I SA/Kr 264/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną - s k a r g ę o d d a l a - Na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...], [...], [...], [...] wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w K. zostało wszczęte wobec W. G. postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania należności z tytułu podatku akcyzowego wraz z należnymi odsetkami. Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. W. G. (zwany dalej także Skarżącym lub zobowiązanym) wniósł zarzuty na toczące się wobec niego postępowanie egzekucyjne. Postanowieniami z dnia 19 listopada 2015 r. nr [...], [...], [...], [...] Dyrektor Izby Celnej w K. zawiesił z urzędu postępowanie egzekucyjne toczące się na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W treści uzasadnienia ww. postanowień wskazano, że na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Celnej w K. wydał w dniu 10 sierpnia 2016 r. postanowienia nr [...], [...], [...] i [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] Zobowiązany nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego pismem z dnia 7 września 2016 r. złożył zażalenie na w/w postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniami z dnia 14 grudnia 2016 r. nr [...], [...], [...] i [...] uchylił zaskarżone postanowienia w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dyrektor Izby Celnej w K. po ponownym rozpatrzeniu zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, postanowieniami z dnia 16 stycznia 2017 r. nr [...], [...], [...], [...], uznał zarzuty wniesione pismem z dnia 2 listopada 2015 r. za nieuzasadnione. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego K., działając jako organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia 3 lipca 2017 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w mBank S.A. Pismem z dnia 1 sierpnia 2017 r. zobowiązany, działając na podstawie art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniósł skargę na wymienione powyżej czynności egzekucyjne, domagając się ich uchylenia oraz wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu skargi W. G. podniósł, że z uwagi na wniesione przez niego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny postanowieniami z dnia 19 listopada 2015 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Takie ostateczne postanowienie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie zostało jednak wydane, a zatem zdaniem Skarżącego, postępowanie egzekucyjne pozostaje nadal zawieszone. Poza tym zobowiązany nie został poinformowany o podjęciu przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z dnia 9 października 2017 r. nr [...]_[...] Naczelnik Urzędu Skarbowego K. – Stare Miasto oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu organ I instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniami z dnia 16 stycznia 2017 r. nr [...], [...], [...], [...] uznał zarzuty skarżącego wniesione w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione. Wskazane wyżej postanowienia zostały przesłane na adres zobowiązanego, tj. Zagacie 113, [...] i doręczone mu w dniu 9 lutego 2017 r. w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, co potwierdza zwrócona przesyłka, znajdująca się w aktach sprawy. Zatem termin złożenia zażalenia upłynął z dniem 16 lutego 2017 r. W aktach postępowania brak jest jakiejkolwiek korespondencji wskazującej na złożenie przez zobowiązanego zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto dokonał również analizy prawidłowości doręczenia zobowiązanemu postanowienia w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne i wskazał, że jak wynika z danych zgromadzonych w Systemie Rejestracji Centralnej K. Ewidencji Podatników do dnia 24 kwietnia 2017 r. adresem rejestracyjnym zobowiązanego pozostawał adres Zagacie 113, [...]. Natomiast w dniu 24 kwietnia 2017 r. zobowiązany złożył w Urzędzie zeznanie podatkowe [...] za 2016 r., w którym wskazał adres [...] ul. [...]. Informacja o zmianie adresu zobowiązanego została zarejestrowana z dniem 9 czerwca 2017 r. Organ I instancji nadmienił przy tym, że zgodnie z treścią art. 168d § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązany ma obowiązek powiadomić organ egzekucyjny o każdej zmianie miejsca swego pobytu, a informacji takiej brak w aktach sprawy. Organ egzekucyjny zauważył ponadto, że wniesione przez zobowiązanego żądanie wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia przedmiotowej skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z treścią art. 54 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może natomiast w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Jednak w ocenie organu egzekucyjnego zobowiązany nie wskazał okoliczności przemawiających