I SA/Kr 315/17

sygn. akt I SA/Kr 315/17 Kraków, dnia 1 grudnia 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ś. i A. Ś. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1945/14 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1945/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W. Ś. i A. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. W postępowaniu prowadzonym do sygn. akt I SA/Kr 1945/14 skarżący byli reprezentowani przez pełnomocnika z urzędu, adw. M. C.. Pełnomocnik złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, a następnie za pismem z dnia 7 grudnia 2016 r. przedłożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 7 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo, zatytułowane "Odpowiedź na treść datowanego na 07 grudnia 2016 pisma sporządzonego przez adw. M. C. wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania". W piśmie sformułowali pięć kolejnych zarzutów. Pierwszym z nich (oznaczonym numerem 1) było to, że nie zostali w żadnej formie powiadomieni o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu 21 września 2016 r. Następnie podnieśli, że Sąd nie wziął pod uwagę orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które wskazywało, iż Wójt Gminy K. musi rozstrzygnąć, czy na posesji w K. rzeczywiście stoi budynek w rozumieniu prawa budowlanego; w wyniku tego orzeczenia Wójt miał już umorzyć część zobowiązań podatkowych za lata 2010-2012, ale Wójt do chwili obecnej nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego na okoliczność statusu tego obiektu; nadto skarżący wskazali na bliżej niesprecyzowane "grudniowe" postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (zarzut 2. I.). Następnie skarżący zarzucili, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał rażąco błędnej interpretacji prawa budowlanego w powiązaniu z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (zarzut 2. II.) i podnieśli, że Wójt Gminy K. w dniu 23 sierpnia 2016 r. decyzją znak [...] umorzył zobowiązanie podatkowe w związku z wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zarzut 2. III.). Skarżący wskazali też, że zarówno Wójt, jak i sąd administracyjny nie dostrzegli problemu różnicy między pojęciami budynku i obiektu budowlanego, który miało wziąć pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zarzut 2. IV.). Pismem z dnia 22 marca 2017 r. skarżący sprecyzowali, że domagają się wznowienia postępowania w sprawie. Wezwany o usunięcie braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego pełnomocnik skarżących wskazał w piśmie z dnia 9 października 2017 r., że informacje o wyroku w sprawie sygn. akt I SA/Kr 1945/14 przekazał skarżącym w dniu 14 listopada 2016 r. Podał też, że skarżący nie przekazali mu informacji o dacie wydania i numerze lub znaku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powołanej w skardze o wznowienie postępowania. Wniósł jednocześnie o dołączenie decyzji, której numer został podany przez skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ustawodawca ściśle określił przypadki, w których można domagać się wznowienia postępowania sądowego. Stosownie do art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (pkt 1) oraz jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (pkt 2). Przepisy art. 272 § 1 - § 2 p.p.s.a. przewidują możliwość wznowienia postępowania, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, natomiast na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej. W myśl art. 273 § 1 pkt 1-2 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym albo orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Zgodnie z art. 273 § 2 można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a stosownie do art. 273 § 3 p.p.s.a. – również w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Jak wynika z art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Ustawodawca zastrzegł, że na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 p.p.s.a.). Analizując pięć zarzutów, podniesionych w niniejszej sprawie w skardze o wznowienie postępowania zauważyć należy, że dwa z nich (oznaczone numerami 2. II oraz 2.IV) w ogóle nie dotyczą kwestii, mogących chociażby potencjalnie świadczyć o zaistnieniu przesłanek wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania sądowego. Skarżący w ramach tych zarzutów prowadzą jedynie polemikę z wykładnią przepisów prawa budowlanego oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organy administracji, których działalność ten Sąd kontrolował, wydając wyrok z dnia 21 września 2016 r. Tego rodzaju zarzuty można podnosić w ramach zwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna. Nie mieszczą się one natomiast w enumeratywnie wyliczonych przesłankach wznowienia postępowania, o których mowa w art. 271 – 273 p.p.s.a. Nie mogły zatem stanowić podstawy do wniesienia skutecznej skargi o wznowienie postępowania sądowego. Zarzut, oznaczony numerem 1 mógłby zostać uznany za odpowiadający podstawie wznowienia, wymienionej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (strona albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania). Skarżący powołali się na formalną przesłankę wznowienia, twierdząc że nie zostali zawiadomieni o terminie rozprawy, na której zapadł kwestionowany przez nich wyrok. W tym zakresie skargę o wznowienie postępowania uznać trzeba za wniesioną w terminie: pełnomocnik skarżących wskazał i udokumentował, że informację o wyroku przekazał skarżącym w dniu w dniu 14 listopada 2016 r. Skarga o wznowienie została wniesiona w dniu 7 lutego 2017 r., a więc z zachowaniem trzymiesięcznego terminu, wynikającego z art. 277 p.p.s.a. Pomimo faktu, że w zakresie omawianego zarzutu skarżący odwołali się do przesłanki z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. trzeba zwrócić uwagę na