I SA/Kr 359/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej R. Sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące od stycznia do września 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 czerwca 2016 r., nr [...] , utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia 18 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, w tym jej likwidację, nie jest ona bowiem z stanie zapłacić tak dużego zobowiązania. Zaznaczyła jednocześnie, że planuje podjąć w 2016 r. szereg działań mających zwiększyć jej rentowność, co wpłynie korzystanie na jej płynność finansową i możliwość zapłaty zaległości podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu braku uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonywaniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny jest jednak, na mocy ww. art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany zamkniętym katalogiem przesłanek, których wystąpienie warunkuje możliwość wydania orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do katalogu tych przesłanek należą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował przy tym, co należy rozumieć pod tymi pojęciami. Ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem należy zatem do sądu. Skarżący powinien więc sam, co najmniej uprawdopodobnić, konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – przedstawiając np. swoją, konkretną, sytuację majątkową, osobistą, rodzinną i wpływ na nią ewentualnej egzekucji. Przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11, wszystkie orzeczenia opublikowane na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09 oraz z dnia 19 maja 2011 r., II OZ 415/11). W orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, na co Sąd zwracał uwagę powyżej, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., I FZ 93/13). Sąd nie ma obowiązku, a nawet nie jest uprawniony, do samodzielnego badania akt sprawy, w celu ustalenia czy istnieją przesłanki wstrzymania wykonania decyzji – jeżeli wniosek w tym zakresie nie zawiera konkretnych informacji. Sąd na podstawie akt sprawy (sądowej i administracyjnej) może co najwyżej sprawdzać, czy informacje o sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżących, są wiarygodne. W rozpoznawanej sprawie wniosek nie mógł być uwzględniony z powodu braku chociażby uprawdopodobnienia czy w konkretnej sytuacji skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazujących na potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji - nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r., II GSK 2001/11). Należy zauważyć, że w istocie zaskarżona decyzja jedynie zmniejsza należne do zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Skarżąca nie uprawdopodobniła, aby grożąca jej egzekucja (wynikająca być może z domagania się zwrotu różnicy pomiędzy deklarowanymi wartościami nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a określonymi w zaskarżonej decyzji) groziła niepowetowanymi stratami. W praktycznie dwuzdaniowym uzasadnieniu swojego wniosku, skarżąca powołała się jedynie na możliwość swojej likwidacji jako podatnika i płatnika należności publicznoprawnych. W żaden jednak sposób nie sprecyzowała okoliczności dotyczących konkretnego majątku, stanu zatrudnienia, rodzaju aktualnie prowadzonej działalności, podjętych działań, które miałyby zostać udaremnione przez wszczętą egzekucje. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i oddalił wniosek, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.