za uwzględnieniem takiego żądania. Ponadto dotychczasowy przebieg postępowania egzekucyjnego oraz wysokość egzekwowanych kwot uzasadniają, zdaniem organu I instancji, konieczność intensywnego poszukiwania składników majątku zobowiązanego, pozwalających na wyegzekwowanie obowiązku. Odnosząc się natomiast do kwestii zawieszenia postępowania egzekucyjnego wynikającego z treści art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto zwrócił uwagę, że zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Zdaniem organu egzekucyjnego, w chwili uprawomocnienia się ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, postępowanie egzekucyjne zostaje wznowione z mocy prawa o czym zobowiązany postał poinformowany w treści uzasadnienia postanowień o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 19 listopada 2015 r. Pismem z dnia 2 listopada 2017 r. W. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 57 § 1 w zw. z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przyjęcie, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje z mocy prawa i nie wymaga formy postanowienia podczas, gdy żaden przepis ww. ustawy, czy też odpowiednio stosowane przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują podjęcia zawieszonego postępowania bez wydania postanowienia w tym przedmiocie, a z ww. przepisów wynika, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia; 2. art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 101 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezawiadomienie zobowiązanego o podjęciu zawieszonego postępowania, a w konsekwencji naruszenie zasady informowania strony przez organ prowadzący postępowanie, podczas gdy organ zobowiązany jest do powiadomienia strony o każdym postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania, tj. o postanowieniu o zawieszeniu lub o odmowie zawieszenia postępowania oraz o postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania lub o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej przez organ kpa) w związku z art. 17 § 1, art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, zwanej dalej przez organ upea), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto z dnia 9 października 2017 r. nr [...]_5.7.2017.RZ. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył treść art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdził, że przepis ten wskazuje przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zawieszenie to następuje z mocy prawa i trwa do wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie wszczęte na podstawie pism z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie zarzutów złożonych na postępowanie egzekucyjne zostało zakończone poprzez wydanie przez Dyrektora Izby Celnej w K. postanowień z dnia 16 stycznia 2017 r. nr [...], [...], [...] i [...], którymi zarzuty te uznano za nieuzasadnione. Postanowienia doręczono zobowiązanemu w dniu 9 lutego 2017 r. pod adresem: Zagacie 113, [...] w trybie doręczenia zastępczego na podstawie art. 44 kpa. Termin do złożenia zażalenia na w/w postanowienia zaczął biec od dnia 10 lutego 2017 r. i upłynął w dniu 16 lutego 2017r. Na postanowienia te zażaleń nie złożono, a zatem stały się one ostateczne w dniu 17 lutego 2017 r. Organ egzekucyjny od dnia 17 lutego 2017 r. mógł więc formalnie podjąć wszelkie czynności zmierzające do wyegzekwowania zaległości. Organ egzekucyjny zaskarżoną czynność egzekucyjną dokonał zawiadomieniem z dnia 3 lipca 2017 r. nr [...] poprzez wysłanie do mBanku tego zawiadomienia. Argumentacja zobowiązanego w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego w czasie trwającego zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest zatem, w ocenie organu II instancji, całkowicie bezzasadna. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 57 § 1 upea w zw. z art. 17 § 1 upea oraz art. 57 § 1 upea i art. 101 § 1 kpa w zw. z art. 9 kpa z art. 18 upea Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że analiza art. 57 § 1 upea wskazuje, że nie ma konieczności wydania postanowienia "odwieszającego postępowanie egzekucyjne". Zgodnie bowiem z tym przepisem organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. W ocenie organie organu II instancji, dokonana analiza stanu sprawy wskazuje jednoznacznie, że organ egzekucyjny wypełnił dyspozycję w/w przepisu. W tym zakresie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 3 lipca 2017 r. nr [...] poinformował zobowiązanego o przejęciu prowadzenia postępowania egzekucyjnego od Dyrektora Izby Celnej w K.. W piśmie tym poinformowano zobowiązanego zarazem, że organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. Organ egzekucyjny w dniu 3 lipca 2017 r. wystawił bowiem zawiadomienie nr [...], którym dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w mBank S.A. W/w zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wraz z ww. pismem z dnia 3 lipca 2017 r. doręczono zobowiązanemu w dniu 24 lipca 2017 r. Zarzut dotyczący braku zawiadomienia zobowiązanego o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego jest zatem, zdaniem organu II instancji, bezzasadny. Organ egzekucyjny powiadomił bowiem zobowiązanego o przystąpieniu do czynności egzekucyjnych co było równoznaczne z podjęciem zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Za niezasadny Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał również zarzut, że organ egzekucyjny winien był wydać postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, a następnie poinformować zobowiązanego o tym postanowieniu. Zdaniem organu II instancji, wskazuje na to również brzmienie art. 35 upea, a zawieszenie postępowania egzekucyjnego w następstwie złożenia zarzutów z art. 33 upea, następuje z mocy prawa. W konsekwencji również podjęcie postępowania egzekucyjnego w sytuacji wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów następuje z mocy prawa i nie wymaga formy postanowienia. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji przytoczył treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 1309/15 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 667/15. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 101 § 1 kpa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, że jest to ogólny przepis dotyczący postępowań administracyjnych uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w odmiennych przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu II instancji, art. 35 upea jest przepisem szczególnym i korzysta z prawa pierwszeństwa przed przepisem ogólnym, o którym mowa w kpa. W konsekwencji organ egzekucyjny nie mógł naruszyć w/w art. 101 kpa, bowiem nie miał on zastosowania w niniejszej sprawie. Organ II instancji stwierdził również, że wydanie postanowienia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego nie było konieczne, zaś organ egzekucyjny słusznie poinformował zobowiązanego za pismem z dnia 3 lipca 2017 r. o przystąpieniu do czynności egzekucyjnych. W ocenie organu, nie została więc naruszona zasada wyrażona w art. 9 kpa, zgodnie z którą, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że postanowienie organu I instancji nie narusza prawa. Z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie zgodził się W. G. i pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. wniósł na nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 57 § 1 w zw. z art. 56 § 3 w zw. z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przyjęcie, że po wydaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zgłoszonych przez skarżącego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na treść art. 35 § 1 tej ustawy, podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje z mocy prawa i nie wymaga formy postanowienia, podczas gdy art. 56 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprost stanowi, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co jest rozumiane w doktrynie i orzecznictwie jako postanowienie o zawieszeniu lub o odmowie zawieszenia postępowania oraz postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania lub o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, a ponadto art. 17 § 1 ww. ustawy wprowadza domniemanie, że wszelkie rozstrzygnięcia w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego wydawane są przez organ egzekucyjny i wierzyciela w formie postanowienia, natomiast żaden przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czy też odpowiednio stosowane przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują podjęcia zawieszonego na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowania z mocy prawa bez wydania postanowienia w tym przedmiocie; 2. art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 101 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 9 tego Kodeksu z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezawiadomienie skarżącego przez organ egzekucyjny o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji naruszenie zasady informowania strony postępowania przez organ prowadzący przedmiotowe postępowanie, podczas gdy na podstawie ww. przepisów, organ egzekucyjny ma obowiązek zawiadomić stronę postępowania o każdym postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania, tj. postanowieniu o zawieszeniu lub o odmowie zawieszenia postępowania oraz postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania lub o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, a za takie zaś zawiadomienie nie można uznać ani zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego (znak: [...]), ani zawiadomienia o zmianie wierzyciela i organu egzekucyjnego (znak: 1207- [...]), oba z dnia 3 lipca 2017 r., które zostały wystosowane przez organ egzekucyjny do skarżącego. W uzasadnieniu skargi jej autor, powołując się na stanowisko doktryny oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 331/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 526/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2932/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Łd [...], podniósł, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Zdaniem skarżącego nie ma więc racji organ, twierdząc, że w chwili uprawomocnienia się ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, zawieszone postępowanie egzekucyjne zostało podjęte z mocy prawa, zaś organ nie jest zobowiązany do wydania postanowienia w tym przedmiocie. Czym innym jest bowiem ustanie z mocy prawa przyczyny zawieszenia postępowania, a czym innym dokonanie procesowej czynności w postaci wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. W. G. stwierdził, że skoro podstawowym skutkiem zawieszenia postępowania jest wstrzymanie dalszego biegu postępowania, tj. zaniechanie podejmowania czynności procesowych, to bez wydania postanowienia o podjęciu postępowania, organ nie mógł podjąć zaskarżonych przez skarżącego czynności. Tym samym czynności egzekucyjne podjęte przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w dniu 3 lipca 2017 r. należy, zdaniem skarżącego, uznać za dokonane niezgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do twierdzenia organu, że o braku konieczności wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego z mocy prawa postępowania egzekucyjnego, przesądza również treść art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Skarżący stwierdził, że nawet w takiej sytuacji, organ egzekucyjny, w oparciu o art. 56 § 3 ww. ustawy, zobowiązany jest do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. Zatem nawet w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które następuje z mocy prawa, organ zobowiązany jest do wydania postanowienia w tym przedmiocie. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2997/15. Ponadto autor skargi wskazał, że w art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mowa jest jedynie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z mocy prawa, a nie o jego podjęciu. W ocenie skarżącego, nawet przy przyjęciu, że organ nie miał obowiązku wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, to i tak nie wypełnił on dyspozycji art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. nie zawiadomił skarżącego o podjęciu zawieszonego postępowania. Zdaniem W. G., za takie zawiadomienie nie mogą zostać uznane zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego (znak: [...]), ani zawiadomienie o zmianie wierzyciela i organu egzekucyjnego (znak: [...]), oba z dnia 3 lipca 2017 r. W obu tych pismach próżno bowiem szukać informacji o podjęciu zawieszonego postępowania. Skarżący nie zgodził się również z argumentacją organu dotyczącą braku możliwości zastosowania art. 101 Kodeksu postepowania administracyjnego w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest przepisem szczególnym i korzysta z prawa pierwszeństwa przed przepisem ogólnym postępowania administracyjnego, którym jest przepis art. 101. Jednak zdaniem Skarżącego, przepis art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odnosi się jedynie do zawieszenia postępowania, a nie podjęcia zawieszonego postępowania. Z kolei na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego. W ocenie W. G. takim przepisem jest również przepis art. 101 k.p.a. co poparł odwołaniem się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Op [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 31 sierpnia 2015 r. wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w K. zostało wszczęte wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania należności z tytułu podatku akcyzowego wraz z należnymi odsetkami. Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. skarżący, powołując się na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), wniósł zarzuty na toczące się wobec niego postępowanie egzekucyjne, co spowodowało, że postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 § 1 u.p.e.a. zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego wskutek zaistnienia przesłanek z art. 35 § 1 u.p.e.a. następuje zatem ex lege (z mocy prawa), z chwilą wniesienia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Ten sposób regulacji wskazuje na brak podstaw normatywnych do wydania postanowienia w tym przedmiocie. Należy też wskazać, że pogląd ten znajduje także odzwierciedlenie w poglądach doktryny wskazujących, że "...nie istnieją podstawy ku temu, aby organ egzekucyjny miał wydawać w tym przedmiocie odrębne postanowienie" (por. R. Hauser, W. Piątek (w) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. 