I SA/Kr 218/17

sygn. akt I SA/Kr 218/17 Kraków, dnia 16 maja 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie skarżąca wskazała, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Wykonanie decyzji będzie skutkować szkodą w majątku skarżącej, pozbawi ją bowiem możliwości korzystania ze środków pieniężnych. Skarżąca jest osobą bez zatrudnienia, utrzymującą się z pomocy osób bliskich. Wykonanie decyzji powodować może pogłębienie trudności, doprowadzić do konieczności zadłużania się. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667). Skarżąca w ogólnikowy sposób podniosła, że wykonanie decyzji będzie skutkować szkodą w jej majątku, pozbawi ją bowiem możliwości korzystania ze środków pieniężnych. W odniesieniu do tego argumentu wypada zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, jednak co do zasady nie oznacza to automatycznie wyrządzenia szkody. W niniejszej sprawie skarżąca, ubiegając się o przyznanie prawa pomocy wskazała na brak dochodów, brak majątku ruchomego i nieruchomego oraz oszczędności czy podobnych zasobów, podała też, że utrzymuje się dzięki pomocy osób bliskich. Jeżeli oświadczenie to odpowiada rzeczywistości, to trudno mówić o niebezpieczeństwie, wywołanym pozbawieniem możliwości korzystania ze środków pieniężnych, gdy takich środków sama skarżąca nie posiada. W postępowaniu egzekucyjnym nie może natomiast dojść do sytuacji pozbawienia tych środków osób bliskich, które skarżącej pomagają. M.K. wskazała też, że wykonanie decyzji powodować może pogłębienie jej trudności, doprowadzić do konieczności zadłużania się. Z powołanego wyżej oświadczenia skarżącej wynika, że w zasadzie nie istnieje obecnie żaden należący do niej majątek, ani też skarżąca nie ma dochodów, z których dałoby się egzekwować należność podatkową. W ramach postępowania egzekucyjnego nie ma możliwości nałożenia na zobowiązanego obowiązku zadłużenia się. Niebezpieczeństwo "spirali długów", o którym skarżąca wspomina byłoby realne, gdyby posiadała ona jakiś majątek, do którego można byłoby skierować egzekucję, ale chciałaby go zachować i w tym celu np. zaciągnęłaby kredyt, by uiścić wynikającą z decyzji należność przed przymusowym jej wyegzekwowaniem. Jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi taka sytuacja. Należy też uwzględnić i to, że w sprawie wyznaczono nieodległy (19 czerwca 2017 r.) termin rozprawy, zatem najpewniej zaskarżona decyzja zostanie poddana sądowej kontroli jeszcze zanim ewentualne postępowanie egzekucyjne mogłoby skłonić skarżącą do zadłużenia się w celu uiszczenia należności. Na marginesie rozważań należy wskazać, że nie mogły odnieść skutku te argumenty strony skarżącej, które opierały się na podkreślaniu wad zaskarżonej decyzji. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, Lex Omega nr 1479276 oraz z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 428/14, Lex Omega nr 1467730). Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.