I SA/Kr 322/13

|Sygn. akt I SA/Kr 322/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 maja 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r., sprawy ze skargi Centrum V. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w K., na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta K., z dnia 29 listopada 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości - skargę oddala - Zaskarżoną interpretacją Prezydent Miasta K. uznał, że stanowisko strony skarżącej – Centrum Biurowe "V" Spółka z o.o. sp.k., że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do części powierzchni nowo wybudowanego budynku przeznaczonej do zagospodarowania i wykończenia w sytuacji, gdy ostateczna decyzja w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku uzyskana w 2010r. została wydana w oparciu o art. 55 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nie powstanie od 1 stycznia 2011r., w świetle przedstawionego stanu faktycznego, jest nieprawidłowe. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 27 lipca 2011r. strona skarżąca złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku Spółka przedstawiła szczegółowy opis zaistniałego stanu faktycznego oraz przedstawiła własne stanowisko w sprawie. Ze względu na podobieństwo niniejszego wniosku do wniosku o interpretację złożonego uprzednio w dniu 22 marca 2011r. (wydano interpretację z dnia 14 czerwca 2011r.) organ podatkowy wydał postanowienie o odmowie wydania indywidualnej interpretacji podatkowej. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012r. sygn. akt I SA/Kr 550/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienia organów I i II instancji uznając, że art. 165a Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i należy w oparciu o złożony wniosek wydać interpretację. We wniosku z dnia 29 lipca 2011r. przedstawiono stan faktyczny, z którego wynikało, iż strona skarżąca jest właścicielem budynku biurowego składającego się z dwunastu kondygnacji naziemnych oraz dwóch kondygnacji podziemnych. Budynek przeznaczony jest na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wynajmie powierzchni biurowej oraz w niewielkiej części (połowa kondygnacji parteru) powierzchni usługowo-handlowej. Budynek został oddany do użytkowania 11 marca 2010r. na podstawie decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu m. in. w oparciu o art. 55 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym uzyskanie decyzji pozwolenia na użytkowanie jest wymagane w sytuacji, gdy przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji PINB zapisano, że do wykonania pozostały m.in. "aranżacje wnętrz w lokalu handlowo-usługowym na parterze oraz w lokalach biurowych od l do 11 piętra, które zgodnie z projektem budowlanym stanowią otwarte przestrzenie użytkowe do indywidualnego wykończenia". Brak wykończenia powierzchni najmu stwierdzony przez PINB w trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru obejmuje: brak ścian działowych i drzwi wewnętrznych, brak sufitów, brak instalacji wentylacji, ogrzewania, klimatyzacji oraz instalacji elektrycznej i teletechnicznej. Powierzchnia budynku w tym stanie nie spełnia wymogów do jakiegokolwiek użytkowania bez poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych sięgających kilkunastu milionów złotych. Konstrukcja budynku oraz jego specyfika techniczna uniemożliwiały przygotowanie powierzchni najmu bez zawartych umów z najemcami i określeniem przez nich potrzeb i wymagań do prowadzenia danej działalności gospodarczej. Obecnie powierzchnia ta nie jest wynajmowana, nie służy zatem do prowadzenia działalności gospodarczej. Z uwagi na brak podstawowej infrastruktury technicznej, w szczególności oświetlenia i ogrzewania, użytkowanie przedmiotowych kondygnacji jest wykluczone. Zgodnie bowiem z § 49 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.): " budynek i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz inne budynki, jeżeli wynika to z ich przeznaczenia, powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia", w myśl natomiast § 51 ww. aktu: "budynek i pomieszczenia powinny mieć zapewnioną wentylację lub klimatyzację, stosownie do ich przeznaczenia". Według wyliczeń właściciela nieruchomości, na dzień 1 stycznia 2011r., powierzchnia wykończona i gotowa do użytku wynosiła 4 977,12 m2. W związku z przedstawionym stanem faktycznym strona skarżąca zadała pytanie, czy podatek od nieruchomości powinien być uiszczony od całkowitej powierzchni przewidzianej powierzchni użytkowej budynku, czy też od powierzchni faktycznie gotowej do użytkowania. Wnioskodawca przedstawił własne stanowisko w sprawie, zgodnie z którym możliwe jest powstanie obowiązku podatkowego w stosunku do części budynku, w związku z rozpoczęciem użytkowania części