I SA/Kr 393/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] złotych), III. zwraca skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem nadpłaconego wpisu. Wójt Gminy I. decyzjami z 16 czerwca 2016 r. i z 21 czerwca 2016 r. nr [...] i nr [...], określił T. B., prowadzącemu Szkołę Podstawową im. [...] wraz z oddziałem przedszkolnym w D. należności z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, przypadającej do budżetu Gminy I. za 2012r. i 2013r. w kwotach [...]zł. i [...] zł. wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi jak od zaległości podatkowych w ciągu 15 dni. Po rozpatrzeniu odwołań T. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami 1 marca 2017 r. i z dnia 22 lutego 2017 r. nr [...] i nr [...] utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniach rozstrzygnięć powołał przepisy ustawy o systemie oświaty, w tym art. 80 oraz art. 90 tej ustawy. Uznał, że wydatki zakwestionowane przez organ pierwszej instancji nie były zgodne z przeznaczeniem dotacji oświatowej. Kolegium wskazało przy tym – nawiązując do zarzutów odwołań – na brzmienie art. 80 ustawy na koniec roku 2013 i porównał go z brzmieniem przepisu, obowiązującym od początku 2014 r. Zdaniem organu odwoławczego z zestawienia brzmienia tego przepisu we wskazanych okresach wynika, że w roku, za który rozliczana była dotacja nie istniała możliwość przeznaczenia jej na zakup usług księgowych i prawnych, wynajem urządzeń rozrywkowych dla dzieci, zakup kuchenki mikrofalowej, czajnika i wagi oraz wynagrodzenie osoby prowadzącej szkołę czy przedszkole. Po rozpoznaniu skargi T. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17 uchylił zaskarżone decyzje. Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 90 ustawy o systemie oświaty, poprzez jego błędne zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy, ponieważ przepis ten dotyczy dotacji dla szkół i placówek niepublicznych podczas gdy placówka oświatowa prowadzona przez skarżącego jest placówką publiczną i udzielenie dotacji następuje na mocy art. 80 ustawy o systemie oświaty. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nowelizacji art. 80 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, obowiązującej od początku roku 2014 należy przypisać charakter doprecyzowujący i potwierdza ona możliwość wykorzystania dotacji również na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli pełni odpowiednio funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego. Dodatkowo brak przepisów intertemporalnych świadczył – zdaniem sądu – o woli ustawodawcy, by zmiany dotyczyły stosunków prawnych już trwających w dacie wejścia w życie nowelizacji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 grudnia 2018 r., [...] uchyliło w całości decyzję, dotyczącą określenia należności za rok 2013 i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zaznaczyło co prawda w swoich rozważaniach, że uwzględnia stanowisko, wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17, niemniej jednak wskazało na zmianę treści art. 80 ust. 3d ustawy o systemie oświaty i uznało, że oceniając wydatki w zakresie zakupu usług księgowych i prawnych przez pryzmat tego przepisu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. należy uznać, że nie były one zgodne z przeznaczeniem dotacji oświatowej. Podobnie wydatki na zakup sprzętu nie mogą być uznane za wydatki bieżące w zakresie kształcenia, wychowania, opieki w tym profilaktyki społecznej. Dalej Kolegium wskazało też, że w świetle wykładni, wynikającej z powyższego wyroku uzasadnienie organu pierwszej instancji w zakresie rozliczenia wynagrodzenia skarżącego – jako osoby prowadzącej szkołę – należy uznać za niepełne. Aby dojść do prawidłowych ustaleń należy przeanalizować, czy skarżący – organ prowadzący szkołę – pełnił jednocześnie funkcję dyrektora albo prowadził zajęcia w innej formie wychowania. Fakt ewentualnego pełnienia przez skarżącego funkcji dyrektora Kolegium uznało za irrelewantny, organ wskazał też, że do wydatków bieżących, podlegających rozliczeniu nie można zaliczyć wydatków na wynagrodzenie dla organu prowadzącego placówkę. Kolegium w swoich rozważaniach odwoływało się również do treści art. 90 ustawy o systemie oświaty oraz do orzeczeń, wydanych na podstawie tego