I SA/Kr 1522/12

Sygn. akt I SA/Kr 1522/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Nina Półtorak, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r., sprawy ze skarg A. M., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 23 grudnia 2010 r. Nr [...], z dnia 12 stycznia 2011 r. Nr [...], z dnia 27 grudnia 2010 r. Nr [...], z dnia 12 stycznia 2011 r. Nr [...], z dnia 27 grudnia 2010 r. Nr [...], z dnia 12 stycznia 2011 r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005, 2007 i 2008 - skargi oddala - Zaskarżonymi decyzjami z dnia: 23 grudnia 2010r., nr [...], 12stycznia 2011r.,nr [...], 23 grudnia 2010r., nr [...], 12stycznia 2011r.,nr [...], 27 grudnia 2010r., nr [...], 12stycznia 2011r.,nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego odpowiednio z dnia: 30 września 2010 r., nr [...], 26 października 2010 r., nr [...] ,30 września 2010 r., nr [...], 25 października 2010 r., nr [...] ,30 września 2010 r., nr [...], 26 października 2010 r., nr [...] określające skarżącej A.M. wysokość zobowiązania podatkowego oraz odmawiające stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2008, 2005 i 2007. Zaskarżone decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym. Skarżąca w 2005r., w 2007r. i w 2008r. prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "A", opodatkowaną podatkiem liniowym w stawce 19 %. Działalność skarżącej polegała na świadczeniu usług zakresie doradztwa, usług sekretarskich oraz wszelkich spraw związanych z działalnością parlamentarną eurodeputowanego L.J.R. oraz R.C.. Skarżąca pełniła obowiązki asystenta ww. posłów na podstawie umów z nimi zawartych, a za wykonane usługi na rzecz eurodeputowanych wystawiała faktury VAT. Jednocześnie w 2007 i 2008 r. skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej F.H.U. "E" s.c. A. M. ,A. G., zajmującej się pośrednictwem w zakresie zatrudnienia, reklamą oraz szkoleniami w uzyskiwaniu pomocy unijnej. Skarżąca po złożeniu zeznań PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu w latach 2005, 2007 i 2008złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ww. lata. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty uzasadniono tym, że w latach 2005, 2007 i 2008 skarżąca uzyskiwała dochody zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity obowiązujący w dacie powstania obowiązku podatkowego: Dz.U. z 2000r., Nr 14 poz.176 ze zm.) – dalej "u.p.d.o.f.". Jednocześnie skarżąca złożyła korekty PIT- 36 L za lata 2005 r., 2007 r. i 2008 r. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005, 2007 i 2008. Decyzjami z dnia 30 września 2010r., Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008, 2007 i 2005 r. Jednocześnie decyzjami z dnia 26 października 2010r., Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w kwocie 7 891 zł, za 2007r. w kwocie 112104 zł i za 2008r. w kwocie 80 131 zł. W uzasadnieniach decyzji organ I instancji odnośnie uzyskanego przez skarżącą przychodu z tytułu prowadzonej działalności stwierdził, że nie podlega on zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. albowiem praca asystentki europosła nie jest finansowana z bezzwrotnej pomocy instytucji europejskiej. Organ przyjął w całości do rozliczenia kwoty przychodu wynikające z podatkowych ksiąg przychodów i rozchodów. W konsekwencji uznał, że za ww. lata nie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnośnie decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego organ oparł się na wynikach kontroli ksiąg podatkowych za lata 2005, 2007 i 2008, a po szczegółowej analizie uzyskanych przychodów i poniesionych wydatków w prowadzonych przez skarżącą firmach F.H.U. "A" oraz F.H.U. "E" organ zakwestionował wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów łącznie na kwotę 20 382,70 zł za 2005r., na kwotę 315 123,68 zł za 2007r. i na kwotę 268 263,30 zł za 2008r. Zakwestionowano m.in. koszty paliwa związane z eksploatacją prywatnego samochodu pracownika firmy skarżącej, koszty związane z zakupem kawy, herbaty lodów, napojów, frytek, krakersów, paluszków, alkoholu i wydatków na usługi gastronomiczne, wydatki za zakup książek, mebli, farby, szyn sufitowych, zakup biletów do sali kongresowej, żelazek, kosmetyków, wydatków min. na zakup odzieży, opłaty komunalne, koszty przejazdów taksówkami czy pranie odzieży. Organ podkreślił, że powodem nieuznania części sumy zakwestionowanych wydatków było wystawienie faktur dokumentujących ich dokonanie na inny podmiot, tj. R.C.. Stwierdzono także nieprawidłowe dokumentowanie wydatków, a także dokumentowanie wydatków na podstawie nieczytelnych paragonów, czy też powoływanie się na wydatki nieudokumentowane. Ponadto zdaniem organu skarżąca nie wykazała związku zakwestionowanych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz nie przedstawiła innych dowodów umożliwiających uznanie za koszty uzyskania przychodu wadliwie udokumentowanych wydatków. W odwołaniach od powyższych decyzji skarżąca wniosła o ich uchylenie w całości. Ponadto skarżąca złożyła wniosek o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego zdjęć przedstawiających charakter pracy asystenta posła Europarlamentu. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 23 grudnia 2010, nr [...], z dnia 27 grudnia 2010 r., nr [...] i nr [...] roku utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005, 2007 i 2008. Jednocześnie decyzjami z dnia 12 stycznia 2011r., nr: [...], [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego odnośnie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z lata 2005, 2007 i 2008. W uzasadnieniach decyzji podzielono stanowisko i argumentację zawarte w decyzjach organu pierwszej instancji. Stwierdzono, że wynagrodzenie za wykonywanie usług w charakterze asystenta posła nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., gdyż w przypadku pracy asystenta nie zostaje spełniany wymóg bezpośredniej realizacji projektu. Odnosząc się do załączonej przez skarżącą opinii Rzecznika Generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko w niej wyrażone nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził też, że nie może odnieść skutku powoływanie się przez skarżącą na milczącą interpretację przepisów prawa podatkowego w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 9 listopada 2007r., sygn. akt I SA/Kr 1322/06 albowiem wniosek dotyczył podatku dochodowego za 2006r., tymczasem niniejsze postępowania dotyczą lat 2005, 2007 i 2008. Odnośnie decyzji utrzymujących w mocy decyzje określające wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Na powyższe decyzje skarżąca wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których domagała się uchylenia decyzji obu instancji. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie błędnej wykładni przepisów art. 14 c, art. 14 d, art. 14 o ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p.", art. 21 ust. 1 pkt 46, art 22 i art. 23 u.p.d.o.f., a także nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym poprzez naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w art. 127, art. 121 § 1, art. 122 i art. 180 O.p. W uzasadnieniach skarżąca streściła charakter świadczonych przez nią usług i podkreśliła, że asystent eurodeputowanego otrzymuje środki bezpośrednio z Europarlamentu, a nie od posła. Ponadto stwierdziła, że asystent rozlicza się ze swojej pracy bezpośrednio przed Parlamentem Europejskim. Środki jakie są wypłacane przez Parlament Europejski asystentowi pochodzą z budżetu Unii Europejskiej i jako takie nie podlegają opodatkowaniu w żadnym z państw członkowskich, a do otrzymanego wynagrodzenia mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Wspólnot Europejskich nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz.Urz. WE L 056 z dnia 4.03.1968 ze zm.). Skarżąca podniosła też, że wnioskiem z dnia 13 lutego 2006r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46a u.p.d.o.f. odnośnie środków jakie otrzymywała z Parlamentu Europejskiego jako wynagrodzenie za świadczenie usług sekretarskich na rzecz eurodeputowanego. Decyzja Izby Skarbowej w tej sprawie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1322/06. Ponieważ do tej pory interpretacja w tej sprawie nie została wydana, skarżąca przyjęła milczącą interpretację, że dochody pochodzące z Parlamentu Europejskiego są zwolnione z podatku dochodowego. Skarżąca podjęła również polemikę ze stanowiskiem organu w zakresie zakwestionowania poniesionych przez nią wydatków jako kosztów uzyskania przychodu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej niezrozumiałym jest zarzut nierzetelności ksiąg podatkowych. Podniosła także zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności z uwagi na odmowę przesłuchania najważniejszych osób jak asystenta, czy też posłów. Na poparcie swoich poglądów skarżąca powołała stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych, a także opinię Rzecznika Generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Skarżąca powtórzyła swoje stanowisko w pismach procesowych z dnia 6 marca 2011r. W odpowiedziach na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem na rozprawie w dniu 29 listopada 2012r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1522/12 do I SA/Kr 1524/12 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 1522/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skargi nie są zasadne. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 134 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta czynność jednakże Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skargi złożone w niniejszej sprawie nie są zasadne i podlegają oddaleniu ponieważ zaskarżone decyzje nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem. Spór w niniejszej sprawie w głównej mierze sprowadzał się do trzech kwestii. Pierwszą z nich było uwzględnienie jako kosztów uzyskania przychodu w 2005, 2007 i 2008r.części wydatków poniesionych przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług w charakterze asystenta eurodeputowanego. Drugą była kwestia zaliczenia dochodu skarżącej uzyskiwanego w ramach umowy zawartej z eurodeputowanymi o świadczenie usług doradztwa w zakresie wszelkich spraw związanych z działalnością parlamentarną deputowanych, do dochodów zwolnionych z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., a przez to ustalenie, że w skutek ich opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w 2005, 2007 i 2008r. doszło do nadpłaty w tym podatku. Trzecia ze spornych kwestii dotyczyła wpływu na wymiar podatku dochodowego oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za lata 2005, 2007 i 2008 r. milczącej interpretacjiprzepisów prawa podatkowego, o wydanie której skarżąca zwróciła się wnioskiem z dnia 13 lutego 2006r. w zakresie zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46a u.p.d.o.f. odnośnie środków jakie otrzymywała z Parlamentu Europejskiego jako wynagrodzenie za świadczenie usług sekretarskich na rzecz eurodeputowanego. Zaznaczyć należy, że zagadnienia, które są przedmiotem sporu w badanych sprawach były już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyrokach z dnia 1 czerwca 2010r., sygn. akt I SA/Kr 550/10 i I SA/Kr 551/10. Skargi kasacyjne od ww. wyroków zostały oddalone wyrokami NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt II FSK 2482/10 i II FSK 2483/10. Sprawy, w których zapadły powołane wyroki dotyczyły określenia skarżącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz nadpłaty w tym podatku za 2004r., a ich stan faktyczny odpowiada temu, który zaistniał w badanych sprawach. Orzekający Sad w pełni podziela stanowisko zawarte we wskazanych wyżej rozstrzygnięciach i przyjmuje je za własne. W pierwszej kolejności, powołując się na treść art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. podkreślić należy, że pozarolnicza działalność gospodarcza stanowi źródło przychodów. Artykuł 22 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi natomiast, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie kwoty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f. Z przepisu tego wynika, że wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu jeżeli jednocześnie pozostają bezpośrednio w związku przyczynowo – skutkowym lub gospodarczym ze źródłem przychodów, były poniesione w celu jego osiągnięcia, zostały rzeczywiście poniesione i jest to udokumentowane w sposób nie budzący wątpliwości. W niniejszej sprawie skarżąca zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu w latach 2005, 2007 i 2008 r. min. wydatki poczynione na zakup paliwa związany z eksploatacją prywatnego samochodu pracownika firmy skarżącej, koszty związane z zakupem kawy, herbaty lodów, napojów, frytek, krakersów, paluszków, alkoholu i wydatków na usługi gastronomiczne, wydatki za zakup książek, wyposażenie pokoi asystenckich w Brukseli i Strasburgu, zakup biletów do sali kongresowej, żelazek, kosmetyków, wydatków min. na zakup odzieży, opłaty komunalne, koszty przejazdów taksówkami czy pranie odzieży. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez organy podatkowe, że wydatki te nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i uzyskaniem w ramach tej działalności przychodu. Skarżąca powinna mieć na uwadze, że to podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu, a to z kolei oznacza, że spoczywa na nim obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania w faktu ich poniesienia w sposób niebudzący wątpliwości. Również na podatniku ciąży obowiązek wykazania istnienia związku między wydatkiem, a osiągniętym przychodem. W interesie skarżącej leżało zatem przedstawienie materiału dowodowego, z którego wynikałoby jednoznacznie, że zakwestionowane wydatki mają wpływ na powstanie lub powiększenie przychodu (por. wyrok NSA W-wa z dnia 15 marca 2006r., II FSK 306/05, LEX nr 