budynku przed jego ostatecznym wykończeniem. Z uwagi na okoliczność, że ustawa Prawo budowlane nie przewiduje innej możliwości częściowego przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania, należy uznać, że art. 6 ust 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odnosi się do rozpoczęcia użytkowania części budynku w oparciu o decyzję wydaną na podstawie art. 55 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym, fakt że decyzja PINB - z dnia 11 marca 2011r. dotyczy całego budynku przy ul. Opolskiej 100 nie przesądza, że inwestor rozpoczął faktyczne użytkowanie tylko części z tego budynku i tylko o powierzchnie użytkową tych pomieszczeń i kondygnacji powinien być naliczony podatek od nieruchomości. W związku z powyższym, zdaniem wnioskodawcy podatek od nieruchomości na dzień 1 stycznia 2011r. powinien uwzględniać wszystkie powierzchnie biurowe i handlowo-usługowe zagospodarowane, nie powinien natomiast uwzględniać powierzchni dopiero przeznaczonych do zagospodarowania i wykończenia, których z uwagi na brak chociażby instalacji elektrycznej i grzewczej nie można faktycznie użytkować. Prezydent Miasta w indywidualnej interpretacji z dnia 29 listopada 2012r. nr [...] stwierdził, iż stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji przywołano art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej: "u.p.o.l."), z którego wynika, iż obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Natomiast według ust. 2 cytowanego przepisu jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem l stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Organ wskazał, iż przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l. ustanawia dwie przesłanki powstania obowiązku podatkowego w przypadku nowych budynków lub budowli tj. obowiązek ten powstaje od 1 stycznia roku następującego po roku: 1. w którym budowa została zakończona, albo 2. w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie stan faktyczny wskazuje, budynek został przyjęty do użytkowania w całości, jest możliwe jego użytkowanie w całości, a roboty budowlane pozostające do wykonania zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie dotyczą otoczenia budynku lub jego elementów zewnętrznych, w szczególności na potrzeby pozwolenia na użytkowanie nie dotyczą wykończenia poszczególnych pomieszczeń. Jak podaje sam Wnioskodawca konstrukcja budynku i jego specyfikacja techniczna sprawiają, że najpierw zostaną zawarte umowy najmu, najemcy określą potrzeby i wymagania co do prowadzonej działalności i dopiero wtedy mając na względzie wszystkie te okoliczności, będą ostatecznie wykańczane powierzchnie poszczególnych wynajmowanych lokali. Natomiast budynek "docelowo przeznaczony jest na prowadzenie działalności gospodarczej, polegającej na wynajmie powierzchni biurowej oraz w niewielkiej części (połowa kondygnacji parteru) powierzchni usługowo-handlowej." Zatem ostateczne pozwolenie na użytkowanie pozwala Wnioskodawcy na wynajmowanie pomieszczeń, tj. prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z profilem określonym w stanie faktycznym wniosku. Pozwolenie na użytkowanie nie zawierało żadnych ograniczeń co do możliwości korzystania z budynku i jego użytkowania (a możliwość jego wydania na podstawie art. 55 pkt 3 Prawa budowlanego w treści tego przepisu uzasadniana jest chęcią "przystąpienia do użytkowania"), a w sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające stwierdzić, że "względy techniczne" uniemożliwiają trwale wykorzystanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej (nawet jeśli by wystąpiły opodatkowana byłaby cała powierzchnia tylko według niższej stawki). Z tego względu organ podatkowy stwierdził, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w przypadku nowo wybudowanego budynku przy ul. O. w K., dla którego uzyskano pozwolenie na użytkowanie w 2010r., a którego część jest niezagospodarowana i pozostawiona do aranżacji przyszłym najemcom (zgodnie z projektem budowlanym), powstaje od 1 stycznia 2011r. i odnosi się do powierzchni całego budynku, także powierzchni przeznaczonej do aranżacji. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i uzyskanej odpowiedzi strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 6 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek podatkowy co do całości obiektu budowlanego powstaje z chwilą przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania, bez względu na to, że obiekt ten został przyjęty do użytkowania bez wykonania wszystkich robót budowlanych, w tym robót wykończeniowych i aranżacyjnych kondygnacji budynku, przeznaczonych docelowo do prowadzenia działalności gospodarczej - wynajęcia pod biura, a aktualnie stan prawny nie przewiduje możliwości przyjęcia do użytkowania poszczególnych pięter budynku; - art. 1a ust. 1 pkt 3 o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że brak pierwotnego wykończenia całych pięter budynku (ścian, sufitów, instalacji wewnętrznych) nie stanowi względów technicznych, uniemożliwiających wykorzystanie tej części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego Sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Pogląd strony skarżącej zawarty w treści skargi, iż podatek od nieruchomości w spornym budynku na dzień 1 stycznia 2011r. powinien uwzględniać wszystkie powierzchnie biurowe i handlowo – usługowe zagospodarowane, nie powinien natomiast uwzględniać powierzchni dopiero przeznaczonych do zagospodarowania i wykończenia, których z uwagi na brak instalacji elektrycznej i grzewczej nie można faktycznie użytkować – nie znajduje potwierdzenia w treści obowiązujących przepisów prawa i rozstrzygnięciach organu nadzoru budowanego zapadłych wobec strony skarżącej. Mało tego, przyjęcie i zaakceptowanie takiego poglądu prowadziłoby do możliwych dowolności i sytuacji, gdzie nie od obiektywnych kryteriów, a od subiektywnego uznania podatnika, rozpoczynałby się moment opodatkowania niewykończonej i niezaaranżowanej części budynku. Taka sytuacja sprzeciwia się zasadzie równości i powszechności opodatkowania, wyrażonej w art. 84 Konstytucji. Jak wynika ze stanu faktycznego, budynek został oddany do użytkowania 11 marca 2010r. na podstawie decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu decyzji PINB zapisano, że do wykonania pozostały m.in. "aranżacje wnętrz w lokalu handlowo-usługowym na parterze oraz w lokalach biurowych od 1 do 11 piętra, które zgodnie z projektem budowlanym stanowią otwarte przestrzenie użytkowe do indywidualnego wykończenia". Pozwolenie na użytkowanie obiektu uzyskano m. in. w oparciu o art. 55 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Zgodnie z art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. W sprawie bezspornym jest, iż budynek przeznaczony jest na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wynajmie powierzchni biurowej oraz w niewielkiej części powierzchni usługowo-handlowej, a ostateczna aranżacja wnętrz związana jest z ustaleniami i decyzjami poszczególnych najemców. Kwestia sposobu wykończenia wnętrz była pozostawiona do woli i profilu działalności ewentualnych najemców. Sama okoliczność konieczności wykończenia wnętrz i ich aranżacji (zakres tych czynności nie jest sporny) nie zmienia charakteru budynku, w którym rozpoczęto użytkowanie. Zgodnie z art. 6 ust.1 u.p.o.l obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Z kolei art. 6 ust.2 u.p.o.l stanowi, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy jest istnienie, budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Każdy z zacytowanych przepisów definiuje moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, z tym że przepis ustępu drugiego dotyczy powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do nowowybudowanych budowli, budynków oraz ich części, ponadto wyznacza także zakres powstałego obowiązku podatkowego. Z punktu widzenia niniejszej sprawy dla jej rozstrzygnięcia ma znaczenie tylko druga z wymienionych w art. 6 ust.2 u.p.o.l okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego – mianowicie rozpoczęcie użytkowania budynku przed ostatecznym wykończeniem. W ocenie Sądu ta okoliczność (rozpoczęcie użytkowania) budynku powoduje powstanie obowiązku podatkowego co do całości budynku, a nie tylko tej jego części, która została już wykończona. Jeśli bowiem budynek nie jest podzielony na lokale stanowiące przedmiot odrębnej własności, a z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie, to rozpoczęcie użytkowania tego budynku, mimo niezakończonej budowy będzie rodziło powstanie obowiązku podatkowego co do całości budynku. Pogląd zaprezentowany przez Sąd znajduje oparcie w literaturze - Leonard Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, 2.wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2005, str.252 " Z analizowanego art.6 ust.2 wynika, że rozpoczęcie użytkowania budynku jeszcze niewykończonego ostatecznie powoduje konieczność zapłacenia podatku, od początku następnego roku, ustalanego od całego budynku. Obowiązek ten dotyczy również części, która nie została wykończona czy przekazana do użytkowania. Nie zmienia tego fakt, iż właściciel np. ma zamiar zajmować przez kilka następnych lat wyłącznie parter, z powodu niewykończenia reszty budynku. Piętra nieużytkowane tez podlegają opodatkowaniu." W budynku będzie prowadzona działalność gospodarcza związana z wynajmem powierzchni biurowej. Należy stwierdzić, iż podatek od nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest podatkiem od prowadzenia działalności gospodarczej, a