I SA/Kr 27/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. przy uczestnictwie Przedsiębiorstwa Wielobranżowego W. Sp.j. M. S. , P. S. , T. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w dniu 8 listopada 2018r., wydał dla Prezydenta Miasta K. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu postanowienie o nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 20 września 2018r., nr [...] umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanego Przedsiębiorstwo Wielobranżowe W. Sp. J. M. S. , P. S. , T. C. z/s w W.. Powyższe miało miejsce w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego W. Sp. J. M. S. , P. S. , T. C. z siedzibą w W. w oparciu o tytuł wykonawczy Prezydenta Miasta K. (wierzyciela) z dnia 24 listopada 2015r. nr [...] obejmujący zaległość w opłacie dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w kwocie należności głównej [...] zł. Organ egzekucyjny po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z dnia 20 września 2018r., nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanej na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1314, dalej: "u.p.e.a."), tj. z powodu wygaśnięcia (przedawnienia) obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Na postanowienie to wierzyciel wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Zażalenie wniesiono w ustawowym terminie. W zażaleniu wierzyciel wskazał, że w omawianej sprawie można "na zasadzie art. 67 u.f.p., zastosować przepis art. 70 § 4 o.p. i stwierdzić, że zastosowanie środka egzekucyjnego wraz ze skutecznym zawiadomieniem o nim zobowiązanego będzie powodować przerwanie biegu terminu przedawnienia". Wobec powyższego wierzyciel wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W wyniku postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 8 listopada 2018r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu wskazano na treść art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i podano, że organ egzekucyjny, podejmując decyzję o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, stosował ogólnie obowiązujące przepisy a przyczyną skutkującą koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny było przedawnienie egzekwowanej należności. Opłata objęte ww. tytułem wykonawczym, powstała w dniu 21 marca 2012r., a zatem obowiązek jej zapłaty przedawnił się w dniu 31 grudnia 2017r. Przedawnienie należności powoduje, iż obowiązek wygasł i nie może być egzekwowany. W tym kontekście bezpodstawne są twierdzenia wierzyciela jakoby bieg terminu przedawnienia został wcześniej przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, czyli zgodnie z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800, dalej: "o.p."). Jak wyjaśnił organ egzekucyjny - w swym postanowieniu nie oparł się na ustawie Ordynacja podatkowa, lecz na ustawie z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018r. poz. 2068 ze zm., dalej: "u.d.p."). Ustawa ta zawiera w art. 40d pkt 3 regulację kwestii przedawnienia należności określonych w tej ustawie. Przepis ten pozwala ustalić początek okresu przedawnienia oraz jego długość. Jest to zatem regulacja wystarczająca dla ustalenia przedawnienia należności. Przyjęto zatem, że jest to regulacja kompletna. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było wprowadzenie wydłużenia biegu terminu przedawnienia (przerwania, zawieszenia), to takie regulacje znalazłyby się w tej ustawie. Na potwierdzenie powyższego, organ powołał się na pismo Ministra Finansów z dnia 20 września 2017r., nr [...], cytując jego fragment. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca ww. postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 2077 ze zm., dalej: "u.f.p.") w zw. z art. 70 § 4 o.p., poprzez ich niezastosowanie, - art. 13f oraz art. 40d ust. 3 u.d.p., poprzez ich błędną kwalifikację i niewłaściwe zastosowanie, - art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez ich przedwczesne zastosowanie w sprawie, pomimo przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 poz. 2096, dalej: "k.p.a."), poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powołała się na orzecznictwo sądów dotyczące wzajemnej relacji pomiędzy przepisami art. 40d ust. 3 u.d.p. oraz 70 o.p. i stwierdziła, że do należności z tytułu opłat i kar za korzystanie z dróg publicznych, o których mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. ma zastosowanie art. 70 § 4 op. W świetle powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie w całości postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 20 września 2018r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym również kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Takie warunki do wydania rozstrzygnięcia na posiedzeniu w trybie uproszczonym zaistniały w niniejszej sprawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawiera ono wad, powodujących konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację organu zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 8 listopada 2018r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 20 września 2018r., nr [...], umarzające postępowanie egzekucyjne, prowadzone do majątku zobowiązanego Przedsiębiorstwo Wielobranżowe