I SA/Kr 356/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek (spr.) WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości C. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 13 października 2020 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu zgłoszonego do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 4 grudnia 2018 r. z uwagi na uchybienie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia wniesionego przez pełnomocnika syndyka masy upadłości spółki C. sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w S.. W zażaleniu syndyk masy upadłości C. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w S., reprezentowany przez pełnomocnika wskazał, że nie zgadza się z zapadłym w sprawie postanowieniem i podniósł, że zarzuty zostały wniesione w terminie ustawowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 4 stycznia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu SKO w K. wskazało, że w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy nr [...] sporządzony został przez Prezydenta Miasta K. w dniu 4 grudnia 2018 r. i wraz z postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 10 grudnia 2018 r., nr [...] o nałożeniu na zobowiązaną spółkę grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł oraz wezwaniem do wykonania obowiązku został doręczony skutecznie prokurentowi samoistnemu spółki w dniu 18 grudnia 2018 r. Rozpoczął wówczas swój bieg ustawowy 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów, który to termin upłynął z końcem 7 dnia, a zatem dnia 27 grudnia 2018 r. (czwartek). Termin 7-dniowy został przesunięty automatycznie o dodatkowe dwa dni z uwagi na obowiązujące wówczas dni ustawowo wolne od pracy, bo ostatni dzień terminu przypadał na pierwszy dzień Bożego Narodzenia. Zatem w dniu 27 grudnia 2018 r. zobowiązana spółka złożyła pismo w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym zatytułowane "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej" oparte na art. 33 § 1 i 2 pkt 1, 2 i 10 ustawy egzekucyjnej, podnosząc "zarzuty niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, braku wymagalności egzekwowanego obowiązku, niespełnienia przez tytuł wykonawczy z dnia 4 grudnia 2018 r. wymogu określonego w art. 27 pkt 6" i wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7. W odpowiedzi Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 29 lipca 2020 r., nr [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. W dniu 6 września 2019 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, VIII Wydział Gospodarczy, sygn. akt VIII GU 796/19 ogłosił upadłość zobowiązanej C. sp. z o.o. wyznaczając syndyka masy upadłości. Po wniesieniu zażalenia na ww. postanowienie Prezydenta Miasta K., sprawę zarzutów zobowiązanej rozpoznawało SKO w K., które postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r., znak: [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Niezależnie od powyższego syndyk masy upadłości C. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w S., reprezentowany przez pełnomocnika pismem z dnia 5 października 2020 r. złożył nowe zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oparte tym razem na art. 33 § 1 i 2 pkt 3 ustawy egzekucyjnej, podnosząc "błąd co do osoby zobowiązanego". Prezydent Miasta K. uznał, że zobowiązany w przedmiotowej sprawie działał z uchybieniem ustawowego, 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i nie złożył jednocześnie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia tych zarzutów. W związku z powyższym organ I instancji odmówił merytorycznego rozpoznania sprawy (zarzutów) i odmówił ich rozpatrzenia, z uwagi na uchybienie siedmiodniowego terminu do ich wniesienia. Ostateczny termin do podniesienia takich zarzutów upłynął z dniem 27 grudnia 2018 r. (czwartek). Zatem zobowiązany z przedmiotowym wnioskiem wystąpił po ponad 21 miesiącach wyczekiwania. Zobowiązany wnosząc pismo z zarzutami z dnia 5 października 2020 r. nie złożył jednocześnie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia zarzutów uprawdopodobniając przyczyny niedochowania terminu. Wydawać by się mogło, że jest to okoliczność bezsporna w sprawie, niemniej żalący się uważa, że organ I instancji naruszył art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej poprzez uznanie, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia zarzutu i z tej przyczyny organ nie może wziąć pod uwagę zarzutu przedstawionego w zażaleniu z dnia 5 października 2020 r. dotyczącego postanowienia z dnia 17 września 2020 r. Żalący próbował udowodnić, że Prezydent Miasta K. prowadząc postępowanie zainicjowane pismem z dnia 27 grudnia 2018 r. nie wziął pod uwagę zarzutu sformułowanego w art. 33 § 1 i 2 pkt 3 ustawy egzekucyjnej odnoszący się "do błędu co do zobowiązanego", bo syndyk masy upadłości "nie jest i nigdy nie był podmiotem zobowiązanym", a ponadto postępowanie egzekucyjne wobec C. Sp. z o.o. w upadłości powinno ulec zawieszeniu z powodu prawomocnego postanowienia stawiającego ją w "upadłość". W ten sposób zobowiązany w piśmie z dnia 5 października 2020 r., zakwestionował nie tylko prawidłowość rozstrzygnięcia SKO w K. z dnia 18 sierpnia 2020 r., co do którego toczyło się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie po wniesieniu przez niego skargi, ale także podniósł inne zarzuty, uzasadniając, że poprzez sam fakt postawienia zobowiązanego w stan upadłości zmieniła się tożsamość podmiotu w sensie prawnym wobec którego postępowanie egzekucyjne nie powinno być dalej toczone i ewentualnie powinno być zawieszone. SKO w K. z takim stanowiskiem się nie zgodziło uznając, że argumenty podnoszone w nowych zarzutach z dnia 5 października 2020 r. przez zobowiązanego, będącego teraz w upadłości zmierzać mogą do swoistego przedłużania