I SA/Kr 248/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P.o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.P., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 grudnia 2015 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lipca 2015 r. znak [...] określającą wobec niego zobowiązanie podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 59 091 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniono okolicznością, że bieżące możliwości finansowe podatnika nie pozwalają na wykonanie decyzji. Podatnik finansuje działalność bieżącą z kredytu antycypacyjnego, spłacanego z wierzytelności wynikających z okresowych rozliczeń za wykonane usługi. Zajęcie tych wierzytelności pozbawi podatnika zdolności kredytowej oraz możliwości bieżącego regulowania zobowiązań. Stan taki jest równoznaczny z likwidacją prowadzonej działalności. Efektem bezpośrednim tego stanu będzie pozbawienie podatnika oraz zatrudnionych przez niego pracowników źródeł utrzymania. Szkoda ta dotknie szczególnie w sposób znaczny pracowników ze względu na znaczny brak miejsc pracy na lokalnym rynku. Równocześnie gdyby egzekucją objęto maszyny i urządzenia wykorzystywane do świadczenia usług, doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócono uwagę, że jeżeli egzekucją zostałyby objęte maszyny i urządzenia wykorzystywane do świadczenia usług - to kwoty uzyskane z ich sprzedaży byłyby stosunkowo nieduże z uwagi na ich duży stopień wyeksploatowania. Podniesiono, że odsunięcie w czasie wykonania zaskarżonej decyzji, mimo ewentualnego niekorzystnego wyroku, pozwoli Podatnikowi na znalezienie źródeł finansowania, które umożliwią pokrycie zobowiązań wobec fiskusa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek Skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Ocena wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej za każdym razem należy do sądu. Skarżący powinien zatem sam co najmniej uprawdopodobnić konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – przedstawiając np. swoją, konkretną, sytuację majątkową, osobistą, rodzinną i wpływ na nią ewentualnej egzekucji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., I FZ 93/13). Przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11, wszystkie orzeczenia opublikowane na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09 oraz z dnia 19 maja 2011 r., II OZ 415/11). W orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, że Sąd nie ma obowiązku, a nawet nie jest uprawniony, do samodzielnego badania akt sprawy, w celu ustalenia czy istnieją przesłanki wstrzymania wykonania decyzji – jeżeli wniosek w tym zakresie nie zawiera konkretnych informacji, popartych stosowną dokumentacją. Sąd na podstawie akt sprawy (sądowej i administracyjnej) może co najwyżej sprawdzać, czy informacje o sytuacji majątkowej i rodzinnej Skarżącego, są wiarygodne. W rozpoznawanej sprawie wniosek nie mógł być uwzględniony z powodu braku chociażby uprawdopodobnienia czy w konkretnej sytuacji skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazujących na potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji - nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r., II GSK 2001/11). Mając na uwadze powołane przepisy oraz stan faktyczny przedstawiony we wniosku oraz wynikający z akt sprawy, stwierdzić należy, że samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie popartego dokumentacją potwierdzającą sytuację finansową, majątkową, nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Brak dostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozbawia Sąd możliwości jego merytorycznej oceny. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie Skarżący powinien był wykazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji, poparte stosowną dokumentacją. Twierdzenia skarżącego powinny być poparte przekonującym uzasadnieniem. Okoliczności wskazane w przedmiotowym wniosku mają charakter ogólnikowy i gołosłowny. Wniosek nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie w nim sytuacji finansowej skarżącego, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (wyliczenia zobowiązań miesięcznych, opłacanych rachunków, dokumentów dotyczących maszyn i urządzeń wykorzystywanych do świadczenia usług itp.) wspierających wyrażone we wniosku ogólne stwierdzenie o zagrożeniu niewydolnością finansową skarżącego i pozbawieniem źródeł utrzymania. Samo powoływanie się na ww. skutki, bez wskazania jakichkolwiek dokumentów źródłowych, z których Sąd mógłby wyciągnąć takie wnioski, w żaden sposób nie uzasadnia żądania Skarżącego. Natomiast podniesione przez Skarżącego pożądane odsunięcie w czasie wykonanie zaskarżonej decyzji, które miałoby pozwolić Podatnikowi na znalezienie źródeł finansowania, które "umożliwią pokrycie zobowiązań wobec fiskusa", nie jest w żadnym stopniu związane z ustawowymi przesłankami wstrzymania wykonania decyzji, zatem nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze te okoliczności Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed merytorycznym rozpoznaniem złożonej skargi może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem Skarżący nie zasługuje na udzielenie ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.