205693, wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 1998r., III SA 1345/96, LEX nr 41554). Bez właściwego udokumentowania wydatku, nie można go uznać za przeznaczonego na nabycie towaru (wyrok NSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 1997r., I SA/Po 714/97, LEX nr 31760). W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała bezpośredniego związku tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą, a przez to, że ich poniesienie miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W ww. zakresie przeprowadzono szczegółową analizę ksiąg podatkowych skarżącej i precyzyjnie wyszczególniono zakwestionowane wydatki wraz z podaniem przyczyny ich nieuwzględnienia jako kosztu uzyskania przychodu. Jednocześnie skarżąca nie wykazała, że zakwestionowane wydatki były celowe i racjonalne z punktu widzenia związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a zasadnie oczekiwanym przychodem. Dlatego zdaniem Sądu, organy podatkowe odmawiając ww. wydatkom zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, a argumentacja takiego rozstrzygnięcia wykazuje cechy logicznego rozumowania. Ponadto w ocenie Sądu organ słusznie zakwestionował wydatki związane z reklamą i reprezentację firmy, w zakresie w jakim przekroczyły limit określony w art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. Zgodnie z treścią tego artykułu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25 % przychodu, chyba że reklama jest prowadzona w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób. Odnośnie wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005, 2007 i 2008r. stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Artykuł 75 § 1 O.p. stanowi, że jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Uprawnienie to przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 O.p., jeżeli w zeznaniach o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej (art. 75 § 2 pkt 1 lit. a O.p.). Jednocześnie stosownie do treści art. 9 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów zwolnionych lub dochodów, w stosunku do których zaniechano poboru podatku. Katalog zwolnień podatkowych zawarty został w art. 21 u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f.w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie wolne od podatku dochodowego są: - dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli: a) pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz b) podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy; zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem. W ocenie Sądu dochody skarżącej uzyskiwane z tytułu umowy o świadczenie usług doradztwa nie korzystały ze zwolnienia podatkowego określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Dlatego też nie istniały podstawy do stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Rozważając tę kwestię stwierdzić należy, że skarżąca w ramach swojej działalności świadczyła usługi doradcze na rzecz eurodeputowanych, za które wystawiała faktury VAT. Kwoty należności wynikające z tych faktur były jej przekazywane bezpośrednio z Parlamentu Europejskiego z puli pieniędzy jakie są miesięcznie przeznaczone przez Parlament Europejski dla eurodeputowanego na utrzymanie jego biura poselskiego, w tym na asystentów. Zgodnie z treścią art. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.Urz. z 24 grudnia 2002 r., C 325) Parlament Europejski jest instytucją Wspólnoty Europejskiej jednakże kwoty przeznaczane przez Parlament na utrzymywanie biur poselskich eurodeputowanych nie mogą być potraktowane jako "środki bezzwrotnej pomocy". Parlament Europejski w ogóle nie ma statusu instytucji pomocowej, która przekazuje środki z bezzwrotnej pomocy w celu realizacji różnego rodzaju programów pomocowych. Jest organem Unii Europejskiej o uprawnieniach prawodawczych, reprezentujący obywateli państw należących do Unii Europejskiej. Orzekający Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1322/06, w którym stwierdzono, że "(...) praca asystentki europosła nie jest finansowana z "bezzwrotnej pomocy" instytucji europejskiej i to niezależnie od faktu, czy umowa została zawarta z europosłem czy też Parlamentem Europejskim. "Pomoc" lub też "środki pomocowe" nie mogą być utożsamiane z finansowaniem działalności instytucji europejskich, zatrudnionych w nich urzędników czy też działających na ich rzecz osób tak jak to miało miejsce w przypadku skarżącej. Wynagrodzenie wypłacane skarżącej w granicach określonych przez przedstawiony stan faktyczny we wniosku, w ocenie Sądu, stanowiło jedynie element wydatków z budżetu Parlamentu Europejskiego