przepisu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem T. B. wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zwrócił się o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 6 grudnia 2018 r., [...], uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił w pierwszej kolejności naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez nieprawidłowe wypełnienie wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17. Dalej skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 3d i art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty przez uznanie, że kwestia pełnienia przez niego funkcji dyrektora placówki jest prawnie irrelewantna dla oceny możliwości pokrycia jego wynagrodzenia z dotacji oświatowej, uznanie, że organ może kwestionować wysokość tego wynagrodzenia, uznanie, że wydatki na sfinansowanie zadań organu prowadzącego nie mogą być sfinansowane z dotacji oświatowej oraz uznanie, że wydatki poniesione a zakup usługi wynajmu urządzeń rozrywkowych dla dzieci nie mogą być sfinansowane z tej dotacji. Wskazał, że naruszenie to stanowi jednocześnie naruszenie art. 153 p.p.s.a. Kolejnym zarzutem skargi był zarzut naruszenia art. 251 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 80 ust. 3d ustawy o systemie oświaty przez przyjęcie że wydatki poniesione w roku 2013, a dotyczące roku 2012 nie mogą być finansowane z dotacji oświatowej w roku 2013, mimo że to właśnie w nim zostały faktyczne poniesione. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 80 ust. 4 w zw. z § 6 uchwały nr XL/278/2013 Rady Gminy Iwanowice poprzez niedostrzeżenie i nieuwzględnienie przez organ sprzeczności ustaleń organu pierwszej instancji z ustaleniami kontroli i treścią protokołu kontroli. Ostatnim zarzutem był zarzut naruszenia art. 107 § 3 i art. 15 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 140 i art. 142 k.p.a. przez brak należytego odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania z dnia 16 lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Na wstępie zaznaczyć trzeba, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. w niniejszej sprawie ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17 wiązało organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Nie budzi wątpliwości, że wskazania, wynikające z powołanego wyroku zostały zrealizowane. Istotą zaleceń było to, aby dokonując ocenę formalną wniosku sporządziły dwie osoby. Wskazane zalecenie zostało wykonane. Przypomnieć zatem należy, że w powołanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pierwszej kolejności przesądził, iż w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania art. 90 ustawy o systemie oświaty, który dotyczy dotacji dla szkół i placówek niepublicznych podczas gdy placówka oświatowa prowadzona przez skarżącego jest placówką publiczną Przede wszystkim jednak we wskazanym orzeczeniu sąd zwrócił uwagę na brzmienie art. 80 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, który w brzmieniu obowiązującym w 2012 i 2013 r. stanowił, że dotacje, o których mowa w ust. 2-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Jednak na mocy ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 827) art. 80 ust. 3d otrzymał nowe brzmienie i stanowił, że dotacje, o których mowa w ust. ust. 2, 2b, 2c i 3-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły przedszkola(...) w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli (...), obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły (...), w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę (...), jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, (..) albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: książki i inne zbiory biblioteczne, środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, sprzęt sportowy i rekreacyjny, meble, pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie przesądził, że omawianej nowelizacji art. 80 ust. 3d ustawy o systemie oświaty należy przypisać charakter doprecyzowujący. Za poglądem tym przemawia między innymi treść uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej z dnia 13 czerwca 2013 r. Uzasadniając projekt zmiany przepisu obowiązującego od dnia 1 stycznia 2014 r. wskazano, że zmodyfikowany przepis umożliwi wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych i potwierdzi możliwość wykorzystania dotacji również na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli pełni odpowiednio funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego (por. druk nr 1312, Sejm VII kadencji; dostępny na: www.sejm.gov.pl). Sąd zaznaczył też, że kolejna zmiana art. 80 ust. 3d została dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 357). Zgodnie z tą nowelą, w przykładowym wyliczeniu wydatków bieżących szkół, które mogą być pokrywane z dotacji, obok wynagrodzenia osoby fizycznej prowadzącej szkołę i pełniącej odpowiednio funkcję dyrektora szkoły, wymieniono sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7. Do zadań organu prowadzącego zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty należy między innymi zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki oraz zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej szkoły lub placówki. W uzasadnieniu projektu zmian wprowadzonych od dnia 15 marca 2015 r. wskazano odnośnie art. 80 ust. 3d, że proponowana zmiana brzmienia ma charakter doprecyzowujący, potwierdzając (zgodnie z dotychczasową praktyką w interpretacji tego przepisu), że w ramach wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, które mogą być pokrywane z dotacji, można uwzględniać również wydatki związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty (por. druk nr 2957, Sejm VII kadencji). Jak wynika z materiałów dotyczących prac nad projektem ustawy nowelizującej, celem zmiany art. 80 (a także art. 90) było przeciwdziałanie nadużyciom polegającym na wydatkowaniu dotacji na cele gospodarcze osób prowadzących szkoły i placówki oraz czerpaniu, sprzecznie z ogólnymi zasadami ustawy o systemie oświaty, zysków z działalności oświatowej przy rażącym zaniżaniu standardów kształcenia. Problem ten wynika poniekąd z faktu, że szkoły i placówki prowadzone przez osoby fizyczne i niesamorządowe osoby prawne nie są tak organizacyjnie wyodrębnione i wyposażone w prawną autonomię, aby można było oddzielić przepływy finansowe wewnątrz nich od gospodarki finansowej osób prowadzących. Korzyścią płynącą ze wspomnianych nowelizacji jest uniezależnienie art. 80 ust. 3d od definicji wydatków bieżących z ustawy o finansach publicznych, która była nieadekwatna do odmiennych realiów funkcjonowania szkół i placówek publicznych prowadzonych przez podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych. Powtarzające się nowelizacje – biorąc pod uwagę również powoływane w komentarzu argumenty z uzasadnienia projektów ustaw – można potraktować jako udzielenie "wykładni autentycznej" przepisu przed zmianą, co mogłoby w jakimś stopniu ograniczyć spory o prawidłowe rozumienie "celowości" wydatków podlegających zakwalifikowaniu do dotacji. Sąd uznał, że uzasadnienie projektów nowelizacji stanowi istotną wskazówkę w zakresie interpretacji przepisu art. 80 ust 3d, jest ono również formą wykładni autentycznej. W oparciu o taką analizę w wyroku z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17 sąd uznał, że ustawodawca wprowadzając nowelizację przepisu art. 80 ust. 3d i 90 ust 3d nie dokonał zmiany stanu prawnego, nie zawarł także przepisów przejściowych. Brak przepisów intertemporalnych, oznacza, że wolą ustawodawcy było zastosowanie wprowadzanych zmian do stosunków prawnych trwających w dacie wejścia w życie ustawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji musi prowadzić do wniosku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zastosowało się do oceny prawnej, zawartej w wiążącym je prawomocnym wyroku, dotyczącym tej sprawy. Organ odwoławczy co prawda omówił tezy tego wyroku i stwierdził, że wyrażone w nim stanowisko uwzględnia, niemniej jednocześnie po raz kolejny za podstawę swoich rozważań przyjął analizę przepisów ustawy o systemie oświaty w brzmieniu z roku 2013 oraz w brzmieniu nadanym nowelizacjami. Na jej podstawie stwierdził, że zakwestionowane wydatki, oceniane przez pryzmat art. 80 ust. 3d ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r. nie były zgodne z przeznaczeniem dotacji oświatowej. Rację ma zatem skarżący podnosząc, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w istocie zignorowało wskazania, wynikające z wyroku z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17. Dotyczy to zarówno