I SA/Kr 1885/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1885/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 24 lutego 2016 r., sprawy ze skargi M.B., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 24 września 2015 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego, , , - s k a r g ę o d d a l a -, , , Postanowieniem z dnia 8 lipca 2015r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił M.B. zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku po zmarłej K.C.. Wydanie tego rozstrzygnięcia poprzedzone zostało następującymi ustalenia stanu faktycznego. Prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K., Wydział I Cywilny z dnia 25 września 2014r. sygn. akt [...] w którym stwierdzono, że spadek po K.C.zmarłej dnia 14 listopada 1966r. nabyli wprost na podstawie ustawy: jej mąż A.C. i córki M.B. i B.P. - wszyscy po 1/3 części w stosunku do całości spadku. W dniu 16 lutego 2015r. w Urzędzie Skarbowym M.B. złożyła zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2, w którym jako przedmiot nabycia podała udział wynoszący 1/3 część nieruchomości o pow. 258 m² obj. 1wh 355, zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 45-50 m², o wartości 10.000 zł. Na wezwanie organu podatkowego, spadkobierczyni w dniu 30 marca 2015r. złożyła w urzędzie skarbowym zeznanie podatkowe SD-3, w którym przedmiot opodatkowania określono jako udział wynoszący 1/3 część w nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 45-50 m² o pow. gruntu 258 m², obj. 1wh 355, pół. w K., ul. Z., o wartości 10.000 zł. Pismem z dnia 19 czerwca 2015r. pełnomocniczka spadkobierczyni M. B. złożyła wniosek o: zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku przez M. B., wezwanie przez organ podatkowy w charakterze tymczasowych współwłaścicieli osób wskazanych we wniosku w celu określenia przez te osoby wartości rynkowej przedmiotu spadku z uwagi na fakt, że wszystkie wymienione osoby są spadkobiercami po A.C., 1/3 części nieruchomości położonej w K. przy ul. Z Z uzasadnienia wniosku wynika, że od 22 kwietnia 2001r. nieruchomość jest w wyłącznym posiadaniu B. M. oraz K. D., w sposób wykluczający jej współposiadanie przez pozostałych współwłaścicieli. Zdaniem wnioskodawczyni prawomocny wyrok sądu w sprawie dopuszczenia do współposiadania nieruchomości ma bezpośredni wpływ na możliwość dokonania prawidłowej wyceny nieruchomości przez współwłaścicieli w oparciu o stan faktyczny. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, postanowieniem z dnia 8 lipca 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania, uznając że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do jego zawieszenia. Na powyższe postanowienie zostało wniesione zażalenie, w którym zarzucono zasadność wydania zaskarżonego postanowienia, w sytuacji braku możliwości wejścia na teren dziedziczonej nieruchomości, co ma wpływ na prawidłowy sposób ustalenia wartości przedmiotu spadku. Dodatkowo zakwestionowano stanowisko organu podatkowego I instancji oparte na brzmieniu art. 8 ustawy o podatku od spadków i darowizn, że zbędny jest udział wszystkich współwłaścicieli dziedziczonej nieruchomości w procedurze dot. ustalania wartości nieruchomości położonej w K. przy ul. Z. Zdaniem odwołującej w sprawie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 201 § 2 Ordynacji podatkowej do zawieszenia postępowania podatkowego po K. C. albowiem tylko prawomocny wyrok sądu zezwalający podatnikowi na wejście na teren nieruchomości, celem dokonania wyceny, pozwoli o tak dokonaną wycenę wydać organowi podatkowemu decyzję o ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 24 września 2015r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że dniem nabycia spadku jest 14 listopada 1966r., zaś obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn powstał w dniu 17 października 2014r. tj. w dniu uprawomocnienia się postanowienia sądu w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej K.C. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że data nabycia spadku jak również data powstania obowiązku podatkowego mają zasadniczy wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Zdaniem organu podatkowego podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych według stanu na dzień nabycia tj. 14 listopada 1966r. (data śmierci spadkodawcy) i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego tj. z dnia 17 października 2014r. (data uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego nabycie spadku). Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że wezwanie przez organ podatkowy osób wskazanych przez wnioskodawczynię w charakterze tymczasowych współwłaścicieli (spadkobierców po A.C.) w celu określenia przez te osoby wartości rynkowej przedmiotu spadku po K.C. nie jest zasadne i nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, bowiem zeznania tych osób nie mogą decydować o wartości przedmiotu spadku. W świetle powyższego podnoszone przez wnioskodawczynię okoliczności dotyczących wartości przedmiotu nabycia, wynikające z braku możliwości wejścia na teren dziedziczonej nieruchomości, jak również wystąpienie przez spadkobiercę do sądu o wydanie wyroku, który umożliwi spadkobiercy wejście na teren przedmiotowej nieruchomości, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie uzasadniają twierdzenia, że jest to zagadnienie wstępne od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy w przedmiocie ustalenia podatku od spadków i darowizn z tytułu dziedziczenia po K.C. Na powyższe postanowienie wniesiono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 18 listopada 2015r. (data wpływu do organu 18 listopada 2015 r.). W skardze na ostateczne postanowienie skarżąca przedstawiła opis nieruchomości oraz zdarzenia związane z nabyciem własności (udziałów) w zabudowanej nieruchomości położonej w K. przy ul. Z.. Zdaniem skarżącej mają one wpływ na stan faktyczny i prawny przedmiotowej nieruchomości, w tym również w ocenie skarżącej winne być uwzględnione na gruncie niniejszej sprawy. Skarżąca stwierdziła, że ustalenie wartości spadku nabytego po zmarłej K.C. jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego polegającego na wydaniu wyroku przez sąd, zezwalającego na wejście współwłaścicielom na teren nieruchomości, bez naruszenia art. 342 Kodeksu cywilnego, a co za tym idzie dokonania wyceny nieruchomości objętej przedmiotem spadku. Skarżąca podała, że wartość nabytego spadku po K.C. na dzień dzisiejszy z powodu czynnika losowego niezależnego od podatnika posiada wartość zerową, albowiem nieruchomość w całości została zawłaszczona w sposób nieuprawniony przez B.M. dnia 22 kwietnia 2001r. Dodatkowo skarżąca nie podzieliła stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w odniesieniu do stwierdzenia, że wezwanie przez organ podatkowy w charakterze tymczasowych współwłaścicieli osób wskazanych przez stronę w celu określenia przez te osoby wartości rynkowej przedmiotu spadku nie jest zasadne i nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, bowiem zeznania tych osób nie mogą decydować o wartości przedmiotu spadku. Ponadto skarżąca podniosła kwestie dotyczące daty powstania obowiązku podatkowego oraz przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia spadku po zmarłej K.C.. Zdaniem skarżącej obowiązek podatkowy pierwotnie powstał w dniu 14 listopada 1966r., a fakt przyjęcia spadku przez skarżącą nie został zgłoszony do opodatkowania w ustanowionym do tego terminie. Jak stwierdziła skarżąca pomiędzy datą powstania pierwotnego obowiązku podatkowego tj. dniem 14 listopada 1966r., a datą uprawomocnienia się postanowienia sądu w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po K.C. czyli datą 17 października 2014r. upłynęło 48 lat. Skarżąca podkreśliła, że powoływanie się przez organ podatkowy na art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn powoduje sytuację, że zobowiązanie podatkowe może powstać niezależnie od tego kiedy doszło do nabycia rzeczy w drodze spadku. Nie może jednak powodować powstania ponownego obowiązku podatkowego, gdyż od dnia powstania pierwotnego obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 1 upłynął już okres przedawnienia. Ponadto skarżąca wskazała, że z uwagi na datę nabycia spadku po K.C. tj. 14 listopada 1966r. w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym w chwili nabycia spadku czyli obowiązujące w 1966r. a nie przepisy podatkowe, które weszły w życie 17 lat po wystąpieniu zdarzenia, zgodnie z zasadą, że prawo nie działa wstecz. W uzupełnieniu skargi, w piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2016r. skarżąca wskazała, że przed Sądem Rejonowym sygn. akt [...] toczy się postępowanie o dopuszczenie do współposiadania, a pozwani B.M. oraz K.D. zgłosili żądania zwrotu kwoty 18.211,58 zł tytułem poniesionych nakładów na rzecz nieruchomości z tytułu wykonanego remontu. Wobec powyższego jest to kolejny dowód zdaniem skarżącej, konieczności zawieszenia postępowania podatkowego, w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn albowiem zależy on od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego z uwagi na fakt uzależnienia określenia wartości nieruchomości stanowiącej podstawę naliczenia podatku, od zasądzenia przez sąd wartości zwrotu poniesionych nakładów na remont nieruchomości, albowiem wartość wykonanego remontu nie jest przedmiotem spadku po K.C.. Skarżąca wskazała ponadto, że w/w pozwani domagają się także, przed Sądem Rejonowym w K., Wydział I Cywilny, zwrotu wydatków z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 2001r. do 2004r. na łączną kwotę 256,20 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, a w przypadku braku akceptacji powyższego wniosku o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 121 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd uznał za bezzasadny wniosek o odrzucenie skargi. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało doręczne skarżącej w dniu 21 października 2015r., zatem składając skargę osobiście w organie w dniu 18 listopada 2015r. skarżąca nie uchybiła ustawowemu terminowi do jej złożenia. Rozpoznając sprawę w zakreślonych wyżej granicach Sąd stwierdził, że złożona przez M.B. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli sądowoadministracyjnej zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 września 2015r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 lipca 2015r. odmawiające zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłej K.C. na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie było ustalenie, czy w ramach toczącego się postępowania podatkowego ujawniło się zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia miałoby zależeć rozstrzygnięcie sprawy podatkowej (ustalenie wysokości podatku od spadku). W ocenie skarżącej owym zagadnieniem wstępnym jest konieczność wydania wyroku przez sąd powszechny, zezwalającego na wejście współwłaścicielom na teren nieruchomości objętej przedmiotem spadku w celu dokonania jej wyceny oraz toczące się postępowanie o dopuszczenie do współposiadania (sygn. akt I C 2058/15/K). Z kolei z zaskarżonego postanowienia wynika, że zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej rozstrzygnięcie tych postępowań nie ma wpływu ani na fakt nabycia przez skarżącą spadku ani na treść postanowień o stwierdzeniu nabycia przez nią praw do spadku. Organ II instancji wskazywał również, że kwestie te mają charakter okoliczności faktycznych, zaś ustalenie takich okoliczności nie stanowi zagadnienia wstępnego. Tak skoncentrowany spór wymaga zatem odniesienia się do treści i wykładni art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zakresie adekwatnym do niniejszej sprawy. Zgodnie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazany przepis pozwala na wyodrębnienie czterech istotnych elementów składających się na ustawową konstrukcję zagadnienia wstępnego; 1) musi ono wyłonić się w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2013r., sygn. akt I SA/Gd 863/12). Zagadnieniem wstępnym może być jednak tylko taka kwestia prawna, która albo ujawniła się w toku postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki wydania decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wprost wynika konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2002r., sygn. akt V SA 2414/01). Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć wstępne "zagadnienie prawne", a nie spór co do faktu (zob. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2005r., sygn. akt GSK 946/04). Trzeba podkreślić, że nie chodzi tu o wyjaśnienie istotnych nawet wątpliwości prawnych, lecz o wydanie orzeczenia rozstrzygającego kwestię prawną (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt I GSK 2356/05). Nie mają zatem charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ustalenia faktyczne, które zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Okoliczność, że ustalenia danego postępowania może być pomocne przy ustaleniu stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym, nie oznacza, że zakończenie postępowania podatkowego nie może nastąpić bez rozstrzygnięcia tej sprawy, ponieważ nie przesądza o zakresie zobowiązań podatkowych podatnika. Zagadnienie wstępne dotyczy wystąpienia przeszkody uniemożliwiającej w ogóle rozstrzygnięcie zgodnie z obowiązującymi przepisami sprawy podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012r., sygn. akt II FSK 831/11). Z tych względów zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uzależnione jest od ustalenia przez organ podatkowy związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy podatkowej, a zagadnieniem wstępnym, którego ocena, gdyby ono samo mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu administracji publicznej niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2006r., sygn. akt I GSK 1544/05). Należy przy tym pamiętać, że zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010r., sygn. akt I FSK 536/09). Należy zauważyć, że sądy administracyjne wypowiadały się również o przypadkach zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w postępowaniach podatkowych w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Wskazywały m.in., że jeżeli w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym funkcjonowało prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, to okoliczność, iż w stosunku do tegoż postanowienia na wniosek skarżącego toczy się postępowanie o jego zmianę, które do dnia wydania decyzji organu II instancji nie zakończyło się prawomocnie, nie może być uznana za sytuację wskazaną w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA z dnia 5 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Ke 380/09). Sądy administracyjne zajmowały też jednolite stanowisko, zgodnie z którym sprawa o dział spadku pozostaje bez wpływu na wykonanie obowiązku złożenia zeznania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Nie można więc uznać, by jej rozstrzygnięcie miało za przedmiot zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2000r., sygn. akt I SA/Lu 1593/98). Innymi słowy z zagadnieniem wstępnym organ ma do czynienia wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez inny organ lub sąd. Jeżeli zagadnienie wstępne wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zagadnienie wstępne dotyczy wystąpienia przeszkody uniemożliwiającej w ogóle rozstrzygnięcie zgodnie z obowiązującymi przepisami sprawy podatkowej. Wskazać należy, że w przedmiocie zawieszenia postępowania konieczne jest ustalenie związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy podatkowej, a zagadnieniem wstępnym. Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, że w przedmiocie dziedziczenia po zmarłej K.C. prawomocnie orzekł Sąd Rejonowy w K, Wydział I Cywilny w postanowieniu z dnia 25 września 2014r., sygn. akt [...] . Zgodnie z postanowieniem sądu spadek po K.C. nabyła skarżąca w 1/3 części w stosunku do całości spadku. W skład masy spadkowej po zmarłej K.C. wchodził udział wynoszący 1/3 część nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. 