I SA/Kr 364/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) WSA Urszula Zięba Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności zabezpieczające - skargę oddala - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego działając równocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny prowadzi postępowanie zabezpieczające do majątku T.P. w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia z dnia 29.08.2018r nr [...] do nr [...] obejmujące należności w podatku od towarów i usług i podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r w łącznej wysokości 31.149,00zł wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu skarbowego w T. z dnia 28.06.2018r nr [...] oraz nr [...]. Organ egzekucyjny w trakcie prowadzonego postępowania dokonał: -zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej w N. G. W. dokonanego zawiadomieniem z dnia 31.08.2018r nr [...] -zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej w I. B. R., dokonanego zawiadomieniem z dnia 31.08.2018r znak [...], -zajęcia zabezpieczającego z wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A dokonanego zawiadomieniem z dni 31.08.2018r nr [...], -zajęcia zabezpieczającego z wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego [...] S.A dokonanego zawiadomieniem z dnia 31.08.2018r nr [...]. Przedmiotowe zawiadomienia zostały doręczone zobowiązanemu wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia dnia 05.09.2018r. Zobowiązany pismem z dnia 11.09.2018r złożył "zarzuty na zarządzenie o zabezpieczeniu należności pieniężnych", wniesione na podstawie art. 33 upea polegające na nieistnieniu obowiązku z uwagi na nietermionowe doręczenie zarządzeń zabezpieczających oraz z pominięciem pełnomocnika co dyskwalifikuje ich prawomocność. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wobec wątpliwości co do treści i kwalifikacji podania, wezwał zobowiązanego o jego sprecyzowanie. Pismem z dnia 05.11.2018r zobowiązany sprecyzował wniosek jako " skargę na czynności zabezpieczające ", która została złożona z zachowaniem ustawowego terminu. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia 23.11.2018r nr [...] oddalił skargę na w/w czynności zabezpieczające. Na powyższe postanowienie zobowiązany w ustawowym terminie złożył zażalenie podnosząc "naruszenie art. 80 § 3 upea, który wskazuje na jednoczesne z przesłaniem zawiadomienia (o którym mowa w art. 80 § 1 upea) zawiadomienie zobowiązanego (...)". Ponadto zobowiązany podnosi, iż pominięto przy doręczeniu korespondencji prawidłowo ustanowionego pełnomocnika ogólnego. Na zakończenie zażalenia zobowiązany podniósł, iż "zarządzenie zabezpieczenia zostało wydane bez oceny sytuacji zobowiązanego, a także naruszyło i utrudniło prowadzenie działalności gospodarczej, zaburzając finansowanie tej działalności (...) ". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 14 stycznia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zauważył, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, uregulowanym w przepisach działu IV upea (art. 154 do art. 168), którego celem jest ochrona interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. Stosownie do art. 166b upea, w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I (art. 1-66 upea) i art. 168d upea. Zajęciem zabezpieczającym w rozumieniu art. la pkt 19 upea jest czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawa do rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. Skutkiem dokonanego zajęcia zabezpieczającego jest zakaz rozporządzania zajętym składnikiem przez zobowiązanego, co może powodować dla niego dolegliwości. W trakcie postępowania zabezpieczającego zobowiązany może więc wnieść skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, uregulowaną w art. 54 § 1 upea. Celem skargi jest obalenie konkretnej czynności egzekucyjnej (zabezpieczającej) podjętej przez organ egzekucyjny lub egzekutora w postępowania egzekucyjnym (zabezpieczającym), a skarżący powinien wyraźnie określić, które czynności egzekucyjne (zabezpieczające) były - jego zdaniem - nieprawidłowe i na czym owa nieprawidłowość polegała. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny dokonał zabezpieczenia należności pieniężnej w myśl art. 164 § 1 upea przez zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych oraz innych wierzytelności pieniężnych. Stosownie do art. 164 § 4 upea do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio m.in. przepisy o egzekucji z rachunków bankowych zawarte w art. 80-87 upea oraz przepisy o egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych zawarte w art. 89 § 1 upea. Zgodnie z treścią art. 80 § 1 upea organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wypłaty. