organ stwierdził, że o istnieniu ważnego interesu podatnika nie może decydować jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, gdzie wysoką rangę maj ą między innymi życie i zdrowie ludzkie, a także możliwości zarobkowania w celu zdobycia środków na utrzymanie własne i swojej rodziny. Dyrektywa "ważny interes podatnika" jest pojęciem nieostrym, dlatego treść tej dyrektywy musi być ustalona i określona w każdej, konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie musi ustalić, określić i ocenić, na czym polega ważny interes podatnika. W ocenie organu II instancji, organ podatkowy udzielił odpowiedzi na pytanie, czy w niniejszej sprawie wystąpił ważny interes podatnika, co umożliwia odmowne ustosunkowanie się do wniosku podatnika. SKO stwierdziło także, iż organ podatkowy wziął pod uwagę także drugą z przesłanek stosowania opisywanej ulgi podatkowej, a mianowicie interes publiczny, która to przesłanka okazuje się w niniejszej sprawie nie mniej istotna, niż przesłanka ważnego interesu podatnika. Obie przesłanki wskazane tym przepisem mają równorzędny charakter i stosowane mogą być rozłącznie i samodzielnie. Skargę na powyższą decyzję złożył prokurent spółki J. H. i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącego sprawa nie była rozpatrzona wnikliwie, ponieważ wystąpił on do organu I instancji o umorzenie podatku za IV kwartał 2002 r. a nie jak z uzasadnienia wynika za 2002 r. Zdaniem skarżącego jest to różnica i to dosyć zasadnicza. Właśnie w tym okresie spółka stała na skraju bankructwa, gdyż niesolidny kontrahent z którym współpracowali od trzech lat nie zapłacił za pobrany towar kwoty 87.900 zł, co sposób i termin płacenia podatków, przejawia się, bowiem zasada równości podatników i sprawiedliwości podatkowej. Analiza zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji pozwoliła organowi II inst. na stwierdzenie, iż rozpatrując wniosek podatnika, organ podatkowy oparł się o kryteria ustawowe, a nadto przytaczając dorobek orzecznictwa sądowo-administracyjnego uzasadnił kwestie związane z kryteriami udzielenia ulgi podatkowej w podatku od nieruchomości. SKO wskazało, że trafnie organ I instancji zauważył , iż instytucja ulgi podatkowej ma charakter uznaniowy. Organy podatkowe zobowiązane są do ścisłego opierania swoich rozstrzygnięć o kryteria ustalone ustawą. Tymi kryteriami są w niniejszym przypadku ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przesłanka "ważnego interesu podatnika", od wystąpienia, której uzależniona jest możliwość umorzenia zaległości podatkowej wymaga więc ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Organ stwierdził, że o istnieniu ważnego interesu podatnika nie może decydować jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, gdzie wysoką rangę maj ą między innymi życie i zdrowie ludzkie, a także możliwości zarobkowania w celu zdobycia środków na utrzymanie własne i swojej rodziny. Dyrektywa "ważny interes podatnika" jest pojęciem nieostrym, dlatego treść tej dyrektywy musi być ustalona i określona w każdej, konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie musi ustalić, określić i ocenić, na czym polega ważny interes podatnika. W ocenie organu II instancji, organ podatkowy udzielił odpowiedzi na pytanie, czy w niniejszej sprawie wystąpił ważny interes podatnika, co umożliwia odmowne ustosunkowanie się do wniosku podatnika. SKO stwierdziło także, iż organ podatkowy wziął pod uwagę także drugą z przesłanek stosowania opisywanej ulgi podatkowej, a mianowicie interes publiczny, która to przesłanka okazuje się w niniejszej sprawie nie mniej istotna, niż przesłanka ważnego interesu podatnika. Obie przesłanki wskazane tym przepisem mają równorzędny charakter i stosowane mogą być rozłącznie i samodzielnie. Skargę na po wyższą decyzję złożył prokurent spółki J.H. i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącego sprawa nie była rozpatrzona wnikliwie, ponieważ wystąpił on do organu I instancji o umorzenie podatku za IV kwartał 2002 r. a nie jak z uzasadnienia wynika za 2002 r. Zdaniem skarżącego jest to różnica i to dosyć zasadnicza. Właśnie w tym okresie spółka stała na skraju bankructwa, gdyż niesolidny kontrahent z którym współpracowali od