I SA/Kr 1474/07

Sygn. akt I SA/Kr 1474/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr), Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009r., sprawy ze skargi W. I., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 18 października 2007r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r., - skargę oddala - I SA/Kr 1474/07 UZASADNIENIE W wyniku przeprowadzonej kontroli u podatnika W. I. prowadzącego jednoosobową firmę "M", "K" oraz w toku postępowania podatkowego ustalono szereg nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r., z których na etapie postępowania sądowego sporne są: 1. zaniżenie przychodu poprzez nieujęcie przychodu z tytułu świadczonych usług składu celnego "K" w kwocie 76.538,18 zł, 2. zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w wyniku zaliczenia do kosztów firmy "M" wydatków na cele osobiste w kwocie 2.387,73 zł, 3. zawyżenie kosztów uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do tychże kosztów usług na podstawie faktur VAT wystawionych przez Wielobranżowe Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe "R" w łącznej kwocie 38.533,40 zł, 4. zaniżenie wartości spisu z natury na skutek nieujęcia w nim na dzień [...] grudnia 2001 r. autobusu marki M. Odnośnie do kwestii nieujęcia przychodu z tytułu świadczonych usług składu celnego organ I instancji ustalił, że wbrew twierdzeniom podatnika, usługa ta była świadczona w 2001 r. na rzecz kontrahenta tureckiego na podstawie ważnej i obowiązującej umowy składu celnego z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] aneksowanej w dniu [...] września 1999 r. Jednakże podatnik nie pobierał określonej w umowie należności za powyższe usługi. Z umowy tej wynikało, że firma turecka "N" winna płacić określone należności za składowanie, zaś warunkiem wydania towaru ze składu celnego jest zapłacenie wszelkich należności za tę usługę. Podatnik więc miał prawo przy odmówić wydania czterech autobusów będących przedmiotem umowy w przypadku nie dokonania zapłaty. Dodatkowo organ ustalił, że z umowy wynika, iż jej ustalenia wiążą strony do dnia odebrania towarów będących w składzie (§ 5 pkt 5.3. umowy). W świetle powyższych ustaleń organ uznał argumenty podatnika odnośnie tego, że z uwagi na trudności w nawiązaniu kontaktu z tureckim kontrahentem rozwiązał z nim umowę telefonicznie, a zatem nie świadczył usługi, za bezzasadne. W toku postępowania podatnik powoływał się na pisma kierowane do tureckiej firmy, które miały zawierać wezwanie do odbioru czterech autobusów stanowiących przedmiot umowy, świadczyć o zerwaniu umowy i powiadomieniu o tym fakcie Urzędu Celnego, jednakże pism tych nie przedłożył. Tym samym organ uznał za zasadne przypisanie podatnikowi przychodu w kwocie 76.538,18 zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług składu celnego na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wedle którego za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby faktycznie nie zostały otrzymane. Co do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów poprzez bezzasadne zaliczenie do nich wydatków na zakup kuli lustrzanej z napędem, dwóch kamer wodoodpornych, pralki i na naprawę wytwornicy dymu, organ wskazał, że są to wydatki na potrzeby własne podatnika nie związane z osiągnięciem przychodu. Nadto zdaniem organu, fakt poniesienia w/w wydatków na potrzeby osobiste podatnika potwierdzają adnotacje zawarte na fakturach zakupu. Nie uznając za koszt uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe "R" z siedzibą w Warszawie organ uznał, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zostały wystawione przez podmiot fikcyjny, gdyż właściciel firmy R. P. zarejestrował działalność gospodarczą od dnia [...] maja 2000 r., lecz od tego momentu nie składał żadnych deklaracji ani zeznań podatkowych. Dodatkowo Urząd skarbowy W. stwierdził, że nie ma możliwości przeprowadzenia kontroli w tym przedsiębiorstwie, gdyż właściciel przebywa za granicą. Faktury opiewały m. inn. na usługi transportowe, naprawy samochodów, zakup części i zespołów do samochodów. Podatnik jednak nie potrafił podać żadnych bliższych szczegółów tych transakcji - nie pamiętał trasy przewozu, nie posiadał dowodów potwierdzających zakup części, ani dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty za usługi i towary, a z faktur VAT nie wynikało, by należności zostały uiszczone. Podatnik