I SA/Kr 1917/06

|Sygn. akt I SA/Kr 1917/06 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 maja 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), WSA Ewa Michna, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2007r., sprawy ze skargi W. S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 17 października 2006r. nr [...], w przedmiocie interpretacji co do sposobu i zakresu stosowania prawa podatkowego w podatku od towarów i usług, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2006r. nr. [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...] zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). Zaskarżoną decyzją - po rozpoznaniu odwołania - utrzymano w mocy Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].08.2006 r., nr [...], zmieniającą z urzędu postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].01.2006 r., nr [...], potwierdzające stanowisko W. S. zawarte we wniosku z dnia [...].10.2005 r. (data wpływu tego wniosku) o udzielenie pisemnej interpretacji i polegające na tym, że brak jest przepisu prawnego nakładającego obowiązek korekty odliczonego przez nią od kwoty podatku należnego całej kwoty podatku naliczonego dotyczącego inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego na gruncie stanowiącym majątek dorobkowy - w sytuacji gdy wybudowany pawilon handlowy wykorzystywany jest do wykonywania czynności opodatkowanych nie tylko przez nią, lecz również przez jej męża. W tych samych częściach zaliczyli oni zresztą ten pawilon do środków trwałych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że podstawę prawną tego zaliczenia stanowił art. 22 f ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm., dalej określanej skrótem "u.p.d.o.f."). Stanowi on, że "jeżeli tylko część nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej bądź wynajmowana lub wydzierżawiana - odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości, budynku lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości, budynku lub lokalu". Zgodnie zaś z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm. dalej zwanej "ustawą o VAT") w zakresie w jakim towar jest wykorzystywany przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia od kwoty podatku należnego kwoty podatku naliczonego. W myśl art. 88 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 tej ustawy odliczenia tego nie stosuje się do nabycia przez podatnika towaru, jeżeli wydatki na jego nabycie nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, chyba że chodzi o wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie towaru zaliczonego przez podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji. W. S. zaliczyła pawilon handlowy tylko w części do tych środków trwałych. W tej samej części mogła dokonać też odliczenia od kwoty podatku należnego kwoty podatku naliczonego. Skoro postąpiła inaczej to naruszyła nie tylko powołane przepisy ustawy o VAT, lecz także jej art. 86 ust. 1. Konieczne stało się więc przywrócenie stanu zgodnego z prawem. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17.10.2006 r. (nr [...]) W. S. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją tego Dyrektora z powodu naruszenia: - art. 2 Konstytucji RP - art. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich w zakresie podatków obrotowych - art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, - art. 86 ust. 1 i 2 pkt 2 lit. a, art. 88 ust. 1 i 3 ustawy o VAT, - art. 14b§5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. W wyroku z dnia 14.07.2006 r. w sprawie C-434/03 P.Charles, T.S. Charles Tijmens przeciwko Staatssecretaris van Financiën dokonując wykładni art. 6 ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 i 6 VI Dyrektywy ETS stwierdził, że "podatnik, po pierwsze, jest uprawniony, według swego wyboru, do zaliczenia do swojego przedsiębiorstwa całego dobra inwestycyjnego, które wykorzystuje w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, jak również ma w takim przypadku prawo do pełnego i bezpośredniego odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu tego dobra, a po drugie, ma co do zasady odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek zapłacenia podatku VAT od kwoty wydatków poniesionych na wykorzystanie tego dobra do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa" (zob. J. Zubrzycki, Leksykon VAT 2007 r., t.1, Wyd. Unimex, s.946-947). Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca zaliczyła inwestycję polegającą na budowie pawilonu handlowego do aktywów własnego przedsiębiorstwa, to mogła dokonywać odliczenia od kwoty podatku należnego całej kwoty podatku naliczonego dotyczącego tej inwestycji. Z kolei przez rozporządzenie towarem jak właściciel rozumie się nie tylko sprzedaż lecz i każdą transakcję, która będzie w aspekcie ekonomicznym prowadziła do podobnego rezultatu. Na takie rozumienie pojęcia "dostawy towarów" wskazuje orzecznictwo ETS. I tak w orzeczeniu w sprawie C-320/88 pomiędzy Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV (Holandia) stwierdzono, że wyrażenie "dostawa towarów" w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza "przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym". Z przepisu tego zdaniem Trybunału wynika, że kładzie on raczej nacisk na faktyczne dysponowanie rzeczą jak właściciel, a nie na zbycie prawa własności (M. Chomiuk [w:] VI Dyrektywa pod. Red. K. Sachsa, srt. 108 i 122). Takie faktyczne dysponowanie co do części rzeczy miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro pawilon handlowy został wybudowany na gruncie stanowiącym majątek dorobkowy, to w ramach tego majątku ("przez żonę na rzecz męża") nie jest możliwe zbycie części tego majątku. W sensie prawnym majątek dorobkowy to rodzaj współwłasności łącznej (bezudziałowej). Możliwym jest więc tylko przekazanie części majątku dorobkowego z przedsiębiorstwa żony do przedsiębiorstwa męża. Według zaś art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT przez odpłatną dostawę towarów rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów (a więc budynku lub jego części - art. 2 pkt 6 tej samej ustawy) należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, a w szczególności wszelkie przekazanie towaru bez wynagrodzenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towaru. Na rozprawie przed sądem pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że przekazanie przez nią części pawilonu z jej przedsiębiorstwa do przedsiębiorstwa męża nastąpiło bez wynagrodzenia. Zatem czynność ta podlegała opodatkowaniu i przez to skarżąca wykorzystała cały towar do czynności opodatkowanych. W konsekwencji nie ciążył na niej obowiązek korekty odliczenia kwoty podatku naliczonego od kwoty podatku należnego. Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212 poz. 2075), oraz opłatę od pełnomocnictwa.