I SA/Kr 1395/12

Sygn. akt I SA/Kr 1395/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek ( spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r., sprawy ze skargi "C" Spółka z o.o. w C., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 5 czerwca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011r., - s k a r g ę o d d a l a - Decyzją z dnia 29 grudnia 2011 r. [...] Burmistrza C. określił "C" sp. z o.o. w C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 70.034,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntu o powierzchni 450 m2 oraz właścicielem posadowionego na tym gruncie budynku administracyjnego o powierzchni użytkowej 3.630 m2. Od 2010 r. spółka przyjęła stanowisko, że z racji niewykorzystywania budynku na działalność gospodarczą nie podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jak wynika z pisma złożonego przez spółkę do deklaracji za 2010 r. trudności finansowe oraz techniczne nie pozwalały na wykonanie zaleceń Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w O. określonych decyzją z dnia 10 kwietnia 2007 r. nr [...] oraz następnymi w sprawie usunięcia uchybień naruszających przepisy przeciwpożarowe, nakazujące wykonanie niezbędnych prac umożliwiających eksploatacją budynku biurowca, w tym budowę zbiornika wodnego o pojemności 50 m³ w odległości nie więcej niż 100 m od budynku. Jak wyjaśniono w piśmie, z tego powodu zarząd spółki zdecydował na całkowite wyłączenie z eksploatacji budynku ze względu na zbyt duże przeszkody i wymagania stawiane przez Komendanta i jednocześnie uznał za uzasadnione zastosowanie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l.") Organ wziął pod uwagę, że w świetle udostępnionej przez spółkę prywatnej opinii w zakresie budowlanych zabezpieczeń przeciwpożarowych przedmiotowego budynku administracyjnego - nie spełnia on wymogów bezpiecznego użytkowania, określonych w przepisach budowlanych i przeciwpożarowych, ewentualna eksploatacja zagraża bezpieczeństwu ludzi. Zgodnie z zaleceniami przedstawionymi w przedłożonej opinii "przed dopuszczeniem do eksploatacji budynek należy zmodernizować i dostosować do obowiązujących przepisów ochrony przeciwpożarowej i BHP w oparciu o dokumentację techniczną zaopiniowaną przez uprawnionego rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych i BHP. Wobec braku odpowiedzi na skierowane do spółki wezwanie o przedłożenie nowej dokumentacji dotyczącej budynku czy też wskazania nowych okoliczności dotyczących stanu budynku, przeprowadzono jego oględziny (protokół z dnia 27 października 2011 r.). W toku postępowania podatkowego, w oparciu o przedstawione przez przedstawicieli spółki dokumenty ustalono, że Komendant PSP stwierdził bezprzedmiotowość wydanych wcześniej decyzji nakazujących spółce usunięcie uchybień naruszających przepisy przeciwpożarowe, a to z uwagi na pochodzące od niej informacje o zaprzestaniu z końcem kwietnia 2009 r., faktycznego użytkowania budynku. Organ podatkowy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że sam fakt braku odpowiednich zabezpieczeń czy wymaganego oświetlenia i stwierdzone w złożonej opinii nieprawidłowości w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego powodujące, że przedmiotowy budynek nie może być użytkowany w obecnym stanie technicznym, nie ma znaczenia skoro celem prowadzonej przebudowy jest właśnie przystosowanie budynku na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Mając na uwadze starania spółki o określenie przez Komendanta PSP wymogów stawianych takiemu obiektowi oraz docelowego terminu wykonania niezbędnych prac dających możliwość eksploatacji tego obiektu, organ doszedł do przekonania, że strona dążyła do tego, by użytkować budynek biurowca, jednak wymagania wskazane przez Komendanta PSP stały się dla spółki zbyt uciążliwe, ale przy tym nie niemożliwe, do usunięcia. Zdaniem organu wynika z tego, że uchybienia te nie mają trwałego charakteru, a ich usunięcie jest zależne od woli podatnika. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła organowi naruszenie: - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący, wbrew nakazowi płynącemu z tej normy, całego materiału dowodowego i w efekcie błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że niemożność, ze względu na niespełnienie warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego, użytkowania budynku nie stanowi o niemożności jego wykorzystywania do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, ponieważ usunięcie tych przeszkód zależy tylko od woli podatnika, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna przewidywać wyłączenie spod opodatkowania takiego budynku, który ze względu na niespełnienie warunków technicznych (bezpieczeństwa przeciwpożarowego) nie może być użytkowany. W konsekwencji tych zarzutów zażądano uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenie, że