kwestii oceny przesłanek finansowania wynagrodzenia skarżącego z dotacji oświatowej, uznania, że wydatki na sfinansowanie zadań organu prowadzącego nie mogą być sfinansowane z tej dotacji, uznania, że z dotacji nie mogą być finansowane wydatki poniesione na zakup usługi wynajmu urządzeń rozrywkowych dla dzieci, jak i wydatków na zakup sprzętu. Dodatkowo zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze – związane prawomocnym wyrokiem, wydanym w tej sprawie – nie miało podstaw, aby powoływać się na sprzeczne z nim poglądy, prezentowane w innych orzeczeniach sądów administracyjnych. W szczególności zaś podstawa do wydania decyzji sprzecznej z wydanym w sprawie wyrokiem nie mogło być odwołanie się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2015 r., I SA/Kr 1601/14. Wyrok ten został uchylony przez sąd odwoławczy i nigdy nie stał się prawomocny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r., II GSK 1355/15), co zresztą zostało wyraźnie wskazane w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17. Podobnie nieprawidłowe jest powoływanie się przez organ odwoławczy na orzecznictwo, dotyczące wykładni art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, skoro w wiążącym w tej sprawie wyroku sąd administracyjny wyraźnie wykluczył możliwość zastosowania tego przepisu w odniesieniu do skarżącego. Wobec powyższego podzielić należy zarzuty skargi, dotyczące bądź naruszenia art. 153 p.p.s.a., bądź uchybień przepisom postępowania i przepisom prawa materialnego, ściśle wiążących się z niezastosowaniem oceny prawnej, wynikającej z wyroku z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17. Zasadne okazały się również te zarzuty, które odnosiły się do naruszenia art. 107 § 3 i art. 15 k.p.a. w zw. z art.7, art. 77, art. 140 i art. 142 k.p.a. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji nie tylko dokonuje kontroli zasadności argumentów podniesionych odwołaniu, lecz ponownie rozpoznaje i rozstrzyga merytorycznie sprawę administracyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2017 r., II OSK 425/16 i wyrok tegoż sądu z dnia 10 grudnia 2014 r., II OSK 1241/13). Jak wynika z akt sprawy, skarżący w odwołaniu podnosił zarzuty naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niestaranne dokonanie audytu i jego dowolne ustalenia, niedopuszczalność przeliczania dotacji oświatowej po zakończeniu danego roku oraz art. 80 ust. 3d w zw. z art. 5 ust.7 ustawy o systemie oświaty. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera konkretne rozważania – aczkolwiek obarczone omówionymi wyżej uchybieniami – jedynie odnośnie ostatniego ze wskazanych zarzutów odwołania. Do pozostałych organ drugiej instancji bądź odniósł się w ogólnikowy, wręcz szablonowy sposób, bądź pominął je całkowitym milczeniem, jak w przypadku zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada nadto wszystkim wymogom, wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., jest bowiem wewnętrznie sprzeczne. Na s. 13 organ odwoławczy wskazuje na wydatki, dotyczące zapłaty zobowiązań z 2012 r., ale poniesionych w roku następnym i w tym zakresie wskazany przez Kolegium przedmiot sporu pokrywa się z przedmiotem sprawy, rozpatrywanej przez organ pierwszej instancji. Natomiast na s. 15 decyzji Kolegium mowa o kwotach, które "zostały wydatkowane już po zakończeniu roku 2013", a zatem zupełnie w innym czasie. Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosuje się do wskazań niniejszego wyroku oraz wyroku z dnia 14 lipca 2017 r., I SA/Kr 534/17. Przyjmie, że skoro zmiany, wprowadzone nowelizacjami do art. 80 ust. 3d ustawy o systemie oświaty miały charakter doprecyzowujący, to poprzednie brzmienie przepisów należy interpretować w taki sposób, by obejmowało również wszystkie te szczegółowe kwestie, które wprost wskazane zostały dopiero w przepisach znowelizowanych. Nadto Kolegium odniesie się do wszystkich zarzutów odwołania, a uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia sporządzi w sposób pozbawiony wewnętrznych sprzeczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie II, za podstawę biorąc art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., natomiast w punkcie III na zasadzie art. 225 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie nadpłaconego wpisu.