toczącego się postępowania egzekucyjnego lub nawet jego uniknięcia. W opinii SKO w K., skoro zobowiązany uchybił terminowi do wniesienia zarzutów, to organ I instancji nie był władny ich merytorycznie rozpoznać. Kwestią dyskusyjną jest jaką formę winno wówczas przybrać wydane przez organ rozstrzygnięcie, przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie regulują bowiem wprost tego zagadnienia. Prawidłowym rozstrzygnięciem jest, zdaniem SKO w K., odmowa uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Skoro bowiem przepis art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje wydanie postanowienia "w sprawie zgłoszonych zarzutów" to oznacza to, że w każdej sytuacji, gdy zarzutów nie można uwzględnić, czy to dlatego że są niezasadne, czy też dlatego że nie zostały spełnione wymogi formalne do ich wniesienia, np. uchybiono siedmiodniowemu terminowi do ich wniesienia, należy odmówić ich uwzględnienia. W konsekwencji, zdaniem SKO w K., poprawnie co do zasady organ I instancji uznał, iż zarzuty wobec spóźnionego ich wniesienia nie mogą być uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie syndyk masy upadłości C. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w S. zarzucił naruszenie: - art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zgłaszanego zarzutu egzekucyjnego; - art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem rozstrzygnięcia umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu zgłoszonego do postępowania egzekucyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wydanego przez organ II instancji i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd na wstępie wskazuje, że złożoną w sprawie skargę rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego lub procesowego, w sposób odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Przedmiotem skargi do Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 stycznia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 13 października 2020 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu zgłoszonego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 4 grudnia 2018 r. Analiza treści skargi i postawione w niej zarzuty wskazują, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny, czy istniały podstawy faktyczne i prawne do wydania rozstrzygnięcia (postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., powoływanej dalej jako "k.p.a."), który ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym poprzez art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.e.a.") i przyjęcia braku podstaw do merytorycznego rozpatrzenia zarzutu skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a., w myśl którego, gdy żądanie o wszczęcie postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, tj. nie ma legitymacji materialnej w rozumieniu art. 28 k.p.a. do złożenia wniosku, a drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy jednak przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a mianowicie, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, a także gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 9 września 2015 r., sygn. akt III UK 16/15). Brzmienie tego przepisu wyraźnie wskazuje, że organ administracji państwowej, każdorazowo w przypadku stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, nie może przystąpić do merytorycznego badania wniosku, lecz obowiązany jest zaniechać dalszych czynności i odmówić wszczęcia postępowania. Użyte w tym przepisie wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania administracyjnego stoją na przeszkodzie przepisy prawa, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2450/11). A zatem w przypadku odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a., organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 999/14), a zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 347/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że kwestią wymagającą oceny Sądu w niniejszej sprawie nie jest kwestia samej zasadności bądź niezasadność podniesionego przez skarżącego zarzutu egzekucyjnego, ale wyłącznie ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, który w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych z uchybieniem terminu. A taka właśnie sytuacja wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu do ich złożenia, wbrew zarzutom skargi, miała miejsce w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie bezsporną okolicznością jest, skarżący w piśmie z dnia 5 października 2020 r. sformułował zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] AST z dnia 4 grudnia 2018 r., oparty na art. 33 § 1 i 2 pkt 3 u.p.e.a., podnosząc "błąd co do osoby zobowiązanego". Jednakże z akt sprawy wynika, że na prowadzone postępowanie egzekucyjne uruchomione wystawieniem tytułu wykonawczego z dnia 4 grudnia 2018 r. zostały zgłoszone zarzuty przez zobowiązaną tj. C. Sp. z o.o., które zostały rozpatrzone i uznana za nieuzasadnione w postanowieniu Prezydenta Miasta K. z dnia 29 lipca 2020 r. Powyższe postanowienie zostało prawidłowo doręczone Syndykowi masy upadłości C. Sp. z o.o., z uwagi na fakt, że w dniu 6 września 2019 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, VIII Wydział Gospodarczy, sygn. akt VIII GU 796/19 ogłosił upadłość zobowiązanej C. sp. z o.o. wyznaczając syndyka masy upadłości. Zatem od dnia doręczenia postanowienia z dnia 29 lipca 2020 r., syndyk wstąpił do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec C. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, o czym świadczy złożone przez niego zażalenie na powyższe postanowienie, które zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, a później także złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (prawomocny wyrok z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1216/20 oddalający skargę skarżącego). Z powyższego wynika, że w sprawie został wyczerpany tryb zaskarżenia w formie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne określony w art. 33 ust. 1 u.p.e.a. Jak słusznie wyjaśnił organ II instancji prawo do złożenia zarzutów ograniczone jest siedmiodniowym liczonym od daty doręczenia tytułu wykonawczego (w niniejszej sprawie mała zastosowanie regulacja z art. 13 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw zgodnie z którą do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe). Przedmiotowy tytuł wykonawczy wszczynający postępowanie egzekucyjne wobec C. Sp. z o.o. został skutecznie doręczony w dniu 18 grudnia 2018 r., zatem termin siedmiodniowy upłynął z dniem 27 grudnia 2018 r. Nie budzi wątpliwości, że zobowiązana skorzystała w terminie z przysługującego jej prawa do złożenia zarzutów, które zostały merytorycznie rozpatrzone w ramach dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego oraz w postępowaniu przez sądem administracyjnym, w których uczestniczył skarżący. Składając w piśmie z dnia 5 października 2020 r. nowy zarzut na prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 grudnia 2018 r. tym razem oparty na art. 33 § 1 i 2 pkt 3 u.p.e.a. skarżący niewątpliwie uchybił terminowi określonemu w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Wprawdzie przepisy ustawy egzekucyjnej nie regulują wprost sytuacji, gdy zarzuty zgłoszone zostaną przez zobowiązanego po upływie ustawowego terminu, albowiem w art. 34 § 4 u.p.e.a. mowa jest jedynie o tym, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego", jednakże już zastosowany przez organ egzekucyjny art. 61a § 1 k.p.a. wprost stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na gruncie obu tych regulacji, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. W takiej sytuacji właściwa będzie podstawa z art. 61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn, gdyż w ten sposób rozstrzygnięcie organu najpełniej wyraża konsekwencje w postaci bezskuteczności dokonanej przez stronę czynności procesowej (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3770/14, a także wyroki: WSA z 27 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1017/13, WSA z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 843/14, WSA z 19 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 354/17, wyrok WSA z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 493/20). Ustalenie, że zarzuty zostały złożone po terminie do dokonania danej czynności nie jest przy tym zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika wprost z regulacji art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Zatem, gdy organ stwierdzi, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do ich merytorycznego rozpoznania i ma obowiązek odmówić ich merytorycznej oceny. Z tych też powodów za niezasadne należało uznać te zarzuty skargi, które odnosiły się do kwestii braku merytorycznego rozpatrzenia przez organ kwestii podnoszonego zarzutu "błędu co do osoby zobowiązanego" i mającego z tego powodu mieć miejsce naruszenie wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego tj. art. 10 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i art. 33 § 1 u.p.e.a. W tym miejscu odnosząc się do uzasadnienia skargi należy wskazać, że przedstawiona w niej argumentacja, nie może zasługiwać na akceptację. Argumentacja ta koncentrowała się głównie kwestionowaniu udziału skarżącego tj. syndyka masy upadłości w postępowaniu egzekucyjny toczonym wobec zobowiązanej spółki C.. Jak już wcześniej zasygnalizowano, kwestią wymagającą oceny Sądu w niniejszej sprawie nie jest kwestia samej zasadności bądź niezasadność podniesionego przez skarżącego zarzutu egzekucyjnego, ale wyłącznie ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, który w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych z uchybieniem terminu. A taka właśnie sytuacja wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu do ich złożenia, wbrew zarzutom skargi, ma miejsce w niniejszej sprawie. Niezrozumiała jest argumentacja skargi, co do tego, że syndyk "nie miał żadnej możliwości zgłoszenia zarzutów jeszcze w grudniu 2018 r., bowiem syndyk nie występował w sprawie jako podmiot zobowiązany i nie mógł znać stanu sprawy, w tym także nie mógł wiedzieć o upływie takiego terminu". Oczywistym jest, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed ogłoszeniem upadłości spółki C. i wyznaczenie syndyka masy upadłości, jednakże w żaden sposób nie niweczy to jednak dokonanych czynności egzekucyjnych (doręczenia tytułu wykonawczego), a także złożenia w ustawowym terminie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne). Brak jest uzasadnienia prawnego dla lansowanej przez skarżącego tezy, że po ogłoszeniu upadłości i wyznaczenia syndyka, dla tegoż syndyka otwiera się nowy termin do złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne wszczęte z dniem doręczenia tytułu wykonawczego, które skutecznie zostało dokonane w dniu 18 grudnia 2018 r. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ egzekucyjny zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił skarżącemu na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów, z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia, który to termin zgodnie z mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie dotychczas obowiązującymi regulacjami ustawowymi, a mającymi zastosowanie do postępowań egzekucyjnych wszczętych przed wejściem w życie nowych regulacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dniem 30 lipca 2020 r., wynosił 7 dni od doręczenia odpis tytułu wykonawczego . Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych przyczyn faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.