I SA/Kr 1712/12

Sygn. akt I SA/Kr 1712/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r., sprawy ze skargi B. Z., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 1 sierpnia 2012 r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją dnia 1 sierpnia 2012r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012r. Jak wynika z uzasadnienia powołanej decyzji Burmistrz W. ustalił skarżącemu B. Z. i I. Z. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 w kwocie 272,00 zł. W uzasadnianiu wskazano, iż wymiar podatku ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji podatkowej. Odwołanie od decyzji złożył skarżący wskazując, iż część działki została zajęta na chodnik gminny, a pomimo to organ podatkowy opodatkował całość nieruchomości. Ekipa budowlana naruszyła punkty graniczne działki nr (...) i wycięła żywopłot, rosnącego modrzewia oraz zniszczyła ogrodzenie. Organ odwoławczy stwierdził, iż na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Zgodnie z ustawą o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1). Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1). Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów (nie stanowiących gospodarstw rolnych w rozumieniu ustawy) liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, a podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha gruntów - równowartość pieniężną 5 q żyta. Średnia cena skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2011 r. wyniosła 74,18 zł za 1 q (Komunikat Prezesa GUS z dnia 19 października 2011 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2011 r.). Zgodnie z ustawą z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (j.t. Dz. U. z 2002 r., nr 200, poz. 1682 ze zm.) opodatkowanie podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Podatnikami podatku leśnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami lasów (art. 2 ust. 1 pkt 1). Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3). Podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 4 ust. 1). Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (art. 4 ust. 4). Zgodnie z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. ust. 1), a podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, (art. 3 ust. 1 pkt 1). Podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (art. 4 ust. 1). Nadto organ wskazał, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) - podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak stwierdził organ odwoławczy podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy Kolegium stwierdziło, iż na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy można stwierdzić, iż współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), obr. C. są I. i B. Z.. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący obszernie opisał okoliczności, które Jego zdaniem mają wpływ na wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego. Skarżący nie przeczy, iż według materiałów źródłowych Starostwa Powiatowego areał działek, od których dokonano wymiaru jest niezmieniony. Jednak skarżący wskazał na okoliczności, iż część działki została zajęta na chodnik wraz z odwodnieniem. Skarżący kwestionuje w skardze zatwierdzony projekt budowlany i pozwolenie na budowę spornego chodnika wraz z odwodnieniem, wskazując na nieprawidłowości związane z szerokością chodnika i poszerzeniem drogi gminnej. Dodatkowo skarżący wskazał, iż w księdze wieczystej na wybudowany chodnik wraz z odwodnieniem brak dokumentów. Zdaniem skarżącego to Urząd Miasta w W. nie posiada żadnych dowodów prawnych na poszerzenie drogi gminnej, jak również budowy chodnika, brak przy tym decyzji o wywłaszczeniu terenu, więc podatki płacone przez mieszkańców obok drogi gminnej są zawyżone. Starostwo Powiatowe nie dokonało korekt mapy na odcinku wybudowanego chodnika, ani rejestru gruntów, co powoduje niezgodność ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Jednocześnie zgodnie z art.134 p. P.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając niniejszą sprawę w oparciu o powyższe zasady, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego uzasadniających usunięcie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego. Skarżący naruszenia prawa upatrywał w tym, że w sprawie nie wzięto pod uwagę faktu, iż część działki została zajęta na chodnik, a dane w ewidencji nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego, należy zauważyć, iż zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zatem podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego stanowi zapis w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 1995r. sygn. akt: SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Z powyższego wynika, że organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku, ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok WSA z 27 stycznia 2010r. sygn. akt: I SA/Lu 684/09, z 21 stycznia 2010r. sygn. akt: III SA/Po363/09, z 13 stycznia 2010r. sygn. akt: II FSK 1243/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Co ważne, podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (§ 46 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz. U Nr 38, poz. 454 ze zm.), bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego ( por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 grudnia 2010r. sygn. akt: III SA/Po 462/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych ( por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 30 maja 2011r. sygn. akt: I SA/Wr 111/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl) Dodatkowo należy podkreślić, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków.(wyrok NSA z 11 maja 2011r. sygn. akt: II FSK 259/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Należy zaakcentować, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, rolnym, leśnym nie jest zależny od tego czy podatnik ma możliwość władania nieruchomością czy też został tego pozbawiony. Dopóki zatem podatnikowi przysługuje prawo własności danej nieruchomości, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości ( min. art. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Jak wskazano wyżej istniejąca rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji gruntów i budynków powinna być skorygowana w odrębnym postępowaniu. W postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku (łącznego zobowiązania pieniężnego) nie można zwalczać niespornych zapisów widniejących w ewidencji, a także w księdze wieczystej. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.