9, Wyd. C.H. Beck 2018, str. 268). Kolejnym argumentem przemawiającym za takim sposobem wykładni ww. przepisu jest brak wskazania tej okoliczności jako normatywnej przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wśród przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a., zobowiązujących organ do wydania postanowienia w tym zakresie, brak jest enumeratywnie wskazanej przesłanki zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zdaniem Sądu, wyłącznie w sytuacji zaistnienia ww. okoliczności, unormowanych w art. 56 § 1 pkt 1 - 5 u.p.e.a. organ egzekucyjny zobowiązany jest do wydania postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 3 u.p.e.a.). Organ nie ma zatem obowiązku wydać postanowienia o zawieszeniu postępowania. Skoro bowiem zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje z mocy prawa, to zbędne jest wydawanie w tym przedmiocie postanowienia. Jeżeli jednak postanowienie zostało wydane, tak jak w niniejszej sprawie, to nie oznacza to, że tworzy ono określony stan prawny w przedmiocie chociażby zaskarżenia takiego postanowienia. Taki sposób rozumienia analizowanego przepisu znajduje uzasadnienie także w świetle wykładni historycznej. Poprzednio bowiem - zgodnie z dawnym brzmieniem art. 35 § 1 u.p.e.a. - wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymywało tego postępowania. Organ egzekucyjny mógł jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu. W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. poz. 1289), mocą której dokonano omawianej zmiany art. 35 ustawy egzekucyjnej, wskazano, że "zmiana art. 35 polega na przyjęciu, że zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego następować będzie z mocy prawa..." (nr druku Sejmu VII kadencji 1490). Dodać w tym miejscu należy, że w dalszej części uzasadnienia projektu ustawy wskazywano, że w tym zakresie "organ egzekucyjny zobligowany jest do wydania postanowienia na podstawie art. 56 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". W ocenie Sądu, taka intencja autora projektu ustawy nie znalazła jednak wyrazu w treści uchwalonych przepisów. Trzeba bowiem zauważyć, że - niezależnie od wyraźnego i jednoznacznego ujęcia językowego przepisu art. 35 § 1 - przepis ten zamieszczony został w Rozdziale 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji "Zasady prowadzenia egzekucji" i jest to zupełnie odmienna sytuacja od tej, gdy zawieszenie postępowania egzekucyjnego ma miejsce na skutek wydania przez organ postanowienia kreującego stan zawieszenia tego postępowania w trybie art. 56, czyli przepisu zamieszczonego Rozdziale 4 "Zawieszenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego". Dodać także należy, że analiza przepisów ogólnych postępowania administracyjnego, jak też ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jednoznacznie wskazuje, że żaden z tych aktów nie przewiduje możliwości orzekania o zawieszeniu postępowania w związku z wniesionymi zarzutami. Organ egzekucyjny nie ma zatem uprawnienia ani obowiązku by wydawać postanowienie o zawieszeniu postępowania. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażany już w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 667/15, Lex nr 1850516 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1309/15, Lex nr 2096398). Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniami z dnia 16 stycznia 2017 r. nr [...], [...], [...], [...], uznał zarzuty wniesione przez skarżącego pismem z dnia 2 listopada 2015 r. za nieuzasadnione. Postanowienia te zostały przesłane na adres skarżącego, tj. Zagacie 113, [...], jednak pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 26 stycznia i 3 lutego 2017 r. nie odebrał on przesyłki. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), mającym zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 18 u.p.e.a., w razie niemożności doręczenia pisma operator pocztowy przechowuje pismo w swojej placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.). Postanowienia z dnia 16 stycznia 2017 r., zgodnie z treścią art. 44 § 4 K.p.a., zostały zatem doręczone skarżącemu w dniu 9 lutego 2017 r., a termin do wniesienia na nie zażalenia (zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a.) upływał w dniu 16 lutego 2017 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie wniósł zażalenia na postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 16 stycznia 2017 r., a zatem stały się one ostateczne. Oznacza to, że z dniem 17 lutego 2017 r. organ egzekucyjny mógł podjąć