I SA/Kr 1835/11

|Sygn. akt I SA/Kr 1835/11 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Beata Cieloch, Protokolant: Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r., sprawy ze skargi "T" Sp. z o.o. w T., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 4 sierpnia 2011r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług - skargę oddala - W dniu 25 stycznia 2010r. strona skarżąca "T" Sp. z o.o. w T. złożyła do Ministra Finansów – reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej, wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie rozliczania opłat za media. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Strona skarżąca jest spółką działającą na mocy ustawy z dnia 26 października 1995r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1070 dalej - u.f.p.b.m.). Zgodnie z przepisami tej ustawy główną działalnością skarżącej spółki jest budowa budynków mieszkalnych z lokalami mieszkalnymi i użytkowymi (lokale handlowe i miejsca postojowe nie będące częściami składowymi lokali mieszkalnych) na wynajem. W ramach prowadzonej działalności skarżąca spółka dokonuje zakupów środków trwałych w postaci budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami użytkowymi i wielostanowiskowymi garażami podziemnymi wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Za pomocą tych środków trwałych skarżąca świadczy sprzedaż w postaci wynajmu lokali mieszkalnych i użytkowych, miejsc postojowych w garażach podziemnych, dostawy mediów i odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz dzierżawy rurarzu sieci internetowej i telewizji kablowej. Zasady wzajemnych świadczeń pomiędzy skarżącą, a najemcami regulują umowy, na mocy których skarżąca oddaje do dyspozycji lokale i zobowiązuje się dostarczać do nich wodę, energię cieplną i odbierać nieczystości. Na mocy tych umów za wynajem lokali skarżąca pobiera czynsz według skalkulowanej stawki miesięcznej obejmującej koszty eksploatacji i remontów budynków zaś za dostarczone do lokali media i odebrane nieczystości pobiera opłaty, które płacone są w formie miesięcznych zaliczek, a następnie rozliczane według faktycznego zużycia w poszczególnych okresach rozliczeniowych. Tym samym skarżąca spółka dokonuje refakturowania usług w postaci dostawy mediów i odbioru nieczystości. Czynsz za wynajem lokali mieszkalnych jest czynszem regulowanym, więc składnikiem kalkulacyjnym stawki czynszu nie mogą być opłaty za media. Natomiast czynsz za lokale użytkowe jest czynszem wolnym. Biorąc pod uwagę obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług skarżąca spółka wykonuje czynności zwolnione z podatku w postaci wynajmu lokali mieszkalnych i czynności opodatkowane w postaci wynajmu lokali użytkowych, miejsc postojowych w garażach podziemnych, dostawy mediów i odbioru nieczystości, dzierżawy rurarzu sieci internetowej i telewizji kablowej. Do prowadzonej działalności skarżąca wykorzystuje zakupione towary i usługi oraz środki trwałe w postaci budynków mieszkalnych które są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych i nieopodatkowanych. Obrót z tytułu opłat za dostawę mediów i odbiór nieczystości oraz obrót z opłat za dzierżawę rurarzu internetu i telewizji kablowej wykazywany w liczniku wskaźnika stanowi sumę opłat za dostawę mediów i odbiór nieczystości (refakturowanie) do i z lokali mieszkalnych, użytkowych i miejsc postojowych. Tak wyliczona suma powiększona o sumę opłat z tytułu czynszu za lokale użytkowe i miejsca postojowe stanowi sumę sprzedaży opodatkowanej umieszczanej w liczniku. Jednocześnie stawki VAT są właściwe dla danego rodzaju sprzedaży tj. dostawa wody odbiór nieczystości płynnych - 7%, dostawa energii cieplnej do ogrzewania lokali i podgrzewania wody - 22%, odbiór nieczystości stałych - 7%, opłata za dzierżawę rurarzu - 22%, czynsz za wynajem lokali użytkowych i miejsc postojowych - 22%. W związku z tym skarżąca spółka ustala proporcję w postaci procentowego udziału rocznego obrotu z tytułu czynności opodatkowanych w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności opodatkowanych i zwolnionych z podatku. Za pomocą ustalonej proporcji skarżąca pomniejsza podatek należny o kwotę stanowiącą część kwoty podatku naliczonego przypisaną czynnościom opodatkowanym. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy spółka prawidłowo ustala proporcję o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 – dalej "u.p.t.u.") jako udział obrotu wynikającego ze sprzedaży opodatkowanej w tym sprzedaży mediów i odbioru nieczystości do uzyskanego całkowitego obrotu rocznego z prowadzonej działalności? Czy spółka prawidłowo pomniejsza kwotę podatku należnego o kwotę stanowiącą część podatku naliczonego przypisanego czynnościom opodatkowanym wyliczoną przy pomocy ustalonej proporcji w tym podatku od zakupów inwestycyjnych w postaci budynków mieszkalnych? Zdaniem skarżącej spółki, prawidłowo ustala proporcję służącą do wyliczenia kwoty podatku naliczonego o którą pomniejsza podatek należny. Wskazano, że na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie w jakim zakupione towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych. Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego od zakupów związanych z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi z podatku podatnik może zgodnie z art. 90 ust. 2 pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część podatku naliczonego, który można proporcjonalnie przypisać czynnościom w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Proporcję taką ustała się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku kwoty podatku należnego oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Skarżąca wskazała, że jej stanowisko w zakresie kwalifikowania sprzedaży i refakturowania dostawy mediów i odbioru nieczystości jest zbieżne z orzecznictwem i interpretacjami wydanymi przez organy skarbowe. W dniu 6 maja 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał dla skarżącej spółki indywidualną interpretację, znak: [...] uznając, że jej stanowisko jest nieprawidłowe. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że opłaty za media, wywóz nieczystości w sytuacji gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, czy odbiorcą nieczystości stanowią obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 u.p.t.u. z tytułu świadczenia przez skarżącą usług najmu i winny być opodatkowane stawką właściwą dla usług najmu. Pismem z dnia 26 maja 2010 r. skarżąca spółka wezwała tut. organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę ww. interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na ww. wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżąca spółka na przedmiotową interpretację złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zakwestionowała stanowisko organów, z którego wynika, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym opłaty za media, wywóz nieczystości stanowią element składowy świadczonej przez wnioskodawcę usługi najmu i w konsekwencji winny być opodatkowane stawką właściwą dla usług najmu. Zdaniem skarżącego dostarczanie mediów oraz odprowadzane nieczystości jest odrębną od najmu usługą o czym świadczą umowy zawarte z najemcami. Zgodnie z ich treścią media nie stanowią elementu kalkulacyjnego czynszu, a spółka dokonuje sprzedaży mediów na ogólnych zasadach. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego Sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa, a zatem nie istnieje konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Spór w niniejszej sprawie w istocie sprowadzał się nie do ustalenia prawidłowej proporcji służącej do wyliczenia kwoty podatku naliczonego, o którą pomniejsza się podatek należny ale do kwestii sposobu opodatkowania podatkiem VAT usługi dostawy mediów i odbioru nieczystości dla najemców lokali mieszkalnych wynajmowanych przez "T". Organ podatkowy w wydanej interpretacji indywidualnej stanął na stanowisku, że nie ma podstaw do odrębnego opodatkowania podatkiem VAT należnych od najemców lokali opłat z tytułu udostępnienia mediów i odbioru nieczystości. Uznał, że usługa najmu powinna być opodatkowana podatkiem VAT jako świadczenie główne i jednorodne natomiast sporne opłaty powinny być uznane jako kwoty należne z tytułu umowy najmu, wchodzące do podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29 u.p.t.u. Natomiast zdaniem skarżącej w stosunkach z najemcami, a "T" należne opłaty za dostawę mediów stanowią odrębną usługę, która powinna być opodatkowana podatkiem VAT odrębnie od usługi najmu, według stawki 7%. Zaznaczyć należy, że kwestia kompleksowości usługi najmu w aspekcie opodatkowania podatkiem VAT usługi dostarczenia mediów, odprowadzana nieczystości czy też ponoszenia kosztów ubezpieczenia były uprzednio przedmiotem rozważań sądów administracyjnych min. w: wyroku WSA w Bydgoszczy z 13 października 2010r., sygn. akt: I SA/Bk 236/10, wyroku WSA w Poznaniu z dnia 3.02.2009 r., sygn. akt I SA/Po 1387/08, wyroku NSA z dnia 25.11.2010 r., sygn.. akt I FSK 983/09, wyroku WSA w Warszawie z dnia 18.11.2010 r., sygn. akt III SA/Wa 667/10, wyroku NSA z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt I FSK 475/11. Stanowisko wyrażone przez sądy administracyjne w powołanych wyżej wyrokach Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela i uznaje za własne. Kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 §1 Kodeksu cywilnego, przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. W konsekwencji, najem pomieszczeń stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Zgodnie zaś z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (art. 8 ust.1) u.p.t.u. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011r., podstawą opodatkowania jest obrót z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Pojęcie kwoty należnej (obrotu) z tytułu sprzedaży należy łączyć z pojęciem wynagrodzenia, czy zapłaty, które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. Uregulowanie wynikające z art. 29 ust. 1 u.p.t.u., stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.). Stosownie do art. 73 powołanej Dyrektywy, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi wynagrodzenie (zapłatę), które dostawca towarów lub świadczący usługi otrzymał lub ma otrzymać od nabywcy, klienta lub osoby trzeciej z tytułu wykonanych czynności, łącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takich dostaw. Przepis art. 73 Dyrektywy posługuje się pojęciem zapłaty (wynagrodzenia), którą dostawca lub świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać, a ustawodawca polski stanowi o obrocie, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży. Mimo różnic w nazewnictwie należy uznać, że pojęcia te sobie odpowiadają. Ponadto, jak stanowi art. 78 Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje również podatki, opłaty i podobne należności z wyłączeniem podatku od wartości dodanej. Zgodnie z tym samym przepisem Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje dodatkowe koszty, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi dostawca obciąża nabywcę lub klienta. Państwa Członkowskie mogą uznać za dodatkowe koszty wydatki będące przedmiotem odrębnej umowy. Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego. Ustawa o VAT nie zawiera odrębnego uregulowania stanowiącego odpowiednik art. 78 Dyrektywy. Ustawodawca krajowy nie sprecyzował, jakie elementy należy uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania, tak jak to uczynił ustawodawca wspólnotowy, uznając za wystarczające wskazanie ogólnej definicji podstawy opodatkowania. Ogólne określenie podstawy opodatkowania w art. 29 ust. 1 ustawy odpowiada jednak uregulowaniu wspólnotowemu z art. 73 i 78 Dyrektywy. W konsekwencji zapis ten winien stanowić wskazówkę interpretacyjną przy dokonywaniu wykładni art. 29 ust. 1 u.p.t.u. regulującego ustalanie podstawy opodatkowania. Słusznie zauważył organ podatkowy, że przy ustalaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem VAT decydujące znaczenie powinny mieć aspekty ekonomiczne i cel danej czynności, a nie jej cywilnoprawna forma. Takie założenie pozwala na utrzymanie wspólnego systemu opodatkowania tym podatkiem w krajach Unii Europejskiej, w których obowiązują różne rozwiązania w zakresie prawa cywilnego. Dlatego przy interpretowaniu pojęcia "całość świadczenia", w przypadku usług o kompleksowym charakterze takich jak usługa najmu, nie ma podstawy do dzielenia tej czynności z punktu widzenia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług na kilka czynności z tego tylko powodu, że mogą być one przedmiotem odrębnych stosunków zobowiązaniowych na gruncie prawa prywatnego. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd uznał, że odpowiada prawu stanowisko organów, zgodnie z którym zaistniałym stanie faktycznym za podstawę opodatkowania uznać należy kwotę obrotu wynikającą z całości świadczenia pieniężnego pobieranego przez skarżącą spółkę od najemców, tj. kwotę czynszu łącznie z kosztami za dostawę mediów i odbiór nieczystości. Świadczenie złożone (kompleksowe) będzie mieć miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy będzie miała charakter świadczenia podstawowego i świadczenia pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych), a zatem takich, które umożliwiają skorzystanie (względnie lepsze skorzystanie) ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można, bez popadania w sztuczność, rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru, ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być raczej traktowane jako dwa i to niezależnie opodatkowane. Odnosząc powyższe do ustalonego w sprawie stanu faktycznego