W. Sp. J. M. S. , P. S. , T. C. z/s w W.. Wcześniej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego W. Sp. J. M. S. , P. S. , T. C. z siedzibą w W. w oparciu o tytuł wykonawczy Prezydenta Miasta K. (wierzyciela) z dnia 24 listopada 2015r., nr [...], obejmujący zaległość w opłacie dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w kwocie; należności głównej [...] zł. Stan faktyczny sprawy jest niesporny, zatem nie ma potrzeby jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadnienia. Kwestią sporną jest jedynie zastosowanie do tego stanu faktycznego odpowiednich przepisów, regulujących przedawnienie należności dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym od zobowiązanego w niniejszej sprawie i w konsekwencji prawidłowości umorzenia postępowania egzekucyjnego. W szczególności spór ten dotyczy dopuszczalności stosowania art. 70 § 4 o.p. do opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, o których mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. – a tym samym rozstrzygnięcia, czy w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do przerwania biegu pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 40d ust. 3 u.d.p., ze względu na zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym Zobowiązany został zawiadomiony (zajęcie rachunku bankowego). W konsekwencji chodzi o to, czy Naczelnik US jako organ egzekucyjny zasadnie umorzył postępowanie egzekucyjne, ze względu na wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku. Rozstrzygając ten spór należy w pierwszej kolejności powołać treść przepisów, znajdujących zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Z powyższego wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku jest w takiej sytuacji przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Doprecyzować trzeba, że przedawnienie należności powoduje, iż obowiązek wygasł i nie może być egzekwowany. W takiej sytuacji organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W konsekwencji, zarzut skargi dotyczący przedwczesnego zastosowania tego przepisu jest nieuzasadniony. Zauważyć należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu, objętej spornym tytułem wykonawczym powstał w dniu 21 marca 2012r. Organy przyjęły, że przedawnienie nastąpiło w tej sytuacji z dniem 31 grudnia 2017r. a zatem zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania. Oceniając zasadność tej konstatacji odnieść się należy do treści art. 40d ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Jednocześnie zauważyć należy, że przepisy ww. ustawy nie zawierają żadnych regulacji dotyczących przerwania prolongowania biegu pięcioletniego terminu przedawnienia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 ww. ustawy. Oznacza to, że przedmiotowe należności przedawniają się z upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone, a przerwanie czy też prolongowanie biegu terminu przedawnienia, nawet na skutek zastosowania skutecznych środków egzekucyjnych, wymienionych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest niemożliwe. Przepis o przedawnieniu obowiązku uiszczenia opłat wynikających z art. 13f u.d.p. (jak i innych opłat i kar przewidzianych w tej ustawie) ustawodawca wprowadził do ww. aktu normatywnego w drodze jego nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005r. nr 179, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 4 października 2005r. Do tego czasu należności z tego tytułu nie ulegały przedawnieniu. Dodając przepis art. 40d ust. 3 ustawodawca usunął zatem stan braku regulacji prawnej dotyczącej przedawnienia, a jednocześnie nie wprowadził, ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zasadnym jest zatem wnioskowanie, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p. Na gruncie tak zarysowanego stanu prawnego, strony niniejszego postępowania spierają się czy do przedawnienia należności, wynikających z ustawy o drogach publicznych znajdą zastosowanie jedynie przepisy tej ustawy, czy także przepisy ustawy Ordynacja podatkowa oraz czy powyższy stan prawny, obowiązujący od 2005r., uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2010r. na skutek wejścia w życie uchwalonej w dniu 27 sierpnia 2009r. ustawy o finansach publicznych, która w art. 67 § 1 przewiduje, że "do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, tj. środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu, stanowisko Prezydenta Miasta K. według którego opłaty, o których mowa w art. 13f u.d.p. mają charakter należności publicznoprawnej i do spornej należności należy zastosować art. 70 § 4 o.p., przewidujący przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie do przedawnienia należności nie będą miały zastosowania przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, w tym art. 70 § 4 O.p. Przepis art. 67 u.f.p. stanowi bowiem, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odpowiednio - działu III Ordynacji podatkowej stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych niniejszą ustawą. Ustawa o finansach publicznych nie zawiera żadnej regulacji odnośnie do przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Jeżeli jednak odrębne uregulowanie kwestii przedawnienia przewidziane jest w ustawach