nie wskazał nadto żadnych świadków na okoliczność zawieranych umów z firmą "R" i dokonania zapłaty, nie przedłożył również żadnych innych dowodów pozwalających na uprawdopodobnienie lub potwierdzenie, że sporne operacje gospodarcze miały miejsce. W kwestii zaniżenia wartości spisu z natury organ ustalił, że pomimo wystawienia przez podatnika w grudniu 2001 r. faktury VAT nr [...] dokumentującej sprzedaż autobusu M. firmie "T" Sp. jawna H. P. i J. K. z siedzibą w R. (potem "E" A.K.P. K. sp. jawna), do transakcji faktycznie nie doszło. Kontrola krzyżowa wykazała bowiem, że faktura ta nie została zaewidencjonowana w księgach podatkowych kupującego, autobus nie został kupującemu wydany, nie została także zapłacona kwota zaliczki określona w fakturze. W dokumentach rzekomego kontrahenta znajdowała się tylko wystawiona obok faktury VAT tzw. faktura pro – forma tej samej daty i o tym samym numerze, przekazana przez W. I. dla celów pozyskania przez kupującego kredytu bankowego na zakup autobusu. Z uwagi na to, że kontrahent nie zapłacił zaliczki podatnik wystawił fakturę korygującą z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...]. Okoliczności te zostały także potwierdzone przez samego podatnika w protokole przesłuchania z dnia [...] marca 2003 r. W związku z powyższym organ podatkowy stanął na stanowisku, że kwota wynikająca z faktury nie stanowi przychodu firmy "M", nie było podstawy do wystawiania faktury korygującej, a ponieważ nie doszło do transakcji, więc należało uznać, że autobus znajdujący się cały czas w posiadaniu podatnika stanowi jego własność i winien być wykazany w spisie z natury na dzień [...] grudnia 2001 r. W związku z powyższym organ I instancji działając w trybie art. 193 Ordynacji podatkowej uznał, że księgi podatkowe prowadzone przez podatnika W. I. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych za 2001 r. a zatem są nierzetelne w zakresie przychodów i kosztów. W efekcie takich ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] ustalił wysokość należnego zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych na 2001 . w kwocie 132.478,60 zł. Od powyższej decyzji podatnik W. I. wniósł odwołanie podnosząc, iż organ niesłusznie zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów firmy "M" wydatków z tytułu zakupu kuli lustrzanej z napędem, dwóch kamer wodoodpornych, pralki i na wydatków poczynionych na naprawę wytwornicy dymu. Powołał się na stanowisko orzecznictwa sądowo - administracyjnego, z którego wynika, iż do uznania kosztu za celowy nie jest niezbędne uzyskanie konkretnego efektu ekonomicznego, wystarczy jeśli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo – skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód). Podatnik ma więc prawo do odliczenia wszelkich kosztów, pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zdaniem podatnika, o tym co jest celowe w prowadzonej działalności decyduje podmiot prowadzący tę działalność, a nie organ podatkowy. Odnosząc się do nie zaewidencjonowania przychodu z usługi składu celnego odwołujący się wskazał, że w 2001 r. nie wiązała go już umowa z tureckim kontrahentem, albowiem została wypowiedziana ustanie w formie telefonicznej. Przedmiot umowy w postaci czterech autobusów znajdował się na terenie firmy "K" tylko dlatego, że mimo zerwania umowy i ekspediowania pism wzywających do odebrania składowanych autobusów firma turecka nie odebrała towaru. W związku z tym, z uwagi na fakt, że usługa nie została wykonana, nie powstał przychód, a zatem nie ciążył na podatniku obowiązek podatkowy. Ponadto podatnik powołując się na przepisy art. 56 i 62 § 2 k.c. argumentował, że nie można opierać się wyłącznie na literalnym brzmieniu postanowień umowy, należy brać pod uwagę zgodny zamiar stron oraz cel zawartej umowy. Podatnik w odwołaniu zarzucił również organowi, że bezzasadnie podważył prawidłowo sporządzone faktury wystawione przez firmę "R", które winny stanowić wiarygodny dowód w sprawie. Kwestionując sporne faktury organ, zdaniem W. I., pomimo obarczającego go ciężaru dowodowego nie zgromadził żadnych dowodów świadczących o tym, że opisane fakturami zdarzenia gospodarcze nie miały w rzeczywistości miejsca. Takie działanie organu naruszyło, w opinii odwołującego się, art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. Natomiast co do zaniżenia wartości spisu z natury sporządzonego