I SA/Kr 36/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, uchyla zaskarżoną decyzję. W dniu 14 lutego 2020 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wpłynął w formie papierowej wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., zwanego dalej stroną skarżącą o umorzenie należności z tytułu składek. Decyzją z dnia 22 czerwca 2020 r. znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie: 1) art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, w skrócie "kpa") w związku z art. 30, art. 83b ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. po z. 266, w skrócie "u.s.u.s.") odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o umorzenie składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne za osoby zgłaszane do ubezpieczeń w części finansowanej przez ubezpieczonych; 2) art. 105 § 1 kpa w związku z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. odmówił częściowo wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za pracowników w części finansowanej przez płatnika. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na koncie płatnika składek figurują, między innymi, zaległe składki za osoby zgłaszane do ubezpieczeń w części finansowanej przez ubezpieczonych oraz w części finansowanej przez płatnika. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 30 u.s.u.s. do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek nie stosuje się przepisu art. 28 ww. ustawy, na podstawie którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych umarza należności z tytułu składek. W przepisie tym ustawodawca użył sformułowania "nie stosuje się", co oznacza, że w stosunku do wymienionych w nim należności wykluczone jest podjęcie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w sprawie ich umorzenia. Dotyczy to zarówno rozstrzygnięcia pozytywnego, jak i negatywnego. W stosunku do tego rodzaju składek Zakład nie może więc badać przesłanek umorzenia przewidzianych w art. 28 u.s.u.s. Z kolei zgodnie z art. 61a § 1 kpa, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W myśl art. 83b u.s.u.s. w przypadkach, gdy kpa przewiduje wydanie postanowienia kończącego postępowanie, Zakład wydaje decyzję. Oznacza to, że w niniejszej sprawie Zakład musi wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania i nie może prowadzić w niniejszym przypadku postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. Nadto Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że prowadzi postępowanie wyjaśniające, które dotyczy pozostałych kwestii poruszonych w przedmiotowym wniosku. Po zakończeniu tego postępowania Zakład Ubezpieczeń Społecznych wyda decyzję rozstrzygającą sprawę umorzenia należności. Pismem z dnia 29 lipca 2020 r., strona skarżąca wniosła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W piśmie tym wyjaśniła, że ogranicza i modyfikuje wniosek, ograniczając go do należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników w części finansowanej przez płatnika w związku z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Składany ponownie wniosek jest przedmiotem rozpoznania o umorzenie przez ZUS w ramach pomocy de minimis i złożonych dokumentów przez zobowiązanego. Decyzją z dnia 29 października 2020 r. znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych: 1) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 czerwca 2020 r. w części określonej w pkt 1 sentencji tej decyzji; 2) uchylił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 czerwca 2020 r. w części określonej w pkt 2 decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania oraz podał, że zgodnie z art. 84 ust. 4 u.s.u.s. od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne stronie przysługuje prawo wniesienia do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w oparciu o treść art. 138 §1 k.p.a. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję-umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Organ ustalił, że w okresie wykonywania działalności [...] sp. z o.o. nie wywiązywała się z obowiązku opłacania składek na wskazane ustawą ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia pracowników. Dla właściwej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji podstawowe znaczenie ma wcześniejsze ustalenie, dokładne określenie rodzaju należnych składek. Dopiero ustalenie czy są to składki pracownicze finansowane przez płatnika, składki pracownicze finansowane przez samych ubezpieczonych czy też składki dotyczące konta osobistego płatnika pozwala na prawidłowe ustalenie podstawy materialno-prawnej w sprawie, a tym samym zakreślenie granic postępowania. Wskazał nadto, że zgodnie z art. 30 u.s.u.s. do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek nie stosuje się przepisów art. 28 i art. 29 ww. ustawy. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "nie stosuje się" oznacza, że w stosunku do wskazanych w nim składek wykluczone jest podjęcie jakiegokolwiek - pozytywnego lub negatywnego dla wnioskodawcy - rozstrzygnięcia opartego na w/w przepisach. W stosunku do tego rodzaju składek niedopuszczalne jest badanie istnienia przesłanek umorzenia przewidzianych w art. 28 u.s.u.s. Organ dodał, że na koncie rozliczeniowym Spółki nie istnieją należności opłacane przez płatnika składek na jego własne ubezpieczenia (płatników składek będących jednocześnie osobami ubezpieczonymi), do których mógłby mieć zastosowanie przepis art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dlatego w tym zakresie należało uchylić zaskarżoną decyzję. Na koniec wskazał, że prawidłowość zaskarżonej decyzji oceniono pod kątem przepisów prawa, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją i działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na to rozstrzygnięcie strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. , zarzucając decyzji naruszenie przepisów: - art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez objęcie decyzją składek dotyczących okresu, za który nastąpiło przedawnienie roszczeń; - art. 83 ust. 1 w zw. z art. 32 u.s.u.s. w zw. z art. 32 u.s.u.s. poprzez błędne stwierdzenie wysokości nieopłacanych przez stronę składek na ubezpieczenie społeczne na skutek nie uwzględnienia częściowych wpłat poprzez wskazanie posiadanych wierzytelności; - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie ustalenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych rzeczywistej sytuacji majątkowej i statutu strony skarżącej w okresie objętym rozstrzygnięciem, co do ustalenia podstaw faktycznych, zgłoszonych wniosków o umorzenie składek. W odpowiedzi na skargę organ potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym do dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący mógł zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W niniejszej sprawie Przewodniczący I Wydziału WSA w K. , poinformował stronę skarżącą i organ o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne w ww. trybie uproszczonym i zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2022 r. wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 26 stycznia 2022 r. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wynikało z okoliczności, iż przeprowadzenie rozprawy mogłoby stanowić nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów, Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd oceniając decyzję ZUS z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa jako mające wpływ na wynik sprawy, uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 października 2020 r., którą w pkt 1 utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia 22 czerwca 2020 r. w części określonej w pkt 1; w pkt 2 uchylono decyzję tego organu z dnia 22 czerwca 2020 r. w części kreślonej w pkt 2. Rzecz jednak w tym, że we wniosku o ponowne rozparzenie sprawy strona skarżąca zakwestionowała jedynie pkt 2 decyzji z dnia 22 czerwca 2020 r. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że z istoty postępowania odwoławczego wynika, że jest ono oparte na zasadzie skargowości, a tym samym organ odwoławczy nie może działać z urzędu oraz, że w sytuacji, w której decyzja zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia, to strona ma prawo odwołać się zarówno od całej decyzji, jak też ograniczyć ten środek zaskarżenia do jej części, jeżeli część ta nie wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć nią objętych, mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Skoro bowiem art. 104 § 2 kpa dopuszcza wydanie decyzji częściowej to w przypadku wniesienia odwołania jedynie od wyodrębnionej części decyzji, organ odwoławczy jest zobowiązany do rozpoznania odwołania we wskazanym w nim zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 872/13). Jak wskazano na wstępie, w niniejszej sprawie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 czerwca 2020 r., stronie skarżącej przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego to środa strona skarżąca skorzystała. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 83 ust. 4 u.s.u.s. od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, a także od decyzji w sprawie wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru, odwołanie, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje. Stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy aktualne pozostaje więc stanowisko orzecznicze (wypracowane na gruncie przepisów kpa), że o ile orzeczenie organu pierwszej instancji zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia (mające samodzielny byt), to strona ma prawo odwołać się zarówno od całego orzeczenia, jak też ograniczyć środek zaskarżenia do jego części, wyznaczając w ten sposób zakres przedmiotowy kognicji organu odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 2061/20). W rozpoznawanej sprawie wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy objęto wyłącznie rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 decyzji z dnia 22 czerwca 2020 r. Strona skarżąca wprost wskazała bowiem, że wniosek ogranicza do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za pracowników w części finansowanej przez płatnika w zw. z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Orzekając również w zakresie pkt 2 decyzji z dnia 22 czerwca 2020 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych w orzeczeniu z dnia 29 października 2020 r. naruszył zatem zakres wyznaczonej przez stronę kognicji organu odwoławczego. Organ odwoławczy jest związany zakresem odwołania, nie jest natomiast związany podniesionymi przez stronę w odwołaniu zarzutami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 305/17). Jeśli odwołujący się jednoznacznie wskazuje, że skarży decyzję pierwszoinstancyjną w określonej, wyodrębnionej części, to jednocześnie zakreśla granicę kompetencji organu odwoławczego. Organ nie może w takiej sytuacji dokonać kontroli niezaskarżonej części decyzji, bowiem oznaczałoby to poddanie weryfikacji tej części rozstrzygnięcia, która uzyskała walor ostateczności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 111/19). Niezależnie od dotychczas poczynionych uwag, zaskarżona decyzja jest również wadliwa w zakresie objętym pkt 2. Uzasadniając orzeczenie w tym zakresie organ ograniczył się bowiem jedynie do stwierdzenia, że "na koncie rozliczeniowym spółki nie istnieją należności opłacane przez płatnika składek na jego własne ubezpieczenie(płatników składek będących jednocześnie osobami ubezpieczonymi), do których mógłby mieć zastosowanie przepis art. 28 ust. 3 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych". Tym samym organ naruszył przepis art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl powyższego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 kpa). Zasada ta nie jest zrealizowana zarówno wówczas, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony postępowania, jak też, gdy nie ustali i nie odniesie się do wszystkich faktów istotnych dla danej sprawy. Jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II OSK 110/15 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl) motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji. Podejmowanie decyzji posiada także, obok oczywistych aspektów: proceduralnego i materialnego, aspekt intelektualny. Jest to przecież proces myślowy, który powinien być logiczny i spójny, i który powinien zmierzać do uświadomionej konkluzji, opartej o uświadomione motywy działania. Motywy te można poznać na podstawie prawidłowo zredagowanego uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji ma stanowić uzewnętrznienie tychże motywów, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma stanowić właśnie odpowiedź na pytanie: "dlaczego?", a nie tylko stwierdzenie "że". Ono ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale właśnie umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania. Organ orzekający na niekorzyść strony, zobowiązany jest do sporządzenia uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów. Uzasadnienie, które pomija odpowiedź na podstawowe zarzuty oraz nie rozprawia się z zasadniczymi dla wyniku sprawy argumentami strony, jest uzasadnieniem wadliwym, naruszającym zarówno art. 107 § 3 kpa, jak też art. 11 tej ustawy. Jak przyjmuje się w doktrynie, uzasadnienie decyzji w przewidzianym w art. 107 § 3 kpa kształcie, stanowi jedną z podstawowych gwarancji procesowych, której zadośćuczynienie przez organ umożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli rozstrzygnięcia (zob. Z. Kmieciak, Postępowanie administracyjne w świetle standardów europejskich, Dom Wydawniczy ABC, 1997, str. 187 - 188). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z przywołanych regulacji. Zdaniem składu orzekającego, w rozpatrywanej sprawie doszło również do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W myśl pierwszego z tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z drugim przepisem organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (co znalazło potwierdzenie w nowej redakcji przepisu art. 7 – na wniosek strony lub z urzędu). Takich ustaleń nie poczynił w niniejszej sprawie skarżony organ, co czyni zasadnym zarzuty skargi. Ponownie rozpatrując sprawę organ przeprowadzi postępowanie zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów kpa, mając na uwadze, że strona skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków wadliwego działania organu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.