I SA/Kr 1977/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1977/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r., sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 24 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). W dniu 15 maja 2012r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynął wniosek B.M. o przyznanie na rok 2012 m.in. płatności do samic z gatunku bydło domowe w liczbie 10. Na podstawie kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącej stwierdzono uchybienie polegające na nieterminowym zgłoszeniu organowi przemieszczenia wszystkich zakupionych przez skarżącą sztuk bydła zadeklarowanych do płatności. Krowy zostały zakupione w dniu 14 kwietnia 2012r. Natomiast zgłoszenia organowi tego faktu dokonano w dniu 26 kwietnia 2012r. Tym samym skarżąca naruszyła przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2008r. Nr 204, poz. 1281 ze zm.). Stosownie do tego przepisu posiadacz zwierzęcia gospodarskiego zgłasza kierownikowi biura informacje określone w art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 1760/2000 w terminie 7 dni - w przypadku bydła. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 1760/2000, z wyjątkiem hodowców zajmujących się transportem, wszyscy hodowcy bydła zobowiązani są po pełnym uruchomieniu skomputeryzowanych baz danych, do zgłaszania właściwym władzom wszelkich przewozów do i z hodowli oraz wszelkich urodzin i śmierci zwierząt z hodowli, wraz z datami tych zdarzeń, w okresie ustalonym przez dane Państwo Członkowskie, a wynoszących od trzech do siedmiu dni od daty zajścia danego zdarzenia. W ocenie organu pierwszej instancji skarżąca naruszyła przepisy art. 63 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, str. 65). W myśl art. 63 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli liczba zwierząt zadeklarowana we wniosku o przyznanie pomocy przewyższa liczbę zatwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnych lub kontroli na miejscu, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonych zwierząt. Stosownie do art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia, w przypadku gdy stwierdzone nieprawidłowości dotyczą niepoprawnych wpisów do rejestru lub paszportów zwierząt, przedmiotowe zwierzę uznaje się za niezatwierdzone, w przypadku gdy takie błędy wykryto przynajmniej w dwóch kontrolach w ciągu 24 miesięcy. We wszystkich pozostałych przypadkach przedmiotowe zwierzęta uznaje się za niezatwierdzone po pierwszym stwierdzeniu niezgodności. Z powyższych względów, decyzją z dnia 27 lutego 2013r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. odmówił skarżącej przyznania omawianej płatności. Jednocześnie organ nałożył na skarżącą dodatkową sankcję w kwocie 5.847,90 zł, stosownie do przepisu art. 65 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W myśl tego przepisu, jeżeli stwierdzone nieprawidłowości dotyczą więcej niż trzech zwierząt, całkowitą kwotę pomocy, do której rolnik jest uprawniony w ramach systemów, o której mowa w ust. 1, obniża się w danym okresie premiowym o: a) odsetek ustalony zgodnie z ust. 3, jeżeli nie przekracza on 10 %; b) dwukrotność odsetka ustalonego zgodnie z ust. 3, jeżeli przekracza on 10 % ale nie przekracza 20%. Jeżeli procent ustalony zgodnie z ust. 3 przekracza 20 %, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony na mocy art. 63 ust. 3, jest przedmiotem odmowy w odniesieniu do przedmiotowych systemów dla danego okresu premiowego. Jeżeli procent ustalony zgodnie z niniejszym artykułem ust. 3 przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między liczbą zwierząt zadeklarowanych a liczbą zwierząt zatwierdzonych zgodnie z art. 63 ust. 3. Kwota ta podlega odliczeniu zgodnie z art. 5b rozporządzenia (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano stwierdzenia, pozostałe saldo zostaje anulowane. W następstwie odwołania skarżącej wspomnianą na wstępie decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił zgodność ze stanem faktycznym poczynionych w sprawie ustaleń na okoliczność uchybienia przez skarżącą 7-dniowemu terminowi na zgłaszanie organowi zakupu omawianych krów, skutkujące odmową przyznania wnioskowanej płatności oraz nałożeniem na skarżącą sankcyjnej opłaty. Organ odwoławczy przywołał przepisy art. 70 i art. 71 powołanego rozporządzenia nr 1122/2009. W myśl art. 70 ust. 4 rozporządzenia niezgodności uznaje się za "stwierdzone", jeżeli wykazane zostały w wyniku jakiejkolwiek kontroli przeprowadzonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub gdy właściwy organ kontroli lub, w stosownych przypadkach, agencja płatnicza uzyskały informacje o nich z innych źródeł. Zgodnie z art. 71 ust. 1 omawianego rozporządzenia nie naruszając przepisów art. 77, w przypadku gdy stwierdzona niezgodność wynika z zaniedbania ze strony rolnika, stosuje się obniżkę. Obniżka ta z zasady stanowi 3 % całkowitej kwoty, o której mowa w art. 70 ust. 8. Na podstawie oceny przedstawionej przez właściwy organ kontroli w części sprawozdania z kontroli zawierającej ocenę zgodnie z art. 54 ust. 1 lit. c), agencja płatnicza może jednak, podjąć decyzję o obniżeniu tego współczynnika do 1 % lub o zwiększeniu go do 5 % całkowitej kwoty lub, w przypadkach o których mowa w art. 54 ust. 1 lit. c) akapit drugi, odstąpić od nałożenia jakichkolwiek obniżek. Jednakże w ocenie organu okoliczności sprawy uzasadniały odmowę przyznania stronie płatności do krów za 2012r. Brzmienie powołanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że płatność PK przysługuje do krów zgłoszonych do tych płatności, posiadanych przez stronę na dzień 31 maja 2012r., mających w tym dniu co najmniej 3 lata oraz zatwierdzonych z punktu widzenia przepisów dotyczących zgłaszania zwierząt do rejestrów związanych z systemem identyfikacji i rejestracji zwierząt. W następstwie wniesionej przez skarżącą skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 19 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Kr 856/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd uznał, że błędne jest stanowisko organu nakładające na skarżącą sankcje przewidziane w prawie unijnym w związku z dokonaniem przez skarżącą zgłoszenia do rejestru krów z uchybieniem 7-dniowego terminu. W ocenie Sądu stwierdzone uchybienie związane jest z nieprawidłowością dotyczącą wpisu do rejestru. Dlatego, stosownie do przepisu art. 63 ust. 4 lit. b wspomnianego rozporządzenia nr 1122/2009, aby uznać omawiane krowy za niezatwierdzone do przyznania płatności, nieprawidłowość ta powinna być wykryta przynajmniej w dwóch kontrolach w ciągu 24 miesięcy. Tymczasem u skarżącej przeprowadzono jedną kontrolę, która wykryła 5-dniowe spóźnienie w dokonaniu rejestracji nabytych zwierząt. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zarzucił: 1. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez przyjęcie, iż w sprawie miała miejsce jedna kontrola w gospodarstwie strony, więc nie było podstaw do uznania nieprawidłowości oraz do zastosowania sankcji, podczas gdy w gospodarstwie strony przeprowadzono dwie kontrole - jedną przez ARiMR, drugą - przez Powiatową Inspekcję Weterynaryjną co z kolei uzasadniało przyjęcie przez organ, iż zaistniała nieprawidłowość w rozumieniu art. 63 ust. 4 lit. b powołanego rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz możliwe było zastosowanie sankcji przewidzianych w art. 65 ust.3 ww. rozporządzenia, 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji pomimo braku naruszenia prawa materialnego, braku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania i braku naruszenia prawa procesowego przez organ, W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. a) art. 63 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 poprzez przyjęcie, że w przedmiotowym przypadku miał miejsce niepoprawny wpis bydła do rejestru i nieprawidłowość powinna być stwierdzona dwiema kontrolami, podczas gdy faktycznie nastąpiło niewłaściwe zgłoszenie bydła do komputerowej bazy danych prowadzonej przez ARiMR i nie wymagało to stwierdzenia dwiema kontrolami - co skutkowało wadliwym uznaniem przez Sąd pierwszej instancji zwierzęcia za zatwierdzone i tym samym wadliwym uznaniem za bezpodstawne sankcji, zastosowanych przez organ na podstawie art. 65 ust. 3 ww. rozporządzenia, b) art. 7 ust. 1 tiret pierwsze oraz ust. 4 powołanego rozporządzenia Nr 1760/2000 co skutkowało