I SA/Kr 1608/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Z. i P.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia: oddalić wniosek Skarżący w skardze wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia 31 stycznia 2014 r. nr [...] Jako uzasadnienie wskazali, że istnieje "zagrożenie trudną do naprawienia szkodą w razie realizowania podatku w zawyżonej wysokości". W dalszej części skarga zawierała jedynie argumenty dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych, co miało wpłynąć na nieprawidłowy wymiar podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - oznaczanej dalej jako p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny jest, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., związany zamkniętym katalogiem przesłanek, których wystąpienie warunkuje możliwość wydania orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do katalogu tych przesłanek należą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod tymi pojęciami, a więc ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem należy zatem do sądu. Przesłanka wyrządzenia znacznej szkody jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11; wszystkie orzeczenia opublikowane na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09, z dnia 19 maja 2011 r., II OZ 415/11). Jednocześnie należy wskazać, że w orzecznictwie utrwalony został również pogląd, zgodnie z którym, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., I FZ 93/13). W rozpoznawanej sprawie skarżący poza wskazaniem, że wystąpi zagrożenie trudnej do naprawienia szkody, w ogóle nie uprawdopodobnili konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Naczelny Sądu Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2008 r., II OSK 736/08, Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a zatem nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli wnioskodawca nie przytoczy w tym zakresie żadnych okoliczności. Jeżeli zatem wnioskodawca nie powoła w swym wniosku okoliczności istotnych w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można ocenić, czy takie okoliczności w sprawie występują i ewentualnie jaki mogą mieć wpływ na jego uwzględnienie. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy należy bowiem wiązać z konkretną sytuacją skarżącego, jeżeli zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Na marginesie sprawy należy zauważyć, że zaskarżona decyzja dotyczy wymiaru podatku w kwocie 19 863 zł, przy czym pierwotny wymiar (niekwestionowany przez skarżących) teoretycznie miałby wynosić 6 767 zł. W aktach sądowych i administracyjnych brak jest jakichkolwiek danych finansowych dotyczących obojga skarżących. W konsekwencji, nawet gdyby orzekający Sąd chciał samodzielnie analizować wpływ ewentualnej egzekucji na możliwość powstania nieodwracalnej szkody – to byłoby to niemożliwe. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i oddalił wniosek, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.