trzech lat nie zapłacił za pobrany towar kwoty 87.900 zł, co było dla firmy zbyt dużym obciążeniem i dlatego spółka szukała w tym okresie pomocy tj. umorzenia podatku od nieruchomości za IV kwartał 2002 r. Skarżący podniósł, iż nie miał wpływu na zaistniałą sytuację jak również nie mógł jej przewidzieć. Wskazuje także, że uzasadnienie SKO zawiera pouczenie kiedy przysługuje przedsiębiorcy pomoc publiczna, natomiast spółka nie korzystała z takiej pomocy. Skarżący wskazuje także, że tłumaczenie, iż instytucja ulgi podatkowej ma charakter uznaniowy nie oznacza, że organ podatkowy może stosować niczym nieograniczoną dowolność w kształtowaniu konkretnego rozstrzygnięcia. Ponadto podniósł , iż w niniejszej sprawie ważnym interesem podatnika było utrzymanie firmy, w której jest zatrudniona cała rodzina prokurenta i dzięki tej firmie jest możliwość zarobkowania w celu zdobycia środków na utrzymanie. Uznanie przez Kolegium Odwoławcze, że organ podatkowy udzielił odpowiedzi na pytanie, czy w niniejszej sprawie wystąpił ważny interes podatnika, nie jest dla Skarżącego takie oczywiste. Stwierdzenie w decyzji, że współwłaściciele mają samochody osobowe i budynki mieszkalne nie odzwierciedla stanu faktycznego. Samochody służą również do pracy w firmie w poszukiwaniu nowych klientów, a domy w których mieszkają rodziny trzeba również utrzymać i na to muszą być odpowiednie środki. Skarżący wskazuje, że utrzymanie firmy było również w pewnym sensie interesem publicznym bo likwidacja firmy prowadziła współwłaścicieli i współpracowników jako bezrobotnych do urzędów pracy i korzystania że środków budżetowych czyli publicznych. Podniesiony zostaje także zarzut, że sprawa ciągnie się już drugi rok. W trakcie rozpatrywania odwołania Skarżący został wezwany do doręczenia dokumentów między innymi o dochodach, natomiast z treści decyzji nie wynika jaki wpływ miały te dokumenty na rozstrzygnięcia sprawy. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżący zarzucił organowi podatkowemu brak terminowości i znajomości przepisów Ordynacji Podatkowej, do której to kwestii Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się, a przecież przepis art.139 do art.141 Ordynacji podatkowej wyraźnie o tym i jasno mówi, zaś art.142 tejże Ordynacji Podatkowej jasno określa jaką odpowiedzialność ponosi pracownik, który sprawy nie załatwił w terminie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sądy administracyjne sprawuj ą kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów procedury uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że decyzja wydana w niniejszej sprawie posiada charakter uznaniowy. Sąd kontroluje w takiej sytuacji poprawność postępowania poprzedzającego jej wydanie (por. R. Mastalski w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Żubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz., Wrocław 2005, s. 308). Jednakże również w takiej sytuacji ma obowiązek ocenić czy spełnione zostały przesłanki umorzenia zaległości podatkowych tzn. istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2005 r., III SA/Wa 1980/04, niepublikowany). Zdaniem Sądu, postępowanie dowodowe organów podatkowych w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Podatnik miał zapewniony pełny udział w postępowaniu i mógł składać wszelkie dowody. Podatnik na wezwanie organu I instancji z dnia [...]02.2004 roku ( k.52 akt) nie przedłożył bilansu i rachunku zysku i strat za lata 2001 i 2002 jak również ewidencji środków trwałych twierdząc , iż bilans z 2001 roku nie ma znaczenia dla określenia sytuacji finansowej spółki ,a bilans za 2002 rok może być odczytany odwrotnie .Co do zaś nie przedstawienia ewidencji środków trwałych złożono oświadczenie , iż ich przedstawienie nie ma znaczenia ,albowiem nie da się nimi spłacić zaległości (pismo z dnia [...] lutego 2004 roku k.53,54 akt). Z powyższego wynika ,iż strona skarżąca nie chciała, przedstawić należycie swojej sytuacji finansowej zakładając z góry i dokonując sama oceny ,że to nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy ,a wręcz może być ocenione na jej niekorzyść . Tak więc organy dysponując tylko materiałem ,który znalazł się w aktach sprawy dokonany oceny pod względem zasadności