I SA/Kr 417/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2016 r. wniosku Teatru w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Teatru w K. na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia 2 lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich, postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Teatr w K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia 2 lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że Teatr jest samorządową instytucją kultury, która działa na podstawie i w granicach przyjętego planu finansowego. Oznacza to ścisłe związanie wydatków tej jednostki ze z góry określonymi celami oraz brak możliwości zmiany przeznaczenia poszczególnych funduszy. Teatr dysponując środkami przeznaczonymi na swoją działalność statutową, w przypadku konieczności wykonania zaskarżonej decyzji, zmuszony byłby co najmniej do znacznego ograniczenia zakresu działalności, a zważywszy na wysokość kwoty objętej decyzją w praktyce Teatr zmuszony byłby zaprzestać prowadzenia działalności statutowej ze względu na brak środków na taką działalność - wobec konieczności zapłaty środków objętych korektą finansową. Skarżący podniósł, że Teatr dysponuje wyłącznie środkami pochodzącymi ze źródeł publicznych - to jest w szczególności z dotacji przekazywanej przez Województwo M. Środki przeznaczane na funkcjonowanie Teatru są przekazywane na potrzeby konkretnych, przewidzianych w budżecie celów i wydatków. Podkreślono, że Teatr nie prowadzi działalności w celu osiągania zysków, lecz działalność w sferze kultury. Niezwłoczne zwrócenie kwot wskazanych w zaskarżonej decyzji nie jest możliwe, gdyż Teatr nie posiada takich środków zagwarantowanych w planie finansowym Teatru. Teatr nie posiada żadnych oszczędności, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kwoty korekty, jak również nie miał możliwości poczynienia takich oszczędności, ze względu na profil prowadzonej działalności oraz sposób finansowania działalności Teatru jako samorządowej instytucji kultury. Teatr nie posiada także majątku, którego ewentualne spieniężenie mogłoby pozwolić na pokrycie kwoty korekty. Jakkolwiek Teatr jest właścicielem nieruchomości, jednakże są to nieruchomości o podstawowym znaczeniu dla kultury polskiej i nie sposób w sposób realny uwzględniać możliwości choćby ich obciążenia - to jest nieruchomości takich jak Budynek Główny Teatru przy Pl. D.czy też obiekt Ogrodu Sztuki. Teatr nie posiada także żadnych ruchomości, których zbycie mogłoby pozwolić na zgromadzenie kwoty pozwalającej na pokrycie kwoty korekty, gdyż ruchomości będące w dyspozycji Teatru bądź są niezbędne do bieżącej działalności Teatru, bądź też przedstawiają wielką wartość o charakterze historycznym. W opisanej sytuacji przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie zdaniem Skarżącego do wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zajęcie środków finansowych przeznaczonych na bieżącą działalność Teatru skutkować będzie musiało zaprzestaniem prowadzenia takiej działalności i odwołaniem spektakli, a także uniemożliwi pokrywanie świadczeń na rzecz pracowników z tytułu wynagrodzenia. Teatr w załączeniu przedstawił jako dokumenty potwierdzające jego sytuację finansową plan rzeczowo-finansowy na rok 2016 r., zestawienie parametrów finansowych i rzeczowych – plan na rok 2016 oraz zestawienie aktywów. W planie rzeczowo finansowym wskazano jako przychody Skarżącego kwotę 16 635 180 zł, a 14 618 000 zł jako koszty bez amortyzacji. Z kolei zestawienie parametrów finansowych i rzeczowych – plan na rok 2016 jako dochody wskazano kwotę 15 628 680 zł, zaś jako koszty 17 507 000 zł. W zestawieniu aktywów wskazano jako aktywa na 31 grudnia 2015 r. kwotę 54 255 311 zł. Skarżący podniósł przy tym, że w dniu 7 marca 2016r. zostało Teatrowi doręczone upomnienie nr UP 27 z dnia 29 lutego 2016r., którym organ wezwał Teatr do zapłaty całej należności objętej zaskarżoną decyzją z zastrzeżeniem, że brak wpłaty łącznej kwoty 1 853 171,01 zł w terminie 7 dni skutkować będzie wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Tym bardziej zatem koniecznym staje się wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż przymusowa egzekucja takiej kwoty doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody w majątku Teatru oraz do trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa M. odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (w zakresie w jakim jest on oparty na art. 61 § 3 P.p.s.a.), zwrócił uwagę, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., nie są wystarczające same twierdzenia strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" wymagają skonkretyzowania w argumentacji strony skarżącej (postanowienie NSA z 9 maja 2012 r. II OZ 358/12, postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. II FSK 921/12). Strona nie może ograniczyć się do ogólnikowych twierdzeń, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej, o przesłance wyrządzenia znacznej szkody można mówić tylko wtedy, gdy rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są znacznie większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem tego aktu (tak NSA w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012 r. II OZ 327/12). Tymczasem Skarżący nie przedstawił takich zagrożeń, co więcej, już od 2011 r. liczył się ze zwrotem żądnych kwot. Pierwsza decyzja w niniejszej sprawie została bowiem wydana w dniu 29 listopada 2011 r. Zatem zdaniem Zarządu nie można opierać się na argumencie, że kwoty te nie zostały przewidziane w planie finansowym instytucji kultury. Skarżący winien przewidywać, że zostanie w końcu wydana w sprawie decyzja ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Teatr nie wykazał zaistnienia po jego stronie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez Stronę Skarżącą argumenty nie zostały uprawdopodobnione; uzasadnienie wniosku sprowadzało się jedynie do gołosłownych, w żaden sposób nieudokumentowanych twierdzeń. Przedstawione dokumenty wskazujące na aktualną sytuację majątkową Teatru cechują się bardzo dużym stopniem ogólności. Nie wykazano w jaki sposób rzeczywiście nastąpi ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację Teatru. Twierdzenia, że zajęcie środków finansowych przeznaczonych na bieżącą działalność Teatru skutkować będzie zaprzestaniem prowadzenia takiej działalności i odwołaniem spektakli, a także uniemożliwi pokrywanie świadczeń na rzecz pracowników z tytułu wynagrodzenia, pozostają w świetle przedstawionej przez Skarżącego dokumentacji i argumentacji gołosłowne i zbyt ogólne, by mogły stać się podstawą udzielenia ochrony tymczasowej. Konieczność zwrotu udzielonego dofinansowania nie stanowi sama w sobie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Nadto dofinansowanie ze środków europejskich stanowiło dodatkowe źródło dochodów Strony Skarżącej, a zatem konieczność zwrotu kwoty tego dofinansowania nie powinno spowodować uszczerbku w jego majątku. Nadto – na co zwracał już uwagę w analogicznej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 18 września 2013r., sygn. akt II GZ 512/13) – strona skarżąca winna posiadać środki pozwalające na realizację swojej statutowej działalności oraz na spłacenie zaciągniętych zobowiązań, niezależnie od dofinansowania uzyskanego z budżetu Unii Europejskiej. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 P.p.s.a.