od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skoro budynek oddano do użytkowania, a zakres prac wymaganych do jego wykończenia i aranżacji związany jest z ustaleniami z poszczególnymi najemcami, oznacza to, że strona skarżąca podjęła działania zmierzające do wynajmu powierzchni biurowych, zatem związek z prowadzoną działalnością gospodarczą jest jednoznaczny. Dodatkowo contra legem byłoby uznanie, że dopiero samo wykończenie poszczególnych powierzchni biurowych, wobec uzyskanego pozwolenia na użytkowanie, rodzi obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. To strona skarżąca tak zorganizowała swoją działalność w zakresie wynajmu powierzchni w spornym budynku, że najpierw uzyskała pozwolenia na użytkowanie, a potem wykończy poszczególne powierzchnie budynku. Takie działanie oczywiście odpowiada prawu, co potwierdza stosowna decyzja organu nadzoru budowlanego, ale nie może zmieniać obowiązku podatkowego i jego momentu, określonego w ustawie podatkowej (art. 6 u.p.o.l.). Nadto zgodnie z art. 1 a pkt. 3 u.p.o.l grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art.5 ust.1 pkt.1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Pozostała zatem kwestia, czy sporny budynek może, czy też nie może wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Pojęcie "względów technicznych" nie jest zdefiniowane, a jego wykładnię należy dokonywać w łączności ze skutkami jakie owe względy techniczne wywołują z punktu widzenia możliwości wykorzystania nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej ( nie są i nie mogą być wykorzystane ). W orzecznictwie powszechnie przyjmowany jest pogląd, że względy techniczne, o których mowa w art.1a pkt. 3 u.p.o.l to takie, które mają związek ze złym stanem technicznym nieruchomości uniemożliwiającym jej wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej (obiektywne przyczyny ). Pojęcie te nie obejmuje natomiast przyczyn natury technologicznej, ekonomicznej, czy finansowej, a więc takich, które dotyczą przedsiębiorcy, jego woli, możliwości oraz ryzyka (przyczyny subiektywne). Przyczyny obiektywne muszą mieć nadto charakter trwały. Sądy administracyjne wskazują także, że prowadzenie przez przedsiębiorcę prac remontowo-budowlanych, zmierzających do zmiany funkcji budynku, nie powoduje, iż budynek taki nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ( por. wyroki w sprawach I SA/Op 101/11, I SA/Wr 1662/11, II FSK 512/10, I SA/Bk 246/11, II FSK 151/10, I SA/Wr 125/11 ). W wyroku z dnia 9 czerwca 2005 roku w sprawie I SA/Po 2213/03 WSA w Poznaniu stwierdził, że "Brak przyłącza wodno-kanalizacyjnego, instalacji elektrycznej, częściowy brak okien i szyb dotyczą instalacji i urządzeń, więc materii, która nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości. Ustawa odróżnia bowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie maja wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Podobny pogląd wyraził WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 15 maja 2012r. sygn. akt I SA/Łd 449/12. Te poglądy akceptuje Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że brak pierwotnego wykończenia całych pięter budynku (ścian, sufitów, instalacji wewnętrznych) uniemożliwia wykorzystanie spornej części budynku w działalności gospodarczej, niemniej przyczyna ta nie ma charakteru trwałego, ani też obiektywnego. Za brakiem trwałości względów technicznych uniemożliwiających wykorzystywanie części budynku w działalności gospodarczej skarżącej (ich przemijającym charakterze) przemawia to, że to strona skarżąca podjęła decyzję o rozpoczęciu użytkowania budynku, występując do organów nadzoru budowlanego, a prace wymagające wykonania związane są z aranżacją i wykonaniem wnętrz w uzgodnieniu z poszczególnymi najemcami, zatem prace te zmierzają przecież do uruchomienia pomieszczeń w niewykończonej jeszcze części budynku. Nadto spółka niesporną w tym postępowaniu część tego samego budynku wykorzystuje już w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec tego – zdaniem Sądu – subiektywne przyczyny (leżące po stronie spółki) uniemożliwiają jej wykorzystywanie spornej części nieruchomości w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a nie przyczyny o charakterze obiektywnym, dotyczące tego budynku. Należy także wskazać, iż w wydanej interpretacji organ podatkowy odniósł się do orzecznictwa sądowego prezentowanego przez stronę skarżącą i uzasadnił z jakich względów nie znajduje ono zastosowania w niniejszej sprawie (odmienne okoliczności faktyczne, przy tym istotne dla rozstrzygnięcia). Sąd aprobuje także i uznaje za swoje całe uzasadnienie zaskarżonej interpretacji. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, zatem na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.