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis zarządzenia zabezpieczenia, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, iż zawiadomienia z dnia 31.08.2018r nr [...], i nr [...] dokonane w [...] zostały przesłane do dłużnika zajętej wierzytelności przy pomocy środków komunikacji elektronicznej i umieszczone w skrzynce odbiorczej w tym samym dniu o godzinie 13:21. Natomiast korespondencja do zobowiązanego zawierająca w/w zawiadomienia wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia została nadana przez organ egzekucyjny w kolejnym dniu roboczym tj. 03.09.2018r, której odbiór potwierdził T. P. własnoręcznym podpisem. Zatem korespondencja została dostarczona bez zbędnej zwłoki. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. dokonując zajęć zabezpieczających wierzytelności z rachunków bankowych, nie naruszył art. 80 upea. Zgodnie z treścią art. 89 § 1 upea organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznał zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Ponadto zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem i doręcza mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90§1. Zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej w [...] dokonanego zawiadomieniem z dnia 31.08.2018r nr [....], oraz zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej w I[...], dokonanego zawiadomieniem z dnia 31.08.2018r znak [...] zostały sporządzone zgodnie z wzorem określonym przez Ministra Finansów w rozporządzeniu z dnia 12.09.2018r (Dz.U. z 2018r, poz 1804). Zawiadomienia o zajęciu zostały skutecznie doręczone zarówno zobowiązanemu jak i dłużnikom zajętych wierzytelności, których odbiór potwierdzili odpowiednio - zobowiązany i pan [...] w dniu 05.09.2018r, oraz pan [...] w dniu 06.09.2018r. Odpowiadając na zarzut zawarty w skardze i powtórzony w zażaleniu, iż pominięto przy doręczeniu korespondencji, prawidłowo ustanowionego pełnomocnika ogólnego organ odwoławczy zauważa, że zarzut ten jest bezzasadny. W postępowaniu zabezpieczającym, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które w art. 33 określają możliwość działania przez pełnomocnika. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, iż z akt sprawy wynika, iż w toku prowadzonego postępowania nie zostało przedłożone do akt sprawy jakiekolwiek pełnomocnictwo do reprezentowania zobowiązanego. Odpowiadając na zarzut, iż "zarządzenie zabezpieczenia zostało wydane bez oceny sytuacji zobowiązanego, a także naruszyło i utrudniło prowadzenie działalności gospodarczej, zaburzając finansowanie tej działalności (...)" - wskazano, że celem postępowania zabezpieczającego jest ochrona interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. Zastosowanie więc zajęcia zabezpieczającego jest następstwem niewywiązania się z zobowiązania. Skutkiem dokonanego zajęcia zabezpieczającego jest zakaz rozporządzania zajętym składnikiem przez zobowiązanego, co może powodować dla niego dolegliwości. Organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela (art. 26 § 1 upea) wszczyna egzekucję i podejmuje określone prawem czynności egzekucyjne m.in. w tym przypadku poprzez uruchomienie procedury określonej w art. 80 i 89 upea, dokonał zajęcia praw majątkowych zobowiązanego według objętych tym przepisem trybu. Strona w ramach skargi na te czynności egzekucyjne nie może więc żądać uwzględnienia przez organ rozstrzygający sprawy, takich czynników jak trudna sytuacja zobowiązanego, i to, "zarządzenie zabezpieczenia naruszyło i utrudniło prowadzenie działalności gospodarczej, zaburzając finansowanie tej działalności (...)". Kwestie te nie należą bowiem do przedmiotu prowadzonego postępowania, zatem zarzut zgłoszony w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialne tj. art.33 § 1 i § 2 Ustawy Ordynacja Podatkowa oraz zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 120 i 121 § 1 Ustawy Ordynacja Podatkowa a także art.2 i art.7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący zarzucił , że organ wydal wydał zarządzenie o zabezpieczeniu bez uprzedniej decyzji wydanej zgodnie z art.33 § 4 ustawy Ordynacja Podatkowa i nie dokonał jakiegokolwiek uzasadnienia swoich działań związanych z wydaniem zarządzenia o zabezpieczeniu należności podatkowych. Jednocześnie zarzucił, że na etapie tego postępowania pominięto pełnomocnika ustanowionego w trybie pełnomocnictwa ogólnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zapadło w postępowaniu zabezpieczającym, które prowadzone było na podstawie