szczególnych, to uregulowania te, jako lex specialis mają pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Taką regulacją szczególną jest art. 40d ust. 3 u.d.p Przyznać zatem należy rację organom rozstrzygającym w sprawie, które uznały, że ustawa o drogach publicznych zawiera w art. 40d pkt 3 regulację kwestii przedawnienia należności określonych w tej ustawie. Przepis ten pozwala ustalić początek okresu przedawnienia oraz jego długość. Jest to zatem regulacja wystarczająca i kompletna dla ustalenia przedawnienia należności. Słusznie wskazuje organ, że gdyby bowiem wolą ustawodawcy było wprowadzenie wydłużenia biegu terminu przedawnienia (przerwania, zawieszenia), to takie regulacje znalazłyby się w tej ustawie. Stanowisko takie prezentuje też Minister Finansów w piśmie z dnia 20 września 2017r., nr [...], w którym zauważa, że: "gdyby zamiarem ustawodawcy było objęcie opłat dodatkowych, instytucją przewidującą możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia, to taka wola znalazłaby swój wyraz poprzez wyraźny zapis w ustawie z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych. Trudno zatem znaleźć w przedmiotowej sprawie podstawę dla zastosowania art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa jedynie na mocy odesłania zawartego w art. 67 ustawy o finansach publicznych (mówiącego o "odpowiednim" zastosowaniu przepisów działu III tej ustawy), ponieważ ustawa o drogach publicznych, jako lex specialis wobec ustawy o finansach publicznych i ustawy Ordynacja podatkowa, reguluje bezpośrednio kwestię przedawnienia przedmiotowych należności (...)". Co istotne, takie poglądy prezentowane są także powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jako reprezentatywny powołać można wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 marca 2018r., sygn. akt I SA/Ol 95/18, w którym wskazano, że przepis art. 40d pkt 3 u.d.p. stanowi samodzielną, wystarczającą podstawę do uznania, iż z upływem terminu wskazanego w tym przepisie, przedawnia się obowiązek zapłaty między innymi opłaty wskazanej w art. 13f u.d.p. Tym samym nie istnieje żadna podstawa prawna, zgodnie z którą do należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, miałyby zastosowanie przepisy Działu III o.p., w tym art. 70 § 4, dotyczący przerwania biegu terminu przedawnienia (por. także tożsame tezy wyroków WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2016r., sygn. akt I SA/Gl 644/16 oraz WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2018r., sygn. akt I SA/Po 197/18 a także WSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2018r., sygn. akt I SA/Gd 96/18). Powyższe stanowisko prezentowane jest także w doktrynie (T. Brzezicki, W. Morawski - Przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie, opubl. PPLiFS z 2011r. nr 7-8, str. 25-29). Poglądy wyrażone w przytoczonych wyżej orzeczeniach sądów administracyjnych, tut. Sąd podziela w całej rozciągłości i przyjmuje za własne. Przedstawione wyżej wywody, oparte na wykładni gramatycznej, historycznej i celowościowej, uprawniają do wniosku, aby za słuszne uznać stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., że art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi samodzielną, kompletną i prawidłową podstawę do uznania, że z upływem wskazanego w tym przepisie terminu, przedawnia się obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z art. 13f tej ustawy. Natomiast przepis art. 70 § 4 o.p. nie ma tutaj zastosowania. W konsekwencji, zarzuty skargi w powyższym zakresie nie zasługiwały na aprobatę a stwierdzenie przedawnienia należności dochodzonej w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, obligowało organ egzekucyjny do umorzenia tego postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wydane w tym zakresie postanowienie odpowiada zatem prawu. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jeszcze raz podkreślić należy, że należność objęta przedmiotowym tytułem wykonawczym, uległa przedawnieniu, zgodnie z art. 40d ust. 3 u.d.p., zatem postanowienie organu egzekucyjnego umarzające postępowanie egzekucyjne jest prawidłowe i nie narusza prawa, dlatego też prawidłowo i zgodnie z prawem, zostało utrzymanie w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Niezależnie od powyższego, w ramach dopełnienia, Sąd zauważa, że na gruncie badanej sprawy brak jest skutecznie zastosowanego środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony, gdyż po przesłaniu zajęcia rachunku bankowego do banku, M. Oddział w W. pismem z dnia 25 stycznia 2016r. (karta nr [...] akt administracyjnych) udzielił informacji, że Przedsiębiorstwo Wielobranżowe W. Spółka Jawna M. S., P. S., T. C. nie posiada rachunku w ww. banku. Czynność ta nie wywołała zatem skutków prawnych. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie organu II instancji oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. jest prawidłowe. W ustalonych i bezspornych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, Sąd podzielił w całości stanowisko organów obu instancji, tym samym nie znaleziono aprobaty dla zarzutów skargi. W konsekwencji, zaskarżone postanowienie organu I i II instancji jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.