I SA/Kr 1729/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od środków transportowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od środków transportowych skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że egzekucja należności pieniężnych wskazanych w decyzji spowoduje poważne pogorszenie jego sytuacji materialnej. Skarżący, powołując postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 182/10 wskazał, że wstrzymanie wykonalności decyzji przewidziane jest w sytuacji, w której brak tego wstrzymania będzie powodował dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki prawne. Trudne do odwrócenia skutki to takie - prawne lub faktyczne skutki - które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżący powołując się nadto na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/2007 zauważył, że nie jest przy tym wymagane, aby przesłanki wskazanego w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zagrożenia w mniejszym lub większym zakresie rzeczywiści już wystąpiły lub przynajmniej się ujawniły. Przepis art. 61 § 3 wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpieniem, co oznacza, że można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym. Skarżący podniósł, że od dnia wydania zaskarżonej decyzji organ może prowadzić postępowanie egzekucyjne, a więc jest uprawniony do zajęcia majątku skarżącego. W przypadku natomiast uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd, skarżący będzie narażony na poniesienie szkody w związku z koniecznością prowadzenia czynności zmierzających do zwrotu zajętego majątku. Oznacza to, że skarżący będzie bezpośrednio obciążony błędami organu w zakresie procedowania, co nie może mieć miejsca w państwie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawi art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu koniecznym jest odniesienie się do konkretnych okoliczności tak, aby sąd miał możliwość ich oceny (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 310/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że z okoliczności przedstawionych we wniosku, nie sposób wywieść, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w odniesieniu do skarżącego uzasadnione. W szczególności zauważyć należy, że skarżący nie przedstawili żadnych danych obrazujących jego sytuację materialną, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że obowiązek zapłaty kwot wynikających z zaskarżonej decyzji spowoduje ogromne obciążenie jego budżetu. Wobec braku informacji odnoszących się do sytuacji finansowej skarżącego, Sąd nie mógł odnieść kwoty nałożonego na skarżącego zobowiązania do jego rzeczywistej sytuacji majątkowej, ani też stwierdzić, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podnieść w tym miejscu należy, że przedstawiona we wniosku argumentacja skarżącego powinna być poparta dokumentami obrazującymi jego aktualną sytuację finansową i potwierdzającymi zaprezentowane stanowisko. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Brak dokumentacji, czy też choćby podania we wniosku przez skarżącego sumy pieniężnej pozostającej do jego dyspozycji (oraz podania wysokości ponoszonych comiesięcznych koniecznych opłat, co pozwoliłoby ustalić wysokość kwoty, która pozostaje do dyspozycji skarżącego po ich uiszczeniu) powoduje, że Sąd nie mógł ocenić sytuacji finansowej skarżącego, a tym samym nie mógł ocenić wpływu jaki na jego sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Zauważyć także należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie, samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż stanowi naturalną konsekwencję określenia zaległych zobowiązań podatkowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FZ 331/11). Na końcu wskazać należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.