na finansowanie działalności europosłów, a więc szeroko pojętej działalności tejże instytucji". Z powyższego wynika, że w niniejszych sprawach nie jest spełniona przesłanka zwolnienia podatkowego wynikająca z art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a u.p.d.o.f., a zatem badanie przesłanki zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b u.p.d.o.f.jest bezprzedmiotowa. Z tego powodu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy argumentacja skarżącej w której wywodzi, że bezpośrednio realizowała cel programu, przy czym cel ten był finansowany z pieniędzy unijnych. Na tle powyższych rozważań stwierdzić należy, że organ podatkowy zasadnie nie uwzględnił wniosku skarżącej o przesłuchanie świadków zawartych w piśmie z dnia 29 listopada 2010r., w którym wniesiono o dołączenie do akt sprawy dowodów w postaci zdjęć ze spotkań posłów oraz kalendarium części działalności posła R. C. W toku postępowania podatkowego rozwiano wątpliwości co do charakteru świadczonych przez skarżącą usług jako asystenta eurodeputowanych, a zatem ewentualne przesłuchanie wnioskowanych świadków byłoby bezcelowe i nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ podatkowy słusznie stwierdził też, że nie ma wpływu na rozstrzygnięcie powołana przez skarżącą opinia Rzecznika Generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 7 czerwca 2007r. albowiem odnosi się do urzędników lub innych pracowników wykonujących pracę na rzecz innego państwa lub organizacji międzynarodowej, a także asystenta posła zatrudnionego przez tegoż posła, a nie – jak skarżąca – osoby pełniącej obowiązki asystenta posła w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Powyższe wskazuje, że organy podatkowe obu instancji słusznie odmówiły stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005, 2007 i 2008. Co do kwestii powołania się przez skarżącą na interpretację milczącą, dotyczącą zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46a u.p.d.o.f.Sąd stwierdza, że w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1322/06 w przedmiocie wniosku skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej co do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46a u.p.d.o.f. do dochodów uzyskiwanych w ramach umowy z eurodeputowanym o świadczenie usług, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 listopada 2007r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Po wydaniu tego wyroku interpretacja indywidualna nie została nadal wydana. Orzekający Sąd podziela przytoczony w skardze pogląd wyrażony w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2009r., sygn. akt I SA/Gd 686/07, zgodnie z którym trzymiesięczny termin wynikający z art. 14b § 3 O.p. obowiązuje organ podatkowy także w sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy. Nie mniej jednak złożony przez skarżącą wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego dotyczył roku 2006, natomiast rozpatrywana sprawa dotyczy stanu faktycznego i prawnego za lata 2005, 2007 i 2008. Orzekający Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez organy podatkowe, że zgodnie z art. 14 b § 2 O.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, a ponieważ interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia nie może być wiążąca w niniejszej sprawie, która dotyczy lat 2005, 2007 i 2008. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasad postępowania określonych w art. 121 § 1, art. 122 i art. 180 O.p. Na każdym etapie prowadzonego postępowania skarżąca miała prawo wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z którego korzystała. Ponadto w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania, a jako dowody dopuszczono wszystko co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Sąd nie dopatrzył się też sprzeczności dokonanych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie Sądu nie została naruszona także wynikająca z art. 127 O.p. zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Na skutek wniesionych odwołań skarżącej sprawy zostały po raz kolejny rozpoznane przez organ odwoławczy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji. Jednocześnie granice rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw w drugiej instancji pod względem przedmiotowym i podmiotowym wyznaczyło rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 02 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 P.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów postępowania przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2 P.p.s.a., a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.