dalsze czynności w ramach postępowania egzekucyjnego. Wbrew jednak temu co twierdzi skarżący w swoje skardze, organ nie miał obowiązku wydać postanowienia o podjęciu postępowania egzekucyjnego. W treści art. 35 § 1 u.p.e.a. ustawodawca zakreślił bowiem termin zawieszenia biegu tego postępowania wskazując explicite "do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu", o ile jednakże wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W przepisie tym unormowane zostały zatem dwa zdarzenia warunkujące podjęcie zawieszonego postępowania: pierwsze - niezależne od woli stron, następujące z chwilą nabycia atrybutu ostateczności postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu i drugie - zależne od stanowiska wierzyciela, następujące bowiem z momentem wystąpienia przez wierzyciela po otrzymaniu przez niego zarzutów z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Skoro zatem zawieszenie postępowania egzekucyjnego w przypadku ziszczenia się sytuacji unormowanej w art. 35 § 1 u.p.e.a. następuje z mocy prawa, a czas jego obowiązywania jest ustawowo zakreślony, to nie można uznać, że brak wydania postanowienia o jego podjęciu jest istotnym naruszeniem prawa. Poza tym skoro przyczyna zawieszenia ustępuje z mocy prawa na skutek ostatecznego rozpatrzenia zarzutów, to zbędne jest zawiadamianie zobowiązanego o podejmowaniu zawieszonego postępowania na podstawie art. 57 § 1 u.p.e.a., skoro nie było to zawieszenie wykreowane na podstawie art. 56 u.p.e.a., lecz art. 35 u.p.e.a., stanowiącego samoistną podstawę zawieszenia (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017r. sygn. akt II GSK 5131/16). Nie zasługują zatem na uwzględnienie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 57 § 1 w zw. z art. 56 § 3 w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a. oraz art. 57 § 1 u.p.e.a. i art. 101 § 1 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. z art. 18 u.p.e.a. Jak to już bowiem zostało powyżej wskazane po wydaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, organ nie miał obowiązku wydać postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Wskazywanego przez Skarżącego przepisu art. 56 § 3 u.p.e.a. nie można odczytywać bez pozostałych paragrafów art. 56. W § 1 tego przepisu ustawodawca wymienił przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, których wystąpienie powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w drodze postanowienia. Tylko zatem w przypadkach wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a. organ wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania, a następnie o podjęciu tego postępowania. Natomiast w przypadku zawieszenia postępowania w trybie art. 35 § 1 u.p.e.a. organ nie ma obowiązku wydawać ani postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego ani postanowienia o jego podjęciu. W swojej skardze skarżący powołał się na wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 331/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 526/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2932/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 953/11. Należy zauważyć, że z tych wyroków jedynie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 331/16 odnosił się do kwestii zawieszenia postępowania egzekucyjnego na skutek wniesionych przez stronę zarzutów. Wyrok ten został jednak uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5131/16, gdyż zdaniem NSA zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. następuje z mocy prawa (ex lege) z chwilą wniesienia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ zatem nie ma obowiązku wydać postanowienia o zawieszeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że skoro przyczyna zawieszenia ustępuje z mocy prawa na skutek ostatecznego rozpatrzenia zarzutów, to zbędne jest zawiadamianie zobowiązanego o podejmowaniu zawieszonego postępowania na podstawie art. 57 § 1 u.p.e.a., skoro nie było to zawieszenie wykreowane na podstawie art. 56 u.p.e.a. Stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela. Sąd nie podziela natomiast stanowiska zaprezentowanego w powołanych przez skarżącego wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2997/15 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Op 197/13 podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu. Końcowo nadmienić należy, iż skarżący został poinformowany przez organ egzekucyjny za pismem z dnia 3 lipca 2017 r. o przystąpieniu do czynności egzekucyjnych. Stąd też posiadł on wiedzę o podjęciu tego postepowania, pomimo braku konieczności wydania w tym zakresie odrębnego postanowienia o podjęciu postępowania. Mając wszystkie wskazane wyżej okoliczności na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.