przepisów działu IV ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.). Zgodnie z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d. Odpowiednie zastosowanie znajduje m. in. art. 54 § 1 stawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności zabezpieczające organu egzekucyjnego oraz skarga na przewlekłość postępowania zabezpieczającego. Skarżący w piśmie z dnia 15 listopada 2018 r. . precyzyjnie określił , że jego pismo z dnia należy traktować jako skargę na czynności zabezpieczające. W kontrolowanym postępowaniu organ egzekucyjny dokonał zabezpieczenia należności pieniężnych poprzez zajęcie wierzytelności . Nastąpiło to na podstawie art. 164 § 1 ustawy. Stosownie natomiast do art. 164 § 4 ustawy, do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, egzekucję z rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości. Zgodnie z art. 80 § 1 ustawy organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Jak wynika z art. 80 § 3 ustawy, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Należy zauważyć, że skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, która służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania obowiązku. W ramach skargi na czynności egzekucyjne mogą być podnoszone kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga ta przysługuje również na czynności egzekucyjne, które wprawdzie mają charakter aktu prawnego (postanowienia), ale przepisy nie przewidują możliwości ich zaskarżenia w inny sposób. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W skardze skarżący zarzucił organowi egzekucyjnemu, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wydał zarządzenie o zabezpieczeniu bez wydania uprzedniej decyzji (...) i nie dokonał jakiegokolwiek uzasadnienia swoich działań związanych z wydaniem zarządzenia o zabezpieczeniu należności podatkowych" czyli sformułował zarzuty , które nie były przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 54 upea, czyli skargi na czynność wykonawczą organu zabezpieczającego. W skardze nie podniesiono natomiast zarzutów dotyczących naruszenia prawa regulującego stosowanie środka zabezpieczającego, ani też nie zarzucono nieprawidłowości w działaniu egzekutora. Tym samym zarzut ten należy uznać za bezzasadny. Sąd nie znajduje podstaw do uznania za zasadny zarzut braku uprzedniego doręczenia zarządzenia zabezpieczenia pełnomocnikowi ogólnemu . Obowiązek doręczania pism dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego w sprawie zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Pełnomocnik, zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Zatem, organ egzekucyjny musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Dopiero od tej chwili organ egzekucyjny ma obowiązek doręczania pełnomocnikowi pism i zapewnić mu udział w postępowaniu (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt II SA 1533/98, z dnia 22 marca 2011r. sygn. akt II FSK 1990/09, a także wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2009r. sygn. akt I SA/Wr 10/09 oraz z dnia 30 listopada 2010r. sygn. akt I SA/Wr 577/10). Zdaniem Sądu rację ma Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wskazując że zarządzenie zabezpieczenia powinno być doręczone podmiotowi, którego majątku zabezpieczenie ma dotyczyć. Zarządzenie zabezpieczenia stanowi odpowiednik tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym. Zatem do jego doręczenia stosować należy analogiczne zasady. W orzecznictwie przyjmuje się natomiast, że doręczenie tytułu wykonawczego powinno nastąpić bezpośrednio zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2014r. sygn. akt II FSK 1034/13; dostępny j.w.). W aktach sprawy brak jest natomiast jakiegokolwiek pełnomocnictwa, również organ zauważył, że takie pełnomocnictwo w niniejszej sprawie nie zostało przedłożone, natomiast sam skarżący również konkretnie nie powołuje się na takie pełnomocnictwo formułując jedynie ogólny zarzut , że "iż ustanowiony pełnomocnik w trybie pełnomocnictwa ogólnego nie może zostać pominięty co do doręczeń pism" nie konkretyzując kiedy taki pełnomocnik został ustanowiony i jaki był zakres jego pełnomocnictwa. Dlatego za niezasadny uznać należy zarzut wadliwego doręczenia zarządzenia zabezpieczenia, wobec pominięcia pełnomocnika do doręczeń Dodać należy, że w konsekwencji pominięcia pełnomocnika do doręczeń, uprawnienia procesowe Skarżącego nie doznały ograniczenia, bowiem Skarżący w terminie wniósł skargę na czynności zabezpieczające. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdzając naruszeń prawa mających wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę