I SA/Kr 2035/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie ze skargi "Ż." Sp. z o.o. w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 14 stycznia 2010 r. Nr XLIV/598/2010 w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji, zakresu i trybu kontroli wykorzystywania dotacji udzielonej dla publicznych i niepublicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez osoby prawne lub fizyczne na terenie Gminy Miasta Tarnowa oraz terminu i sposobu rozliczania dotacji postanawia: 1. podjąć zawieszone postępowanie 2. oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej będący adwokatem, pismem z dnia 11 października 2010 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 14 stycznia 2010 r., nr XLIV/598/2010. Równocześnie z wnioskiem pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę na w/w uchwałę. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy strony skarżącej. Stwierdzono, że pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 kwietnia 2010 r. zostało błędnie skierowane do Rady Gminy. Ta - zdaniem pełnomocnika strony skarżącej – powinna zgodnie z art. 65 k.p.a. przekazać wezwanie w drodze postanowienia Radzie Miasta Tarnowa. Pełnomocnik skarżącej spółki nie otrzymawszy informacji o przekazaniu zgodnie z właściwością pozostawał w przekonaniu, że wezwanie to nie wpłynęło do Rady Miasta Tarnowa, a w konsekwencji nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi. W tej sytuacji, w ocenie pełnomocnika strony skarżącej ewentualne uchybienie terminowi jest wynikiem zaniedbania po stronie Rady Gminy Tarnów, która przekazała przedmiotowe wezwanie zgodnie z właściwością bez wydania w tym zakresie postanowienia, z treści którego strona skarżąca uzyskałaby wiedzę o przekazaniu wezwania. We wniosku przedstawił okoliczności wskazujące na zachowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Ustawa wskazuje warunki (o charakterze formalnym), jakie strona musi spełnić, by wniosek o przywrócenie terminu został przez sąd uwzględniony. Chodzi tu w szczególności o przewidziany w art. 87 § 1 cyt. ustawy wymóg złożenia wniosku o przywrócenie terminu w określonym ustawą terminie, tj. w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i przewidziany w art. 87 § 4 wymóg dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której nie dokonano w terminie. Z okoliczności sprawy wynika, że powyższe wymogi zostały spełnione. Przechodząc do rozpoznania przedmiotowego wniosku pod kątem kryterium braku winy w uchybieniu terminu, pamiętać należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z 17.12.2010 r., sygn. akt I FZ 327/10). Zatem, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (por. postanowienie WSA w Warszawie, I SAB/Wa 78/05) przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu jest dopełnienie obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przyjmuje się, że z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Omówione kryteria ujmowane są jeszcze surowiej w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron. Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego (por. postanow. NSA W-wa 2011-01-13, sygn. akt II GZ 439/10). W niniejszej sprawie, wniesienie skargi zostało poprzedzone dwoma wezwaniami o usunięcie naruszenia prawa. Pierwsze wezwanie złożone przez pełnomocnika strony skarżącej z dnia 12 kwietnia 2010 r. (data nadania 16 kwietnia 2010r.) zostało skierowane do "Urzędu Miasta Tarnowa, Rada Gminy", na adres siedziby Urzędu Miasta Tarnowa. Pełnomocnik strony skarżącej działając w przekonaniu, że wezwanie to nie zostało przekazane do Rady Miasta Tarnowa wystosował kolejne wezwanie z dnia 1 lipca 2010 r. (data nadania 2 lipca 2010r.), skierowane do Rady Miasta Tarnowa, na w/w adres. Sąd uznał, że wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może zostać uwzględniony. Pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał, braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Wręcz przeciwnie, działania pełnomocnika wskazują, że nie zachował należytej staranności w skierowaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa do właściwego organu. Pełnomocnik skierował pierwsze z wezwań do Urzędu Miasta Tarnowa, który zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 01 r., Nr 142, poz. 1591) jest jednostką organizacyjną, przy pomocy której Prezydent Miasta wykonuje swoje ustawowe zadania. Tym samym, zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie Sadów Administracyjnych, Prezydent Miasta Tarnowa jako organ wykonawczy był zobowiązany do przekazania otrzymanego wezwania do Rady Miasta Tarnowa, jako organu właściwego (por. II OSK 1009/06). Sąd podziela również stanowisko zaprezentowane w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1460/10, wydanym w sprawie skargi na tą samą uchwałę, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 65 k.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym powyższego odesłania do przepisów k.p.a. nie można interpretować rozszerzająco. W konsekwencji pierwsze z wezwań (z dnia 16 kwietnia 2010 r.) zostało złożone w sposób skuteczny, a jego złożenie otwarło termin do wniesienia skargi na uchwałę do WSA. Pełnomocnik będący profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego, wiedząc, że termin do wniesienia skargi na uchwałę wynosi 60 dni od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (w przypadku braku odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), powinien wykazać zainteresowanie w zakresie skuteczności wystosowanego wezwania. Tym samym należało przyjąć, że pełnomocnik strony dopuścił się niedbalstwa w kwestii dochowania terminu do wniesienia skargi, a zatem wniosek należało oddalić na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.