budynek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie spółki nieracjonalne jest przyjmowanie za słuszne ustaleń dokonanych przez biegłego, że sporny budynek nie spełnia warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego i z tego powodu nie może być użytkowany, a jednocześnie negowanie wniosku, że nie oznacza to trwałej przeszkody w wykorzystywaniu budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Przywoływane przez organ kryterium trwałości nie daje się bowiem w żaden sposób wyinterpretować z przepisów prawa. W świetle okoliczności sprawy nie ulega zaś wątpliwości, że należący do spółki budynek faktycznie nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności z powodu niespełnienia warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Spółka dalej podniosła, że dokonana przez organ wykładnia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w istocie czyniłaby ten zapis martwym, gdyż zawsze możliwe jest wykonanie takich prac i robót, które doprowadzą budynek do stanu używalności na cele działalności gospodarczej. Dodatkowo, organ przyjmując za przesłankę rozstrzygnięcia rzeczoną, a domniemaną nietrwałość nie dysonował żadnymi środkami dowodowymi na poparcie takowej tezy. Spółka zwróciła uwagę, że samo kryterium trwałości przeciwstawiane musi być przejściowej niemożliwości wykorzystania budynku pod prowadzenie działalności gospodarczej, co wiąże się z wykonaniem prac remontowych tudzież adaptacyjnych. O adaptacji lub remoncie należy zaś mówić w kontekście dokonywania zmian w samym budynku, które mają na celu jego przystosowanie do zamierzonego przez inwestora celu, co jednak nie sprzeciwia się wykorzystywaniu budynku w ogóle. Z tego też powodu, przyjmuje się, że adaptacja ani remont nie stanowią przesłanki niemożności wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej. O takiej niemożności - zdaniem odwołującej się - decyduje natomiast niespełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa oraz warunków i zasad użytkowania budynków. Odwołująca się wskazała, że przez względy techniczne, które uniemożliwiają wykorzystywanie budynku dla potrzeb działalności gospodarczej należy rozumieć taką sytuację, w której budynek nie nadaje się trwale do eksploatacji i użytkowania. Taka sytuacja ma miejsce wówczas gdy budynek ze względu na wady konstrukcyjne lub niespełnienie przepisów dotyczących warunków technicznych nie może być użytkowany. W takiej sytuacji niemożliwość wykorzystywania budynku dla potrzeb działalności gospodarczej ma charakter trwały, w przeciwieństwie do przeprowadzania prac adaptacyjnych czy remontowych, których wykonywanie co prawda także uniemożliwia faktyczne wykorzystywanie budynku dla potrzeb działalności gospodarczej, jednakże ze względu na charakter dokonywanych prac, niemożliwość ta nie ma charakteru trwałego, lecz przejściowy. Decyzją z dnia 5 czerwca 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zgodził się ze spółką, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że należący do spółki budynek nie spełnia warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego i z tego powodu nie może być użytkowany. Jednocześnie zważono, że spór dotyczy kwestii, czy powyższy stan faktyczny oznacza, że budynek nie może być wykorzystywany ze "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia sformułowanego w toku postępowania odwoławczego wniosku dowodowego o powołanie biegłego. W ocenie organu we wniosku tym nie wskazano bowiem na inne niż dotychczas okoliczności faktyczne, uzasadniające przeprowadzenie dowodu, a stan sprawy udokumentowany jest dostatecznie innymi dowodami. W tych okolicznościach organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że braki wyposażenia budynku w wymagane urządzenia czy instalacje, stwierdzone nieprawidłowości w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, o których mowa w przedłożonej przez stronę opinii nie skutkują wystąpieniem "względów technicznych". W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zarzuciła organom naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ wynik sprawy, a to: - art. 122 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a zwłaszcza nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny budownictwa w celu ustalenia czy budynek należący do spółki może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, - art. 188 w zw. z art. 235 oraz art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne oddalenie złożonego wniosku o przeprowadzenie dowodu, pomimo że bardzo istotne okoliczności faktyczne mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały w sposób wystarczający stwierdzone żadnym innym dowodem, - art. 197 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez niepowołanie biegłego dysponującego wiadomościami specjalnymi sytuacji gdy takie wiadomości były wymagane w sprawie; 2) przepisów prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przez zwrot "nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" sformułowany w tym przepisie, należy rozumieć niemożliwość wykorzystywania budynku do działalności gospodarczej, przejawiającą się w niemożliwości przebudowy lub adaptacji danego budynku do prowadzonej zarejestrowanej przez podatnika działalności gospodarczej, przy czym dla oceny możliwości wykorzystywana nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie ma znaczenia okoliczność, że budynek nie spełnia norm technicznych i nie może być użytkowany, podczas gdy prawidłowa wykładnia tej normy powinna zakładać, że przez "nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", o których mowa w tym przepisie należy rozumieć trwałą, niezależną od woli podatnika niemożliwość wykorzystywania budynku do działalności gospodarczej, w szczególności potwierdzoną przez stosowne decyzje o zakazie użytkowania budynku, przy czym dla oceny możliwości wykorzystywana nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie mają znaczenia potencjalnie istniejąca możliwość przebudowy lub adaptacji budynku W konsekwencji tych zarzutów zażądano uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza C. z dnia 29 grudnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we wskazanym wyżej zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. W tym zakresie nie uznaje więc za uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, a to art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 § 1 w związku z art. 235 i art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w tym nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny budownictwa w celu ustalenia, czy budynek należący do spółki może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Pomiędzy stronami postępowania nie budziła wątpliwości okoliczność, że należący do spółki budynek nie spełnia warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego i z tego powodu nie może być aktualnie użytkowany. Ta okoliczność jako bezsporna nie wymagała potwierdzenia poprzez wydania opinii biegłego w zakresie budownictwa. W tej kwestii Sąd podziela argumentację organu odwoławczego powołaną w zaskarżonej decyzji, co do odmowy uwzględnienia wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia kwestii, czy nieruchomość w postaci budynku biurowego, której właścicielem jest spółka, a wobec którego Państwowa Straż Pożarna sformułowała w formie decyzji zalecenia, co do usunięcia uchybień naruszających przepisy przeciwpożarowe warunkujące i umożliwiające eksploatację budynku, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.o.l.") grunty, budynki budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1b u.p.o.l., chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie akceptuje stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że o tym, czy nieruchomość podlega wyłączeniu z opodatkowania stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decydują obiektywne okoliczności wskazujące, że przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przy tym przez względy techniczne, należy rozumieć trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu, budynku, budowli do prowadzenia działalności gospodarczej, która musi być niezależna od woli przedsiębiorcy, wynikająca bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego zerwanie jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w u.p.o.l. brak jest definicji legalnej pojęcia "względy techniczne". Jednakże pojęciem "względy techniczne" zajmowały się wielokrotnie sądy administracyjne w tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że: - "wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika, przy czym chodzi tu o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne" (wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 151/10), - "okoliczność, iż przedmiot, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności, musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego danej sprawy" (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2128/09), - "przez względy techniczne należy rozumieć uwarunkowania konstrukcyjne obiektu będącego w posiadaniu podatnika oraz względy organizacyjne związane ze sposobem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej" (wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 2080/08), - "przeszkody o charakterze sezonowym, czy też inne przeszkody natury technologicznej (...) nie stanowią »względów technicznych«, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l." (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07)", - "przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu, a adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 966/07), - "względy techniczne to takie, które mają związek