I SA/Kr 236/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.B. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2012 r. umarzającego postępowanie w sprawie wniosku o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za 2008 r. postanawia oddalić wniosek o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącemu M.B. prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którego zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2011 r. wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w osobie adwokat J.D. W dniu 17 stycznia 2012 r. w sprawie zapadł wyrok, którym oddalono skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za 2008 r. Reprezentująca z urzędu skarżącego fachowy pełnomocnik J.D. po uzyskaniu odpisu przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem złożyła przy piśmie z dnia 16 lutego 2012 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie zgadzając się z przedmiotowa opinią oraz faktem odmowy przez adwokat J.D. sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej skarżący M.B. wystąpił do ORA w K. o wyznaczenie mu innego adwokata, który podjąłby się powyższych czynności. Jednocześnie wnioskiem z dnia 17 lutego 2012 r. zwrócił się do tut. Sądu z tożsamym wnioskiem o wyznaczenie mu innego adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 23 marca 2012 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył w ustawowym terminie sprzeciw, w którym podtrzymał wniosek o ustanowienie innego adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że dotychczasowemu adwokatowi nie chciało się wnikać w zawiłości sprawy, a odmowa ustanowienia adwokata do napisania skargi pozbawia skarżącego możliwości dochodzenia swoich praw i racji. Powyższe żądania podtrzymał następnie w pismach datowanych na 5 kwietnia, 9 maja i 11 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek skarżącego jest bezzasadny. Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Bezsporny w sprawie pozostaje fakt, że skarżący posiada już pełnomocnika z urzędu, albowiem po rozpoznaniu wniosku o udzielenie prawa pomocy, referendarz tut. Sądu postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. ustanowił dla M.B. adwokata, którego zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2011 r. wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w K. w osobie adwokat J.D.. Adwokat J. D. podjęła czynności w sprawie aktywnie reprezentując skarżącego, uczestniczyła w rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w dniu 17 stycznia 2012 r., zwróciła się z wnioskiem o doręczenie jej odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem. Jednakże po zapoznaniu się z jego treścią oraz argumentacją Sądu nie stwierdziła podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W orzecznictwie ugruntowane jest jednak jednolite stanowisko, zgodnie z którym w przypadku, gdy strona jest w sprawie reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wobec udzielonego jej przez sąd prawa pomocy, to wyznaczenie adwokata z urzędu przez właściwą radę adwokacką i podjęcie przez niego czynności, w tym także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Natomiast przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uprawniają strony do żądania przyznania jej po raz kolejny w tej samej sprawie prawa pomocy w tym celu, by kolejny wyznaczony dla niej pełnomocnik spełnił oczekiwania skarżącego i sporządził skargę kasacyjną (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 262/05, niepubl., z dnia 7 września 2011, sygn. akt I OZ 654/11, LEX nr 964712, z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 75/11, LEX nr 1071346, z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1313/10, LEX nr 743790, z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II FZ 444/10, LEX nr 742498). Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cytowanej ustawy). Stosownie do treści art. 253 tej ustawy o wyznaczenie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej, rady okręgowej izby radców prawnych, Krajowej Rady Doradców Podatkowych lub Krajowej Rady Rzeczników Patentowych. Wskazać należy, że jak zaznaczono wyżej M.B. uzyskał na podstawie prawomocnego postanowienia prawo pomocy m. inn. w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, a Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej, zgodnie z art. 253 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika, który udzielił pomocy prawnej. W tym stanie rzeczy nie ma prawnej możliwości do przyznania skarżącemu prawa, które już raz w tym postępowaniu uzyskał. Raz jeszcze należy podkreślić, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który upoważniałby stronę do żądania na drodze kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wyznaczenia innego adwokata w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony adwokat nie spełnia jej oczekiwań w zakresie akceptacji i wykonania jej własnej koncepcji czynności procesowych. Prawo skarżącego w tym zakresie zostało skonsumowane prawomocnym postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. Brak jest również podstawy prawnej do wyznaczenia przez sąd konkretnego (z imienia i nazwiska) pełnomocnika, WSA nie ma bowiem wpływu na decyzję w tym zakresie. Z uwagi na powyższe należało wniosek oddalić.