I SA/Kr 200/13

|Sygn. akt I SA/Kr 200/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Grażyna Firek, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r., sprawy ze skargi "R" Sp. z o.o. w W., na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta K., z dnia 19 listopada 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, - s k a r g ę o d d a l a - R. Sp. z o.o. w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawca przedstawił stan faktyczny, wedle którego jest współwłaścicielem nieruchomości położonych na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[..." uchwalony uchwałą Rady Miasta Krakowa z 19 listopada 2008 r. nr LVII/733/08. Ze względu na to, że nieruchomość ta wchodzi w skład parku jest ona intensywnie zadrzewiona i zakrzewiona. Ponadto analiza treści przedmiotowej uchwały wskazuje na to, że nieruchomości położone są na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 7ZP - teren zieleni urządzonej. Zgodnie z §2 ust. 2 planu miejscowego w granicach terenów wyznaczonych w ust. 1 poza podstawowym przeznaczeniem dopuszcza się: 1) realizację niewyznaczonych na Rysunku planu urządzonych ścieżek pieszych, ścieżek rolkowych i rowerowych, ścieżek dydaktycznych, tras dal rowerów górskich i dla narciarstwa biegowego wraz z niezbędną infrastrukturą (np. nawierzchnie, elementy zabezpieczające takie jak balustrady, schody terenowe, rampy), mostków, kładek pieszo-rowerowych, a w przypadku terenu 7ZP również boiska wielofunkcyjnego usytuowanego na działkach 72/1,77/1 178/1; 2) lokalizację zabezpieczeń przeciwpowodziowych; 3) realizację na terenie 1ZP zadrzewień zachowując przepisy odrębne przy pozostawieniu ciągu pieszego wskazanego orientacyjnie na Rysunku planu jako głównego ciągu - dojściu do terenów 1US; 4) lokalizację obiektów tymczasowych w terenie 7ZP dla organizacji imprez masowych na wolnym powietrzu takich jak koncerty muzyczne, cyrków lub wesołych miasteczek. W myśl §24 ust. 4 planu miejscowego na terenie 7ZP obowiązują ponadto zakazy: a) realizacji zabudowy kubaturowej trwale związanej z gruntem, b) lokalizacji garaży i miejsc postojowych, c) lokalizacji obiektów małej gastronomii, d) lokalizacji ciągów i urządzeń komunikacyjnych dla motocykli, samochodów terenowych i innych pojazdowe silnikowych. Nieruchomość wnioskodawcy została więc przeznaczona pod tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod ogólnodostępne tereny zieleni urządzonej z elementami wyposażenia parku potoku Bieżanowskiego. Uchwalenie planu miejscowego pozbawiło spółkę możliwości prowadzenia działalności gospodarczej planowanej przez spółkę, zgodnej ze wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym PKD. Obecnie przedmiotowa nieruchomość stanowi część ogólnodostępnego parku, który jest wykorzystywany przez mieszkańców jako miejsce rekreacji, spaceru i wypoczynku. Przedmiotowe nieruchomości stanowią teren niezagospodarowany, pozbawiony odpowiedniej infrastruktury technicznej. Ponadto dodano, że grunty wskazane we wniosku są zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny rekreacyjno - wypoczynkowe (symbol Bz). W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zadał pytanie: 1. czy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania ustawowego zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 95 poz.613 ze zm. dalej- u.p.o.l.)? 2. czy fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości oznacza, że podlega ona opodatkowaniu w wyższej stawce pomimo tego, że ze względu na postanowienia planu miejscowego nie jest możliwe jej wykorzystywanie na cele prowadzonej działalności gospodarczej, a także nie jest możliwa budowa infrastruktury technicznej, która jest konieczna do prowadzonej działalności gospodarczej? Zdaniem wnioskodawcy przedmiotowa nieruchomość korzysta ze zwolnienia podatkowego, wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l, gdyż działki wchodzące w skład omawianej nieruchomości stanowią grunty zadrzewione i zakrzewione. Ponadto spełniona jest także druga z przesłanek dotycząca braku zajęcia nieruchomości na cele prowadzenia działalności gospodarczej. W sprawie zachodzi bowiem stan, w którym dana nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności. Nie jest to przy tym stan zależny jedynie od właściciela, lecz ma on charakter powszechny i obiektywny. Ponadto obecnie część nieruchomości jest niezagospodarowana i pozbawiona jakiejkolwiek infrastruktury technicznej koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej. Równocześnie ze względu na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwie doprowadzenie nieruchomości do stanu technicznego, który umożliwiałby prowadzenie działalności gospodarczej na przedmiotowym terenie. W przypadku wyłączenia przez postanowienia planu miejscowego możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości przez jej właściciela, zachodzą w sprawie przesłanki do zastosowania powyższego zwolnienia podatkowego. Jednocześnie wnioskodawca pomimo brzmienia art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. dalej-p.g.k.) stwierdził, iż z art. 194§3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.749 ze zm. dalej-O.p.) wynika możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym (tj. danym z ewidencji gruntów i budynków). Jeżeli nieruchomość jest faktycznie zadrzewiona i zakrzewiona, a także jest wyłączona spod zabudowy na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to dla celu obliczenia i zapłaty podatku od nieruchomości zasadne jest odstąpienie od formalnego przeznaczenia przedmiotowego gruntu w ewidencji gruntów i budynków. W takim bowiem przypadku w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę faktyczne możliwości wykorzystywania przedmiotowego gruntu przez właściciela wynikające z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wynikające z uwarunkowań istniejących na terenie nieruchomości. W interpretacji indywidualnej Prezydenta Miasta Krakowa z 19 listopada 2012r. nr PD-01.3120.8.8.2012.GK stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Pojęcia "grunty zadrzewione i zakrzewione" zgodnie z art. 1a ust. 3 pkt 5 u.p.o.l. należy rozumieć zgodnie z klasyfikacją zawartą w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten koresponduje z art. 21 ust. 1 p.g.k. zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powyższy pogląd znajduje całkowitą akceptację w doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym aktualne dane z ewidencji mają charakter bezwzględnie wiążący dla organu podatkowego, wobec czego w postępowaniu podatkowym nie ma on uprawnień do dokonywania własnych ustaleń faktycznych co do istnienia, wielkości czy klasyfikacji nieruchomości ujawnionych w ewidencji. Wszelkie zmiany w tym zakresie winny być zatem dokonywane wyłącznie w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy właściwe w kwestii prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Nie jest możliwe przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu co do klasyfikacji konkretnej nieruchomości wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. Z informacji przedstawionych przez wnioskodawcę wynika, że przedmiotowe grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny rekreacyjne - wypoczynkowe (symbol Bz). Nie można zatem uznać, że grunty te są zadrzewione i zakrzewione w rozumieniu u.p.o.l. ustawy i podlegają zwolnieniu podatkowemu. Jeżeli natomiast zdaniem wnioskodawcy grunty te powinny być inaczej sklasyfikowane, powinien on wystąpić z odpowiednim wnioskiem w celu przeprowadzenia takich zmian. Dopóki w ewidencji gruntów i budynków grunty te nie są oznaczone jako grunty zadrzewione i zakrzewione, stan ten jest wiążący dla organu podatkowego i nie może być zmieniony twierdzeniami podatnika dotyczącymi rzeczywistego wykorzystywania gruntu czy ograniczeniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do drugiego problemu przedstawionego przez wnioskodawcę podkreślono, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje przy tym, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie sposób, w jaki jest ona wykorzystywana. Obiekt nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się już za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wyjątkiem od uznania, że grunty, budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą są względy techniczne. Dlatego sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt (budynek, budowla) jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeżeli zaś chodzi o względy techniczne, to ustawa nie zawiera legalnej definicji tego pojęcia. Analiza językowa wskazuje jednakże, iż względy techniczne to takie, które mają związek ze złym stanem technicznym nieruchomości, uniemożliwiającym wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie względów technicznych nie obejmuje przyczyn natury technologicznej, ekonomicznej, finansowej i prawnej. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca powołał się na ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu ewentualne ograniczenia z tego tytułu mają ewidentnie nietechniczny charakter, a są to raczej ograniczenia o charakterze prawnym. Ponadto, aby zaistniały względy techniczne, brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć charakter trwały i obiektywny. Pomimo ograniczeń wynikających z uchwalenia miejscowego planu, obiektywnie można na przedmiotowych gruntach prowadzić działalność gospodarczą. Następnie wskazano, że w przypadku uznania, iż przedmiotowe grunty to grunty zadrzewione i zakrzewione w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., musiałyby być one opodatkowane stawką najwyższą tylko w przypadku faktycznego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, co wynika wprost z brzmienia tego przepisu. Należy bowiem rozróżnić pojęcie "zajęcia" i "związania" z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zwolnienie podatkowe wyłączone jest w sytuacji, gdy grunty zadrzewione i zakrzewione są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, tzn. jest na nich faktycznie wykonywana jakaś działalność gospodarcza. W przypadku, gdy nie są spełnione przesłanki do zwolnienia od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. (inne oznaczenie gruntów w ewidencji gruntów i budynków) opodatkowanie gruntów najwyższą stawką jest determinowane samym ich posiadaniem przez przedsiębiorcę (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), a możliwość zastosowania niższej stawki może wynikać z zaistnienia przesłanki "względów technicznych", która jak wykazano powyżej w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. W związku z powyższym, zdaniem organu podatkowego ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają wpływu na opodatkowanie przedmiotowych gruntów najwyższą stawką przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, ten jednak stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji. Wobec powyższego wnioskodawca zaskarżył powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie: 1. art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez nieprawidłowe uznanie, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego brak jest podstaw do zwolnienia skarżącego od podatku od nieruchomości, 2. art. 122 O.p. poprzez niewystarczające zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie, 3. art. 194§3 O.p. poprzez odmowę dopuszczenia możliwości przeprowadzenie dowodu przeciwko treści ewidencji gruntów i budynków. Uzasadniając skargę podniesiono, że choć ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, to Ordynacja podatkowa nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, co wynika z treści art. 194§3 O.p. Wyrażono też stanowisko, że pomimo tego, iż nieruchomość jest w podsiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, to nie powinna być uznana za nieruchomość zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej. W sprawie zachodzi bowiem stan, w którym przedmiotowa nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności. Nie jest to przy tym stan zależny od woli właściciela lecz ma charakter powszechny i obiektywny. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1§1 oraz art. 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3§1 i § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146§1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146§1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego Sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną-art. 14b§3 O.p. Ponadto, zgodnie z art. 14c§1 O.p. indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Uzasadnienie to musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd zasługuje lub nie zasługuje, na uwzględnienie. Interpolując powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja pod względem formalnym została wydana prawidłowo. Organ podatkowy wydał interpretacje na tle stanu faktycznego przedstawionego przez stroną skarżącą. Uzasadnił ponadto swoje stanowisko, stosownie do treści art. 14c§2 O.p. Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie, pozostaje w związku z powyższym ocena, czy stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe pod względem prawnym. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona interpretacja indywidualna jest prawidłowa. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2012r.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2. ust.2). Natomiast jak wynika z Art. 7 ust.1 pkt 10 w/w ustawy zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Tak więc o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, decyduje charakter i przeznaczenie gruntu, odpowiednio sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią stosownie do art. 21 ust.1 p.k.g., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 p.g.k. nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009r. sygn. akt: II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, wyrok NSA z 13 stycznia 2010r. sygn. akt: II FSK 1243/08, wyrok NSA z 30 czerwca 2009r. sygn. akt: II FSK 1410/07 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008r. sygn. akt: II FSK 372/07, wyrok NSA z 14 września 2010r. sygn. akt: II FSK 690/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (§46 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. (wyrok WSA w Poznaniu z 22 grudnia 2010r. sygn. akt: III SA/Po 462/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. (postanowienie WSA we Wrocławiu z 30 maja 2011r. sygn. akt: I SA/Wr 111/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl) Dodatkowo należy podkreślić, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k. nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 11 maja 2011r. sygn. akt: II FSK 259/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Wskazać także należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości nie jest zależny od tego czy podatnik ma możliwość władania nieruchomością czy też został tego pozbawiony. Dopóki zatem podatnikowi przysługuje prawo własności danej nieruchomości dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości (art. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Istniejąca natomiast rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji gruntów i budynków powinna być skorygowana w odrębnym postępowaniu. O tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie sposób, w jaki jest ona wykorzystywana. Obiekt nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się już za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wyjątkiem od uznania, że grunty, budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą są względy techniczne. Przejściowe niewykorzystywanie danej nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Jakkolwiek przepis art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. nie odwołuje się wprost do klasyfikacji gruntów wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, jak czyni to przepis art. 2 ust. 2, jednakże samo odwołanie się do tej klasyfikacji przy określeniu rodzaju gruntów wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w pełni uzasadnionym czyni wniosek, iż rozstrzygające znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości stanowią te dane dotyczące rodzaju użytku gruntowego, które zawarte zostały w ewidencji gruntów i budynków.(wyrok WSA w Szczecinie z 22 września 2010r. sygn. akt: I SA/Sz 171/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl) Reasumując-w świetle art. 21 p.g.k. oraz art. 122 O.p. organy podatkowe, co do zasady, są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów (nawet jeżeli ustawa podatkowa nie odsyła explicite do p.g.k.) i nie są uprawione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji. Stąd też prawidłowo organ interpretacyjny przyjął, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków będą wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikowania gruntów podatnika a tym samym stanowisko podatnika co do zwolnienia z opodatkowania przedmiotowych gruntów było nieprawidłowe. Organ zasadnie zauważył, że z informacji przedstawionych przez wnioskodawcę wynikało, że przedmiotowe grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny rekreacyjne- wypoczynkowe (symbol Bz) a zatem prawidłowo przyjął, że nie można było uznać tych gruntów za zadrzewione i zakrzewione w rozumieniu u.p.o.l. W konsekwencji prawidłowo uznano, że nie podlegały one zwolnieniu. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 20102r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.