istnienia przesłanek z art. 67&1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997roku- Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137,poz.926 z póżn. zm.). Zarzuty skarżącego, że z treści decyzji nie wynika jaki wpływ na jej wydanie miały przedstawione przez niego na żądanie organu dokumenty m in. o dochodach nie są uzasadnione. Organ odwoławczy ma prawo przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Ma to min. umożliwić organowi rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie jak również kontrola prawidłowości dokonanych przez organ I instancji ustaleń. Nie ulega wątpliwości, że zapoznanie się z dochodami wspólników Spółki, z punktu widzenia oceny przesłanek umorzenia postępowania, miało istotne znaczenie. Sąd stwierdził, po rozpatrzeniu całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, iż organ podatkowy I instancji oceniając zebrany materiał dowodowy w sprawie wypowiedział się w sposób prawidłowy co do zaistnienia zarówno przesłanki ważnego interesu podatnika jak i przesłanki szczególnego interesu publicznego, uzasadniających odmowę umorzenia zaległości podatkowych. Wystąpienie każdej ze wskazanych wyżej przesłanek winno być rozważane samodzielnie. Przy analizie zasadności zastosowania nadzwyczajnego umorzenia zaległości podatkowych organ powinien obie wskazane przesłanki rozważyć, co w przedmiotowej sprawie uczynił w sposób prawidłowy i trafny. Jednoznaczne ustalenie i stwierdzenie przez organ podatkowy braku ważnego interesu podatnika oraz braku interesu publicznego powoduje, że nie ma podstaw do umorzenia zaległości podatkowej (tak wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r., FSK 2093/04, niepublikowany). Wszechstronnie przeprowadzenie postępowania dowodowego zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji powoduje, że zaskarżona decyzja nie ma charakteru dowolnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 lipca 2005 r., I SA/Bk 134/05, niepublikowany). W niniejszej sprawie organy podatkowe słusznie i prawidłowo wskazały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy uwzględniając, iż nawet rozstrzygnięcia zależne od uznania organu administracji nie mogą nosić znamion decyzji o charakterze dowolnym i arbitralnym. Zaskarżone decyzje wydane zostały w oparciu o wnikliwe i kompleksowe rozważenie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu przesłanek normatywnych, stanowiących wskazówki co do właściwego kierunku wydanego rozstrzygnięcia. W świetle art. 67 § 1 ordynacji podatkowej w brzmieniu przed jego uchyleniem z dniem 1 września 2005 r. w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, mógł umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Tak więc przy wydawaniu decyzji w przedmiotowej sprawie organ podatkowy powinien w pierwszym rzędzie uwzględniać słuszny interes strony przed interesem publicznym. Podkreślić należy, iż wspólnicy Spółki osiągają stałe dochody wykazane w przedstawionych przez nich dokumentach. Kwota wnioskowana przez nich do umorzenia to 1129 zł. Nie można zgodzić się więc z zaprezentowanym przez nich stanowiskiem, że nie są oni w stanie uregulować należności w takiej wysokości. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sądu należy również podkreślić, iż instytucja ulg w postaci umorzenia zaległości podatkowych posiada charakter szczególny i dlatego powinna, nawet przy przyjęciu wydawania jej w ramach uznania administracyjnego, być stosowana wyjątkowo. Nie sposób uznać, iż każdorazowa zła sytuacja majątkowa poszczególnego podatnika uzasadnia jej zastosowanie. Odmienna interpretacja wypaczałaby system ściągania danin publicznych i znacznie ułatwiała unikanie płacenia podatków uzasadniane szczególnie złą sytuacją majątkową podatnika. Oceniając całokształt postępowania podatkowego oraz zarzuty zgłoszone przez Skarżącego, Sąd uznał, iż postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy a w jego toku nie zostały naruszone żadne przepisy postępowania. Tym samym, biorąc pod uwagę uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej, Sąd stwierdził, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zasadności i prawidłowości wydanej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.