258 m² zabudowaną budynkiem mieszkalnym położonym w K. ul. Z.. Niewątpliwie kwestia dotycząca ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn ma charakter następczy w stosunku do postępowania o stwierdzenie i nabycie spadku, które to postępowanie toczy się przed sądem powszechnym. To właśnie w takim postanowieniu sąd powszechny określa prawa spadkobiercy i ich zakres odnośnie majątku spadkodawcy. W niniejszej sprawie takie postępowanie zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 25 września 2014r., sygn. akt [...]. Sąd orzekający w sprawie w pełni przychyla się do twierdzeń organu, że podnoszone przez skarżącą okoliczności – dotyczące wartości przedmiotu nabycia, wynikające zdaniem skarżącej z braku możliwości wejścia na teren dziedziczonej nieruchomości, jak również wystąpienie przez spadkobiercę do sądu o wydanie wyroku, który umożliwi spadkobiercy wejście na teren przedmiotowej nieruchomości, - nie uzasadniają twierdzenia, że jest to zagadnienie wstępne od rozstrzygnięcia, którego zależy rozpatrzenie sprawy w przedmiocie ustalenia podatku od spadków i darowizn z tytułu dziedziczenia po K.C.. Tym samym, zdaniem Sądu, organy słusznie przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie istnieje związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy w przedmiocie podatku od spadków i darowizn z tytułu dziedziczenia po zmarłej K.C., a wydaniem wyroku przez sąd, zezwalającego na wejście współwłaścicielom na teren przedmiotowej nieruchomości. W tym miejscu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dniu nabycia, powoływanej dalej jako "u.p.s.d."). Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.s.d. wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, zaś zgodnie z art. 8 ust. 3 wartość rynkową rzeczy i praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju z dnia powstania obowiązku podatkowego. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 4 u.p.s.d., jeżeli nabywca nie podał wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych lub wartość podana przez nabywcę według oceny naczelnika urzędu skarbowego nie odpowiada ich wartości rynkowej, organ ten wezwie nabywcę do określenia wartości rzeczy i praw lub podwyższenia tej wartości w terminie nie krótszym niż 14 dni. W razie nieudzielania odpowiedzi lub podania wartości nieodpowiadającej wartości rynkowej, naczelnik urzędu skarbowego ustali wartość z uwzględnieniem opinii biegłego. Jeżeli wartość ustalona w ten sposób przekroczy o 33% wartość podaną przez nabywcę, koszty opinii biegłego ponosi nabywca. Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że to nabywca (spadkobierca) jest obowiązany do złożenia zeznania podatkowego, określenia przedmiotu spadku i jego wartości. W przypadku niepodania wartości, to na organ podatkowy przechodzi obowiązek ustalenia wartości przedmiotu spadku z uwzględnieniem opinii biegłego. W skardze został podniesiony zarzut dotyczący stanowiska organu podatkowego, co do udziału pozostałych współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości położonej w K. przy ul. Z. w postępowaniu w celu określenia przez te osoby wartości rynkowej przedmiotu spadku nabytego przez skarżącą po zmarłej K.C., zarzut dotyczący przedawnienia prawa do wydania decyzji, jak również pogląd skarżącej, iż z uwagi na datę nabycia spadku po K.C. tj. 14 listopada 1966r. w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym w chwili nabycia spadku czyli obowiązujące w 1966r. a nie przepisy podatkowe, które weszły w życie 17 lat po wystąpieniu zdarzenia. Sąd do tych zarzutów w ramach rozpoznawania niniejszej sprawy nie może się odnieść, ponieważ przedmiotem oceny Sądu było wyłącznie wydane przez organ podatkowy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego w kontekście przesłanki z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Okoliczności wskazane w piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2016r., wbrew twierdzeniom skarżącej również nie mogą stanowić podstawy zawieszenia postępowania we wnioskowanym trybie z powodów wcześniej wyłożonych. Ponadto okoliczności faktyczne przedstawione w piśmie procesowym nie były podnoszone w toku postępowania przed organami podatkowymi. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...). Oznacza to, że sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego po wydaniu zaskarżonego aktu zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Podkreślić należy, że obowiązkiem organu podatkowego jest uwzględnić wszystkie okoliczności mające w świetle przepisów u.p.s.d. wpływ na określenie wysokości podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Przytoczone w skardze oraz w piśmie procesowym zarzuty oraz okoliczności faktyczne skarżąca winna przedstawić w toczącym się postępowaniu wymiarowym zmierzającym do wydania decyzji ustalającej wysokość podatku od spadku, która po wyczerpaniu środka odwoławczego i po jej ewentualnym zaskarżeniu do Sądu będzie podlegała kontroli i ocenie, także w zakresie ustalonego stanu faktycznego oraz przedmiotowych zarzutów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.