wadliwym uznaniem przez Sąd pierwszej instancji zwierzęcia za zatwierdzone i tym samym wadliwym uznaniem za bezpodstawne sankcji zastosowanych przez organ na podstawie art. 65 ust. 3 ww. rozporządzenia, c) art. 4 ustawy powołanej ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, poprzez przyjęcie, że rejestr zwierząt gospodarskich oznakowanych prowadzony w systemie informatycznych przez ARiMR jest jednoznaczny z rejestrem, o którym mowa w art. 63 ust. 4 lit b rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, podczas gdy rejestr ten ma inne znaczenie i zakres niż wynikający z art. 63 ust. 4 lit b), który to przepis obejmuje tylko rejestr prowadzony indywidualnie przez rolnika dla każdego gospodarstwa, co skutkowało wadliwym uznaniem przez Sąd I instancji zwierzęcia za zatwierdzone i tym samym wadliwym uznaniem za bezpodstawne sankcji, zastosowanych przez organ na podstawie art. 65 ust. 3 ww. rozporządzenia; Zarzucono także niewłaściwe zastosowanie prawa, tj. art. 63 ust. 4 lit b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez uznanie zwierzęcia za zatwierdzone i tym samym odmowę przez Sąd pierwszej instancji możliwości zastosowania sankcji, podczas gdy były one uzasadnione, gdyż miały miejsce dwie kontrole w gospodarstwie rolnika potwierdzające nieprawidłowość w ciągu 24 miesięcy - w przypadku uznania przez Sąd kasacyjny, iż stan faktyczny został błędnie ustalony przez Sąd pierwszej instancji, lecz nie miała miejsca błędna wykładnia przez Sąd ww. art. 63 ust. 4 lit b) i nieprawidłowość dotyczyła faktycznie wpisu do rejestru, a nie do komputerowej bazy danych; Skarga kasacyjna zarzuciła także naruszenie prawa poprzez niezastosowanie: 1. art. 3 lit. d) rozporządzenia Nr 1760/2000, określającego składniki Systemu Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt, na który to system składają się m.in. rejestry prowadzone przez rolników (lit. d) oraz komputerowa baza danych (lit. b) prowadzona przez ARiMR, podczas gdy Wyrok Sądu I instancji identyfikuje rejestr z komputerową bazą danych i stosuje takie same przesłanki do zastosowania sankcji zarówno dla nieprawidłowych wpisów do rejestru, jak i do komputerowej bazy danych, przez co Sąd uznał wadliwie, iż bydło powinno zostać zatwierdzone, a organ niezasadnie zastosował sankcje na podstawie art. 65 ust. 3 ww. rozporządzenia, 2. art. 2 pkt 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym "rejestr" oznacza rejestr prowadzony przez posiadaczy zwierząt odpowiednio zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 21/2004 lub art. 3 lit, d) oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000; podczas gdy Wyrok Sądu pierwszej instancji identyfikuje taki rejestr z komputerową bazą danych prowadzoną przez ARiMR i stosuje takie same wymogi dla zastosowania przez organ sankcji zarówno w przypadku nieprawidłowych wpisów do rejestru, jak i do komputerowej bazy danych, przez co Sąd uznał wadliwie bydło za zatwierdzone, a sankcje zastosowane przez organ na podstawie art. 65 ust. 3 ww. rozporządzenia za niezasadne. Wyrokiem z dnia 25 września 2015r. sygn. akt II GSK 1752/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 1122/2009 przez błędną wykładnię w następstwie przyjęcia, iż uchybienie przez skarżącą 7-dniowemu terminowi zgłoszenia organowi zakupionych krów stanowi przejaw nieprawidłowości dotyczącej niepoprawności wpisu do rejestru lub paszportów zwierząt, o której mowa w zdaniu pierwszym tego przepisu, podczas gdy nieprawidłowość ta kwalifikuje się do uznania omawianych krów za niezatwierdzone, w rozumieniu przepisu art. 63 ust. 4 lit. b zdanie drugie rozporządzenia nr 1122/2009, dla potrzeb dochodzonych przez skarżącą płatności do samic z gatunku bydło domowe (PK). Na błędność stanowiska Sądu pierwszej instancji w omawianej kwestii wskazują w szczególności przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, a także art. 7 ust. 1 tiret drugie wspomnianego rozporządzenia nr 1760/2000, z którymi to prawidłowo wykonanymi czynnościami wiąże się uprawnienie do uzyskania spornej płatności. Tym samym, nie można kwalifikować faktu niedopełnienia przez rolnika obowiązku zgłoszenia organowi nabycia krów w terminie 