I SA/Kr 400/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu pełnomocnika Skarżącego w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług postanawia: - utrzymać w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 400/17 - Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 400/14 Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał na rzecz doradcy podatkowego T. B. o numerze wpisu [...] wykonującego zawód w ramach kancelarii [...] S., G., B. – adwokaci i doradca podatkowy sp. p., ul. [...], [...] (dalej – "Pełnomocnik") od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w K. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia gorszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Od wyżej wymienionego postanowienia Pełnomocnik dnia 20 września 2017 r. wniósł sprzeciw, w którym zarzucił: - naruszenie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) i pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. nr 31, poz. 153) poprzez przyznanie Pełnomocnikowi w kwocie 240,00 zł netto, dotyczącej spraw, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna (§ 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia), podczas gdy przedmiotem sprawy była należność pieniężna, wobec czego kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w tej sprawie powinna być ustalona według stawki uzależnionej od wartości przedmiotu sprawy, a to w kwocie 7.200,00 zł netto. - z ostrożności procesowej: naruszenie § 2 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, poprzez przyznanie Pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie nieuwzględniającej nakładu pracy pełnomocnika oraz skomplikowanego charakteru sprawy, co uzasadniało zasądzenie wynagrodzenia w zwielokrotnionej stawce. W związku z powyższym Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez przyznanie Pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 7.200,00 zł, powiększonej o należny podatek od towarów i usług. Z ostrożności procesowej Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez przyznanie Pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w maksymalnie zwielokrotnionej stawce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wysokość wpisów sądowych w sprawach rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi została uregulowana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Natomiast na podstawie art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Objęta skargą decyzja dotyczy orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500,00 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. np. orzeczenia: z 15 maja 2008 r., II FZ 182/08; z 19 listopada 2008 r., I FSK 1678/08; z 2 grudnia 2008 r., I FZ 424/08; z 15 kwietnia 2009 r., II FZ 118/09). W tego typu decyzjach, jak w niniejszej sprawie, organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) dla odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe. Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały, ponieważ wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie, a zatem przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne w rozumieniu art. 231 p.p.s.a. Taka również sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie i pobrany został wpis stały w kwocie 125,00 zł, (ustawowy wpis stały w wysokości 500 zł pomniejszony ze względu na zwolnienie strony skarżącej od kosztów sądowych w ľ części na mocy postanowienia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 400/14). Tym samym nie zachodzą podstawy do przyznania kwoty wynagrodzenia doradcy podatkowego w tej sprawie według stawki uzależnionej od wartości przedmiotu sprawy. Bezzasadny jest również zarzut przyznania Pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie nieuwzględniającej nakładu pracy pełnomocnika oraz skomplikowanego charakteru sprawy, co miałoby uzasadniać zasądzenie wynagrodzenia w zwielokrotnionej stawce. Przedmiotowa sprawa nie miała charakteru skomplikowanego. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.