Sąd zauważa, iż usługi wynajmu lokali obejmowały w świetle zawartych umów także obowiązek dostarczania przez wynajmującego (a nie przez przedsiębiorstwo wodociągowe) wody do lokali i odprowadzanie ścieków. Najemcy lokali nie mieli zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów oraz odbiorcą nieczystości. Skarżąca spółka w związku ze świadczeniem usługi najmu – zgodnie z umową – oprócz czynszu obciążała najemcę również kosztami mediów i opłatami za wywóz nieczystości. Zatem należności za te usługi są świadczeniem należnym skarżącej z tytułu umowy najmu lokalu, a nie z tytułu odsprzedaży mediów i usług wywozu nieczystości. Żaden bowiem z najemców nie byłby zainteresowany zakupem samych mediów gdyby nie najmował lokalu, który bez mediów nie byłby zdatny do użytku. Stanowisko takie potwierdza również obowiązek spółki zapewnienia najemcom dostawy mediów i wywozu nieczystości wynikający z przepisów art. 5 ust 1, art. 6 ust. 1 , art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1966 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008 ze zm.) oraz art. 6a ust. 1 i ust. 3 oraz art. 9 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266). Reasumując stwierdzić należy, że wydatki za media i inne koszty związane z eksploatacją nieruchomości stanowiące obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 u.p.t.u. są opodatkowane stawką właściwą dla świadczonych usług najmu. Świadczenia te są bowiem nierozerwalnie związane z usługą najmu, jako konieczne do korzystania z lokalu, lecz mające w stosunku do niej charakter poboczny. Jak wskazano wyżej, z treści art. 29 ust. 1 u.p.t.u. wynika, że podstawą opodatkowania jest obrót. Zaś obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W związku z powyższym, kwota należna obejmuje wszystkie koszty związane z usługą najmu, kształtujące w efekcie kwotę żądaną od nabywcy. Organ zasadnie powołał się na orzecznictwo ETS w powyższym zakresie. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą ETS-u, w przypadku gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczeń odrębnych, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług. W odniesieniu do usług pomocniczych, które nie stanowią dla klienta celu samego w sobie, lecz środek do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej, powinno się stosować te same zasady opodatkowania, co do usługi głównej. (zob. wyrok z dnia 21 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget, pkt 21 i podobnie wyroki z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg-Gelting Linien, pkt 12-14; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 CPP, pkt 28, jak również z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen i OV Bank, pkt 19, publikowane na stronie http://curia.europa.eu). Zatem, wobec prawidłowości stanowiska organów wyrażonego w zaskarżonej interpretacji w zakresie sposobu opodatkowania usługi dostarczania mediów i odprowadzania nieczystości w wynajmowanych lokalach, Sąd przyjął, że organ podatkowy prawidłowo określił również stawki podatkowe dla poszczególnych usług oraz sposób obliczania proporcji służącej do wyliczenia kwoty podatku naliczonego, o który pomniejsza się podatek należny, na podstawie art. 90 ust. 3 u.p.t.u. Odnosząc się do przywołanych w skardze wyroków WSA w Krakowie z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 551/09, wyroku NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 1809/07 oraz wyroku NSA z dnia 27 października 1995r., sygn. akt SA/Wr 752/95, które zdaniem skarżącej spółki dotyczą takiego samego stanu faktycznego jak zaistniały w niniejszej sprawie i "przesądzają" sporną kwestię, Sąd stwierdza, że ww. wyroki nie mogą w niniejszej sprawie wskazywać kierunku wykładni norm prawa podatkowego albowiem wyroki te zostały wydane w innym stanie faktycznym, także na podstawie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Dodatkowo wskazać należy, że przy interpretacji przepisów podatkowych Sąd wydając rozstrzygnięcie bierze pod uwagę nie tylko obowiązujące ustawy, ale także orzecznictwo TSUE oraz Dyrektywy Rady WE. Także powołanie się przez skarżącą wyrok Trybunału z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie RLRE Telomer Property sro (Tellmer) przeciwko Finfanci Reditelstvi v Usti nad Labem (C- 572/07) jest w ocenie Sądu bezzasadne albowiem wyrok ten został wydany na podstawie odmiennego stanu faktycznego, albowiem dotyczył pobierania od lokatorów opłaty za sprzątanie części wspólnych wynajmowanego budynku. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.