7 dni od ich zakupu z niepoprawnością wpisu do rejestru lub paszportu zwierząt, o której mowa w przepisie art. 63 ust. 4 lit. b zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1122/2009. Innymi słowy, wspomniane uchybienie terminowi zgłoszenia wyczerpuje przesłankę stwierdzenia niezgodności, o której mowa w art. 63 ust. 4 lit. b zdanie drugie rozporządzenia nr 1122/2009. Tym samym NSA stwierdził, że nie ma konieczności stwierdzenia tego uchybienia przynajmniej w dwóch kontrolach. NSA zalecił aby, rozpoznając ponownie sprawę, Sąd pierwszej instancji rozważył, czy i w jakim zakresie wchodzi w grę możliwość konwalidowania skutków spóźnionego przez skarżącą zgłoszenia organowi faktu nabycia omawianych krów. W pierwszej kolejności pod tym kątem należy ocenić zasadność podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia w sprawie przepisu art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. O czym była już mowa, w myśl tego przepisu, w przypadku gdy stwierdzona niezgodność wynika z zaniedbania ze strony rolnika, stosuje się obniżkę. Obniżka ta z zasady stanowi 3 % całkowitej kwoty, o której mowa w art. 70 ust. 8. Na podstawie oceny przedstawionej przez właściwy organ kontroli w części sprawozdania z kontroli zawierającej ocenę zgodnie z art. 54 ust. 1 lit. c), agencja płatnicza może jednak, podjąć decyzję o obniżeniu tego współczynnika do 1% lub o zwiększeniu go do 5% całkowitej kwoty lub, w przypadkach o których mowa w art. 54 ust. 1 lit. c) akapit drugi, odstąpić od nałożenia jakichkolwiek obniżek. Mimo podniesienia w skardze naruszenia przez organ tego przepisu Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał tego zarzutu, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, zgodnie z którą sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy tym, jak stanowi art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny, związanie to nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. Komentarz do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. wraz z cytowaną tam literaturą). W orzecznictwie podkreśla się z kolei, że "pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego" (wyrok NSA z dnia 4 września 2004r., I FSK 1130/06, LEX nr 384165). Na gruncie przedmiotowej sprawy należy zatem stwierdzić, że wiążąca jest dokonana przez NSA w wyroku z dnia 25 września 2015r., sygn. akt II GSK 1752/14 w stanie faktycznym tej sprawy wykładnia art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 1122/2009. Mając na uwadze treść art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, a także art. 7 ust. 1 tiret drugie wspomnianego rozporządzenia nr 1760/2000, należy przyjąć, że nie można kwalifikować faktu niedopełnienia przez rolnika obowiązku zgłoszenia organowi nabycia krów w terminie 7 dni od ich zakupu z niepoprawnością wpisu do rejestru lub paszportu zwierząt, o której mowa w przepisie art. 63 ust. 4 lit. b zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1122/2009. Wspomniane uchybienie terminowi zgłoszenia wyczerpuje natomiast przesłankę stwierdzenia niezgodności, o której mowa w art. 63 ust. 4 lit. b zdanie drugie rozporządzenia nr 1122/2009. Tym samym słuszne jest stanowisko organu, że nie było konieczności stwierdzenia tego uchybienia przynajmniej w dwóch kontrolach. Odnośnie zawartego w wyroku NSA zalecenia, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważyć, czy i w jakim zakresie wchodzi w grę możliwość konwalidowania skutków spóźnionego przez skarżącą zgłoszenia organowi faktu nabycia omawianych krów, a tym samym odnosząc się do zarzutu skargi o naruszeniu art. 23 oraz art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r.(Dz.U. L 30z 31.01.2009r., str. 16 ze zm.) oraz art. 70, 71 i 78 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 7 ustawy o płatnościach poprzez dowolną ocenę skutków stwierdzonego naruszenia oraz zastosowaniu wobec skarżącej rażąco niewspółmiernych konsekwencji, Sąd stwierdza, że argumentacja organu odwoławczego zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie pozwala Sądowi na ocenę czy organ zasadnie przyjął stopień przyjętej obniżki. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w przypadku gdy stwierdzona niezgodność wynika z zaniedbania ze strony rolnika stosuje się obniżkę. Obniżka ta z zasady stanowi 3% całkowitej kwoty, o której mowa w art. 70 ust. 8. Na podstawie oceny przedstawionej przez właściwy organ kontroli w części sprawozdania z kontroli zawierającej ocenę zgodnie z art. 54 ust. 1 lit. c, agencja płatnicza może jednak podjąć decyzję o obniżeniu tego współczynnika do 1% lub o zwiększeniu go do 5% całkowitej kwoty lub w przypadkach o których mowa w art. 54 ust. 1 lit. c akapit drugi, odstąpić od nałożenia jakichkolwiek obniżek. Stosownie natomiast do treści art. 54 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 sprawozdanie z kontroli składa się min. z części zawierającej ocenę wagi stwierdzonych niezgodności w odniesieniu do każdego aktu prawnego lub normy na podstawie kryteriów "rozmiaru", "trwałości", "zasięgu" i "powtarzalności" zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia WE nr 73/2009 wraz ze wskazaniem wszelkich czynników, które powinny prowadzić do zmniejszenia lub zwiększenia obniżki, którą należy zastosować. Jeżeli przepisy dotyczące przedmiotowego wymogu lub normy pozostawiają pewien margines pozwalający odstąpić od karania stwierdzonej niezgodności, sprawozdanie zawiera odpowiednią wzmiankę. Treść cytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, że w kwestii zastosowania obniżki organy dysponują pewnym uznaniem. Istotnym jest zatem, aby w wydanym rozstrzygnięciu szczegółowo wskazano te elementy stanu faktycznego i prawnego, które wskazują na potrzebę zastosowania obniżenia kwoty oraz przyczyny przyjęcia konkretnego stopnia obniżenia. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał przepisy art. 23-24 rozporządzenia Rady 9WE) nr 73/2009 oraz art. 70 i 71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w skrócie opisując do czego się sprowadzają, a następnie stwierdził, że w niniejszej sprawie zmniejszenie płatności JPO oszacowano na poziomie 3% płatności JPO,PZ i UPO przyznanych pierwotnie. W ocenie Sądu organ odwoławczy w żaden sposób nie uzasadnił zastosowanych wobec skarżącej zmniejszeń płatności. Organ ograniczył się jedynie do podania przepisów prawa, natomiast całkowicie pominął odniesienie konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy do przesłanek obniżenia wynikających z tychże przepisów. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika też dlaczego przyjęto taki, a nie inny stopień obniżenia, co jest o tyle istotne, że obniżenie to mogło wynosić również 1 % lub też można było odstąpić od jakichkolwiek obniżek. Przy przyjęciu 3% obniżenia organ w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności faktycznych wynikających z protokołu kontroli, które uzasadniałyby taki stopień obniżenia. Nie ma też żadnych rozważań organu odnośnie stopnia, wagi czy rozmiaru stwierdzonych naruszeń niewątpliwie mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w tym zakresie. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. jednym z wymaganych składników decyzji jest uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 82/15). Zdaniem Sądu zwłaszcza decyzje nakładające określone dolegliwości prawne – jak to ma miejsce w kontrolowanej sprawie - powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać zatem, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych oraz nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 1001/14). Orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Po 722/15, gdzie stwierdzono, że merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd może mieć miejsce wówczas, gdy ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ rozpatrujący sprawę wyczerpują istotę sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W przeciwnym razie zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu, gdyż uniemożliwione jest dokonanie oceny przez sąd przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. Stan rzeczy sprawia, że Sąd nie jest w stanie skontrolować prawidłowości zaskarżonej decyzji albowiem Sąd nie zna motywów, którymi kierował się organ przy przyjęciu 3% stawki obniżenia. To z kolei stanowi zdaniem Sądu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.