przyjęty w orzecznictwie sądowym pogląd, iż jeżeli z samej treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi, to taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2007 r., II FSK 1201/06, Lex nr 401621 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2012 r., I SA/Kr 379/12, Lex nr 1140297). Podstawą odrzucenia skargi o wznowienie może być zatem nie tylko brak powołania się na ustawową przesłankę, ale i sytuacja, gdy niespełnienie tej przesłanki – chociaż formalnie w skardze wskazanej – jest rzeczą oczywistą. Skarżący podnosili, że nie zostali w żadnej formie powiadomieni o terminie i miejscu rozprawy, która odbyła się 21 września 2016 r. Podkreślić jednak należy, że skarżący w postępowaniu, prowadzonym pod sygn. akt I SA/Kr 1945/14 reprezentowani byli przez pełnomocnika z urzędu, wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką na podstawie postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2016 r. Pełnomocnik (adw. M. C.) został prawidłowo zawiadomiony o rozprawie i był na niej obecny. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Jak podnosi się w orzecznictwie, ustanowienie pełnomocnika obliguje sąd do doręczenia pisma bezpośrednio temu pełnomocnikowi. Osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób jakby sama dokonywała czynności procesowych, w tym odbioru pism, tyle że z wykorzystaniem profesjonalnej pomocy. Bez znaczenia dla skuteczności doręczenia pozostają relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, przyjęty przez nich sposób komunikacji czy zakres przekazywania informacji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2012 r., II GZ 402/12, Lex Omega nr 1240648). Doręczenie zawiadomienia o rozprawie pełnomocnikowi należy zatem ocenić za równoznaczne z zawiadomieniem samych skarżących. Skarżących nie pozbawiono zatem ani reprezentacji, ani możliwości działania w postępowaniu, tyle że w ich imieniu i na ich rzecz działał pełnomocnik, ustanowiony z urzędu na skutek złożonego przez nich wniosku. Zatem mimo iż skarga o wznowienie w tej części zawiera formalne przywołanie ustawowej przesłanki, bez dodatkowych czynności wyjaśniających można stwierdzić, że przesłanka ta nie została zrealizowana. Zarzuty skargi o wznowienie, oznaczone jako 2.I oraz 2.III sprowadzają się do przywołania bliżej nieokreślonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz decyzji Wójta Gminy K., umarzających zobowiązania podatkowe, spośród których podano sygnaturę jednej decyzji ([...]). Skarżący podnieśli zatem okoliczności, które mogłyby stanowić przesłankę wznowienia postępowania sądowego, opisaną w art. 273 § 2 p.p.s.a. (można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu). Jednakże w tym zakresie dla wznowienia postępowania nie wystarczy formalne powołanie potencjalnej przesłanki, a konieczne jest uprawdopodobnienie, że nowe okoliczności faktyczne albo dowody miałyby wpływ na wynik sprawy, że zostały wykryte później (tj. po wydaniu kwestionowanego wyroku) i strona nie mogła z nich skorzystać w postępowaniu zwyczajnym. Zarówno uprawdopodobnienie tych kwestii, wpływających na dopuszczalność wznowienie, jak i uprawdopodobnienie, że zachowany został termin do wniesienia skargi o wznowienie jest obowiązkiem skarżących, jeżeli zażąda tego sąd, co wynika wprost z art. 280 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie mimo wezwania, skierowanego do pełnomocnika z urzędu skarżących, nie został wskazany znak sprawy ani data decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazanej w skardze. Nie można zatem zweryfikować, czy decyzja ta stanowiłaby nowy dowód w sprawie, względnie czy pozwoliłaby na ustalenie nowych okoliczności faktycznych; nie wiadomo również, kiedy skarżący dowiedzieli się o tej decyzji, tj. czy w zakresie tych zarzutów skarga o wznowienie została wniesiona w terminie. Natomiast decyzja Wójta Gminy K. znak [...] została wydana na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej, zatem dotyczyła przyznania ulgi podatkowej. W żaden sposób nie może to rzutować na prawidłowość wcześniejszych decyzji o łącznym zobowiązaniu pieniężnym ani wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zapadłego w ramach kontroli sprawowanej nad tymi decyzjami. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżących, w wyżej wskazanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Dlatego twierdzenia zawarte w skardze o wznowienie, jakoby umorzenie zaległości podatkowych nastąpiło w związku z wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jest nieprawdziwe. Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że dwa z pięciu zarzutów skargi o wznowienie postępowania (2.II oraz 2.IV) w ogóle nie opierały się na ustawowych przesłankach wznowienia, jeden zarzut (1.) musiał zostać uznany za oczywiście bezzasadny, tzn. bez merytorycznego badania sprawy możliwe było stwierdzenie, iż przesłanka wznowienia nie zachodzi, natomiast w odniesieniu do dwóch kolejnych zarzutów (2.I oraz 2.III) skarżący mimo wezwania nie uprawdopodobnili ich zasadności oraz dochowania terminu do wniesienia skargi. Brak sprecyzowania, jaka konkretnie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego miałaby wpływać na treść wydanego rozstrzygnięcia powoduje, że w istocie skarżący podali jedynie podstawę do wznowienia postępowania wynikającą z ustawy, nie podając jednocześnie żadnych okoliczności mogących doprowadzić do wzruszenia wydanego w sprawie wyroku. Tymczasem strona składająca skargę o wznowienie postępowania sądowego ma obowiązek przytoczyć okoliczności, które dają podstawę do wznowienia postepowania. Wymóg ten przez skarżących nie został spełniony. Skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1945/14 należało wobec powyższego odrzucić, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 280 § 1 p.p.s.a.