na dzień 31 grudnia 2001 r. poprzez nie ujęcie w nim autobusu marki M. W. I. zaznaczył, że należy go traktować nie jako własność podatnika, ale jako towar obcy w rozumieniu § 28 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia księgi przychodów i rozchodów. Według tego przepisu spis z natury powinien obejmować również towary obce znajdujące się w zakładzie podatnika. Nie podlegają one jednak wycenie, wystarczające jest ilościowe ich ujęcie z podaniem, czyją stanowią własność. Z powyższego wynika, że nieujęcie przedmiotowego autobusu będącego towarem obcym jest tylko uchybieniem formalnym, a zatem nie może wpływać na wysokość remanentu firmy skarżącego. Zdaniem skarżącego sprzedaż autobusu miała miejsce, a tylko na skutek nie wywiązania się przez nabywcę z warunków umowy cała transakcja została skorygowana. Wreszcie podatnik zarzucił przewlekłość postępowania kontrolnego i podatkowego oraz działanie w stosunku do niego w oparciu o zasadę in dubio pro fisco. Decyzją z dnia 18 października 2007 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w całości podtrzymując stanowisko i argumentację Naczelnika Urzędu Skarbowego. Odnosząc się do spornego świadczenia w 2001 r. usług składu celnego na rzecz kontrahenta tureckiego organ dodatkowo powołał się na zapisy umowy z dnia 8 czerwca 1999 r., uzupełnionej następnie aneksem z dnia [...] września 1999 r. Z umowy tej miało wynikać, że jej wypowiedzenie było obwarowane wymogiem zachowania formy pisemnej po uprzednim 14 dniowym powiadomieniu urzędu celnego. Ustalenia umowy pomimo wypowiedzenia wiążą jednak strony do czasu odebrania przez składającego towarów znajdujących się w składzie (§ 5 pkt 5.3 umowy), co oznaczało, że nawet w sytuacji faktycznego zerwania umowy jej ustalenia wiążą strony do dnia odebrania towarów ze składu. Ponadto w toku postępowania podatnik nie przedłożył dowodów w postaci pism wzywających kontrahenta tureckiego do odebrania autobusów, a także pisemnego zerwania umowy i powiadomienia o tym fakcie urzędu celnego, co wynikało z zapisów § 5 i § 7 umowy. Natomiast rozważając zarzut nie uznania za koszt uzyskania przychodu wydatków poczynionych na potrzeby osobiste podatnika organ uznał, że obowiązkiem podatnika jest wykazanie związku wydatku z prowadzoną działalnością, a tej okoliczności odwołujący się nie wykazał. W pozostałym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej podzielił argumentację organu I instancji nie dopatrując się naruszeń w zakresie prawa materialnego, czy procesowego. Powyższa decyzja organu II instancji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze podatnik podniósł identyczne zarzuty jak w odwołaniu, dodatkowo zarzucając naruszenie art. 193 Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oragnu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie zaznaczając dodatkowo, że część zarzutów podnoszonych przez podatnika była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Kr [...] uchylił poprzednie zapadłe w sprawie decyzje organów podatkowych z uwagi na uchybienia procesowe w zakresie w jakim organy zakwestionowały faktury VAT dokumentujące sprzedaż samochodów i ustaliły przychód w oparciu o dowody KP. Pozostałe zarzuty, w tym i będące przedmiotem niniejszej skargi zostały uznane za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zarzuty skarżącego dotyczące kwestii zaniżenie przychodu poprzez nieujęcie przychodu z tytułu świadczonych usług składu celnego "K" w kwocie 76.538,18 zł oraz zawyżenia kosztów uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do tychże kosztów usług na podstawie faktur VAT wystawionych przez Wielobranżowe Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe "R" w łącznej kwocie 38.533,40 zł, a także kwestia skutków podatkowych w zakresie nieuznania przez organy podatkowe transakcji kupna – sprzedaży autobusu "M" były przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 786/04. Wówczas Sąd uznał je za bezzasadne szczegółowo wyjaśniając podatnikowi swoje stanowisko w tej materii. Uchylenie wyrokiem z dnia 8 listopada 2006 r. decyzji podatkowych określających wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. nastąpiło z innych przyczyn, a mianowicie WSA w Krakowie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w zakresie odnoszącym się do zakwestionowania faktur VAT dokumentujących sprzedaż samochodów i ustalenia przychodu w oparciu o dowody KP. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organy podatkowe nie dokonywały więc żadnych nowych, innych ustaleń w zakresie przychodu z tytułu świadczonych usług składu celnego "K", w kwestii faktur VAT wystawionych przez Wielobranżowe Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe "R" oraz w kwestii zaistnienia zdarzenia gospodarczego w postaci sprzedaży autobusu M. Zgodnie ze stanowiskiem WSA w Krakowie zawartym w wyroku z dnia 8 listopada 2006 r., oparły się o materiał dowodowy, który legł u podstaw wydania poprzednich decyzji. Obecnie więc, Sąd w całości podzielając stanowisko zaprezentowane w przedmiotowym wyroku, nie widzi potrzeby ponownego wyjaśniania skarżącemu bezzasadności zarzutów w zakresie wyżej wskazanym. Należy jedynie dodać, że konsekwencją zaakceptowania przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 8 listopada 2006 r. stanowiska organów podatkowych, iż nie doszło do sprzedaży autobusu marki M. firmie "T" w kontekście rozważań dotyczących zawyżenia przez skarżącego przychodu jest stwierdzenie, że stanowiąc nadal własność podatnika winien być ujęty w spisie z natury, gdyż w dniu 31 grudnia 2001 r. pozostawał fizycznie w firmie skarżącego. WSA w Krakowie w przedmiotowym wyroku odniósł się również do zarzutu naruszenia art. 193 Ordynacji podatkowej sformułowanego ponownie w niniejszej skardze, choć nie uzasadnionego w jej treści w żaden sposób. Ten zarzut również został uznany za bezpodstawny. W tym miejscu zważyć należy, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu oznacza to, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu, w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej. W przypadku gdy sprawa po raz drugi dociera do WSA - po uchyleniu decyzji podatkowej przez WSA i wydaniu nowej decyzji zgodnej z jego instrukcją - WSA jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku - wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 988/06 M. Podat. 2007/8/3: "Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji"; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1597/06 LEX nr 320090: "Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie". Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy (wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1377/05, LEX nr 281309). Wobec tego ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że przedmiotem badania WSA w Krakowie w trakcie poprzednio toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego była również kwestia nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poczynionych na zakup kuli lustrzanej z napędem, dwóch kamer wodoodpornych, pralki i wydatków na naprawę wytwornicy dymu. Sąd badał bowiem legalność zaskarżonej decyzji podatkowej w każdym aspekcie, a nie tylko przez pryzmat zarzutów skarżącego. Fakt, że w uzasadnieniu wyroku nie wypowiedział się wprost w powyższej materii nie oznacza, że okoliczność ta wymknęła się spod kontroli Sądu, tylko że nie dopatrzył się w tym względzie wadliwości zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak i ten zarzut skarżącego należy uznać za niezasadny. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia przesłanek, tj. uzyskania przychodu, istnienia związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1992 r., sygn. akt SA/Po 1393/92; wyrok NSA z dnia 29 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Wr 1242/94; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1997 r., sygn. akt III SA 418/96). Wykazanie związku poniesionego wydatku z przychodami spoczywa na podatniku. Ma on obowiązek nie tylko udokumentować, że wydatek został poniesiony (albo prawidłowo zarachowany), ale wykazać także, że poniesiony on został w celu osiągnięcia przychodu. Podatnik ma zatem obowiązek uzasadnić cel ponoszonych wydatków, tzn. fakt, iż służą one uzyskaniu przychodów. W niniejszej sprawie skarżący takiego racjonalnego związku nie wykazał, a nawet nie próbował wykazać. Przytoczył jedynie obfite orzecznictwo dotyczące samej konstrukcji kosztów uzyskania przychodu, ale nie odniósł tych rozważań do stanu faktycznego sprawy i do kwestionowanych wydatków. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wykazał, iż nie są trafne zarzuty skargi, że w niniejszej sprawie organy naruszyły przepisy prawa w treści skargi wskazane. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).