ze stanem technicznym budynku, powodujące, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę, a do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe" (wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06). Podkreślić trzeba, że także w piśmiennictwie wskazuje się (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2008, Komentarz do art. 1a, Lex/el), że jeżeli stan techniczny budynku jest katastrofalny i grozi zawaleniem, bez odwoływania się do prawa budowlanego należy stwierdzić, że nie może tam być prowadzona działalność gospodarcza ze względów technicznych. Analiza treści skargi prowadzi do konstatacji, że kwestionując stanowisko organów podatkowych, skarżąca spółka odwołuję się do tych samych co organy, ukształtowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych kryteriów rozumienia zwrotu "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", dokonując jednak w ich kontekście odmiennej oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, z którą nie sposób się zgodzić. W rozpoznawanej sprawie nie budził wątpliwości fakt, że zakup przedmiotowej nieruchomości przez skarżącą spółkę wskazuje na jej wolę do wykorzystywanie nieruchomości w takim stanie technicznym dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, jak również to, że dla przedmiotowego budynku w 2007 r. wobec stwierdzonych uchybień naruszających przepisy przeciwpożarowe została wydana decyzja Komendanta Powiatowego Straży Pożarnej w O. nakazująca usunięcie wskazanych w niej nieprawidłowości, poprzez wykonanie określonych prac przystosowawczych. Przywołana decyzja zakreślała przy tym czas do usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Kolejnymi decyzjami Komendant PSP przedłużał (na wniosek spółki) okres do usunięcia nieprawidłowości. Jak ustalono w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, zalecone prace przystosowawcze nie zostały wykonane przez spółkę ze względu na trudności finansowe i techniczne. Należy wskazać, że to z inicjatywy skarżącej spółki przedłużane były terminy do usunięcia stwierdzonych uchybień, zatem organy podatkowe wyprowadziły prawidłowy wniosek, że z budynkiem tym spółka wiązała plany realizacji przedsięwzięć w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i nie przyjmowała, do czasu wystąpienia trudności finansowych, że budynek ten nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu zasadne jest – wbrew temu, co starała się wykazać w skardze spółka – stanowisko organów podatkowych obu instancji, że niemożność wykorzystania przedmiotowej nieruchomości w działalności gospodarczej nie ma charakteru trwałego i obiektywnego. Nie można podzielić zarzutu sformułowanego w skardze, że organ odwoławczy w swojej argumentacji ograniczył się do powtórzenia treści przepisu wzbogacając ją o elementy, których przepis ten nie zawiera, a mianowicie "obiektywne przeszkody" oraz "trwale nie mogą być wykorzystane". Organ odwołując się do tych wyznaczników oparł się na przywołanych wyżej przesłankach rozumienia pojęcia "względy techniczne" wypracowanych przez orzecznictwo oraz doktrynę, wśród których przesłanka trwałości ma bardzo istotne znaczenie. Wskazuje się przy tym, że przesłankę trwałości bez trudu można wyczytać z samego tekstu ustawy, jeżeli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, że przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania (budynku) muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, nie mogą być więc uznane za względy techniczne, przeszkody krótkotrwałe, związane, tak jak w przypadku niniejszej sprawy z koniecznością dostosowania budynku do wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Niewątpliwie przeszkoda, na którą się powoływała skarżąca spółka nie jest nieusuwalna. Przeszkoda w wykorzystywaniu przedmiotowego budynku w działalności gospodarczej nie ma też charakteru obiektywnego, albowiem nie jest niezależna od woli spółki. Nie została wyeliminowana tylko ze względu na trudności finansowe. Sytuacją niezależną od woli przedsiębiorcy wpływającą na potencjalną możliwość wystąpienia względów technicznych jest np. pożar, w następstwie którego dochodzi do istotnego uszkodzenia przedmiotu opodatkowania bądź powódź, która do tego, że obiekt budowlany zostaje uszkodzony, czy też pęknięcie ściany w budynku wskutek prowadzonych prac górniczych (por. Bogumił Pahl. Glosa do wyroku WSA z dnia 19 września 2012 r., I SA/Wr 1662/11, Lex /el. 2012) W takiej sytuacji organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie jest możliwe uznanie, aby budynek nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej. W konkluzji stwierdzić należy, że "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji determinowanych względami finansowymi. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają natomiast trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji